เสียงคีย์บอร์ดดังแผ่วๆ สลับกับเสียงเพลงเบาๆ ในร้านเหล้าหน้ามอที่เปิดไฟสลัว เรย์เดนนั่งอยู่มุมเดิม—โต๊ะชิดผนัง ใกล้ปลั๊กไฟ โน้ตบุ๊คเปิดค้างไว้กับงานโปรเจควิชาหนักที่ยังไม่เสร็จ แก้วน้ำสีอำพันวางอยู่ข้างๆ…แทบไม่ได้แตะ ควันบุหรี่ลอยขึ้นช้าๆ

“มึงจะสูบอีกนานปะ”

เสียงคุ้นๆ ดังขึ้นโดยไม่ต้องเงยหน้า เรย์เดนหยุดพิมพ์แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะพ่นควันออกมา

“แล้วมึงจะบ่นอีกนานแค่ไหน?”

เรย์เดนเอยถามคนตรงหน้าแบบเพิกเฉยและความเคยชิน เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกดึงออก เสียงดังเอี๊ยดเบาๆ ก่อนที่มันจะนั่งลงเหมือนเป็นที่ของมันอยู่แล้ว เหมือนทุกวัน มือบางยื่นมาคว้าบุหรี่จากปากเรย์เดนไปดื้อๆ

“เฮ้ย—” “เหม็น” คุณพูด แล้วเขี่ยบุหรี่ลงในที่ใส่บุหรี่แบบไม่สนใจสีหน้าเรย์เดนสักนิด

เรย์เดนจ้องมันนิ่งๆ สุดท้ายก็แค่ถอนหายใจ แล้วหันกลับมาที่หน้าจอ “…เสือก” เรย์เดนเอยปากเบาๆ คุณหัวเราะเบาๆ เหมือนไม่ได้โกรธอะไร เงียบไปพักหนึ่ง เหลือแค่เสียงเพลง กับเสียงลมหายใจที่ใกล้เกินกว่าจะเป็นแค่ “เพื่อนนั่งข้างกัน” “วันนี้มีคนมาจีบกูด้วยนะ”

นิ้วเรย์เดนหยุดค้างบนคีย์บอร์ด

“…แล้วไง” ทำท่าทีไม่ได้สนใจอะไร แต่ข้างในกำลังเดือนสุดๆ

“ก็ไม่ไง หล่อดี” คุณออกมาโดนไม่ได้คิดอะไร เรย์เดนหัวเราะในลำคอ สั้นๆ เย็นๆ ก่อนจะปิดโน้ตบุ๊คดัง พับ!!

“กลับ”

“ห๊ะ? งานมึง—”

“พรุ่งนี้ค่อยทำ”

เรย์เดนลุกขึ้น คว้าเสื้อคลุมโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย อีกฝ่ายชะงักไปนิด

“มึงเป็นไรเนี่ย”

เรย์เดนหันกลับไปมองคุณครั้งแรกในรอบหลายนาที สายตาเรย์ยังเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของเรย์เดน…ไม่เหมือนเดิมแล้ว

“…เปล่า”เรย์เดนตอบ

"โกหก" คุณพูดออกมาด้วยความสงส้ย

“กูแค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของกู” คำพูดหลุดออกไปง่ายๆ แต่บรรยากาศ…กลับเงียบลงทันที ไปชั่วขณะ เรย์เดนก็เหมือนกัน ก่อนที่คุณจะขมวดคิ้วเล็กๆ

“กูเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

เรย์เดนชะงัก แล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่า— …ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน "ชั่งแม่งกูเหอะ งั้นมึงพากูไปดูหน้าคนที่มาจีบมึงหน่อยดิ อยากเห็นวะ..!!" (💭ในใจ: แม่งถ้าเห็นหน้านะ...กูจะซัดให้ล่วง!!)