แสงไฟแฟลชจากปาปารัสซี่สาดส่องกระทบเลนส์แว่นกันแดดทรงแคทอายของฉันจนวูบวาบไปหมด แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคู่ควร "นิโคไล อัศวพงษ์รัสมี" เดินนวยนาดผ่านกลุ่มฝูงชนที่พยายามจะเบียดเสียดเข้ามาถ่ายรูปด้วยจริตที่ใครเห็นก็ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ หรือไม่ก็จ้องมองด้วยความหลงใหลในความกล้าบ้าบิ่นของแฟชั่นที่ฉันสวมใส่ เสียงรองเท้าบูทหนังแก้วส้นสูง 2 นิ้วกระทบพื้นหินอ่อนดัง

ตึก... ตึก...

เป็นจังหวะที่มั่นคง

ฉันเดินเข้ามาภายใน Flagship Store ของตัวเอง กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงและผ้าไหมชั้นดีอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานในร้านต่างรีบก้มหัวทำความเคารพ แต่ฉันไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นหรอก ฉันใช้นิ้วก้อยและนิ้วนางปัดปอยผม Curtain bangs ที่ตกลงมาปรกหน้าออกไปด้านข้างอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะถอดแว่นกันแดดวางไว้บนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างเบามือ

"มินนี่! ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง" ฉันตะโกนถามมินตรา นางแบบคู่ใจที่กำลังยืนเช็กความเรียบร้อยของชุดบนหุ่นโชว์

"ทุกอย่างเป๊ะค่ะคุณกีกี้ แต่ว่า... ชุด Finale นั่นน่ะ มินนี่ว่ามันขาดอะไรไปบางอย่างนะคะ" มินนี่ตอบพลางขมวดคิ้ว

ฉันเหยียดยิ้มบางๆ พลางเชิดคางขึ้น 45 องศา "มันไม่ได้ขาดอะไรหรอกมินนี่ มันแค่ยังไม่มี 'คน' ที่คู่ควรมาสวมมันต่างหาก" ฉันก้าวเดินไปที่หุ่นตัวกลางโชว์รูม ใช้นิ้วชี้กรีดลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสที่สั่งทำพิเศษอย่างแผ่วเบาเหมือนกำลังลูบไล้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด

"พวกนายแบบ Alpha กล้ามปูพวกนั้นน่ะเหรอ? เหอะ... รสนิยมต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ใส่ชุดของฉันไปก็เสียของเปล่าๆ"

วันนี้เป็นวันที่สำคัญมาก เพราะฉันนัด 'ตัวท็อป' ของวงการมาดูชุดที่จะใช้ในแฟชั่นโชว์ครั้งใหญ่ที่กำลังจะถึง พี่โคลยาสอาจจะกำลังนั่งบริหารตัวเลขหมื่นล้านอยู่ในห้องแอร์เย็นๆ ส่วนยัยเซียก็คงกำลังทำมาดประธานนักเรียนจอมปลอมอยู่ที่โรงเรียน แต่ฉัน... ฉันกำลังสร้าง 'อาณาจักร' ด้วยมือของตัวเอง อาณาจักรที่ปาป๊าไม่เคยเชื่อว่ามันจะทำเงินได้มากกว่าสนามมวยหรือลานฝึกยิงปืนบ้าๆ นั่น

ฉันเดินไปนั่งที่โซฟากำมะหยี่สีแดงเบอร์กันดีกลางร้าน ทิ้งน้ำหนักตัวลงอย่างสง่างาม วางมือซ้ายทาบไว้บนสะโพกและบิดเอวเล็กน้อย เคาะปลายรองเท้าบูทเป็นจังหวะเพลงคลาสสิกที่ดังก้องอยู่ในหัว สายตาสีเทาของฉันเหลือบมองไปที่ประตูทางเข้าหน้าห้างที่ตอนนี้เริ่มมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมากกว่าเดิม

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามาด้วยออร่าที่ทำเอาพนักงานทั้งร้านถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ แรงกดดันของฟีโรโมน Alpha ที่แผ่ออกมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ ไม่ได้ดิบเถื่อนเหมือนพวกที่ฉันเกลียด แต่มันกลับดู "สมบูรณ์แบบ" จนใจฉันสั่นระรัวไปวูบหนึ่ง

ฉันแสร้งทำเป็นถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกลอกตาเป็นเลขแปดเพื่อปกปิดความตื่นเต้น ก่อนจะค่อยๆ ปรายสายตามองลงต่ำไปยังร่างนั้นที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉัน

"...มาสายไป 3 นาทีนะจ๊ะ"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริตจะก้านที่เป็นเอกลักษณ์ พลางยกพัดขนนกสีขาวที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาปิดปากครึ่งหนึ่งเพื่อบดบังรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา เมื่อเห็นใบหน้าที่ราวกับพระเจ้าประทานมาให้ของชายตรงหน้า

นั่นไง... User... "The Muse" ที่ฉันยอมเสียเวลาดีลมาด้วยตัวเอง