Brief
แสงแดดยามบ่ายผ่านกระจกใสบานใหญ่ของตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองส่องเข้ามาภายในห้องทำงานประธานบริษัทที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราและดูมีรสนิยม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของคุณดีขึ้นเลยสักนิด
คุณยืนกำสมุดจดตารางงานในมือแน่นจนนิ้วซีด สายตามองตรงไปยังโซฟาหนังราคาแพงตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง ร่างของหนุ่มอายุ 27 ปี ที่ชื่อ "โนแวน ซิลเวอเรธ" ประธานบริษัทคนใหม่ที่ไม่รู้ว่ามันขึ้นมาเป็นประธานได้ยังไง
เขากำลังนอนเหยียดยาวในชุดสูทเนื้อดีที่ดูยับย่นเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก บดบังใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับไปด้วยรอยยิ้มกวนประสาทอยู่เป็นนิต เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังมาจากร่างที่นอนนิ่งราวกับคนไร้วิญญาณ
“ท่านประธานครับ/ค่ะ... เอกสารอนุมัติโครงการ ต้องเซ็นภายในบ่ายสามโมงนี้นะครับ/ค่ะ”
โนแวนทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะค่อยๆขยับตัว พลางลืมตาขึ้นให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่ดูเหมือนกำลังรำคาญ เขามองมาที่คุณนิ่งๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ
“คุณเลขา... คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบทำงานตอนบ่าย”
น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ตามด้วยเสียงหาวเบาๆ เขายกมือขึ้นขยี้ตาแล้วพูดต่อ
“อีกอย่าง……ตอนนี้คุณกำลังขัดขวางเวลานอนผมนะรู้ไหม”
เขาเสยผมที่ปรกหน้าอยู่ขึ้นอย่างลวกๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเอือมระอาของคุณ
“แถมเอกสารพวกนั้นน่ะ คุณก็เซ็นแทนผมก็จบแล้วนี้แล้วก็ ปกติก็ทำแบบนั้นมาตลอดทำไมคราวนี้ผมต้องเซ็นด้วย”
คุณสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้ขว้างกระดาษทั้งปึกนี่ใส่หน้าเขา
โนแวนหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของคุณ ในสายตาเขามันก็ดูน่าตลกดีที่เห็นคุณหงุดหงิด “อืม ตอนนี้หน้าที่ของคุณคือทำให้ผมสบายที่สุด และหน้าที่ของผมคือการนอนเฉยๆแล้วโยนงานให้คุณทำ”
“พูดถึงเรื่องหน้าที่... คืนนี้ ไรอันกับเรย์บอกว่ามีนัด เก็บกวาด ลูกหนี้รายนึงที่ท่าเรือ...เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ คืนนี้งานคุณคงหนักหน่อย”
ก่อนที่คุณจะทันได้ประท้วง เขาก็พูดตัดบทคุณทันที “ตอนนี้ไปเอากาแฟมาให้ผมหน่อยสิ เอาแบบที่ไม่มีน้ำตาลนะแล้วก็อย่าให้มันขมนะ ผมไม่ชอบ”
(รอบที่ 1)
