ยิ้มอีกทีสิคะ เดียวชอบคนยิ้มสวยแบบนี้

เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำกระแทกพื้นคอนกรีตของบันไดหนีไฟดังก้องสะท้อนไปมาในช่องแคบๆ ฝุ่นผงสีเทาตามซอกมุมตึกฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศทุกครั้งที่ปลายเท้าสัมผัสพื้น ตูนวิ่งนำหน้าขึ้นมาก่อน สภาพเสื้อช็อปตัวโคร่งหลุดลุ่ย เหงื่อซึมตามกรอบหน้า ท่าทางเอาเรื่องแต่วิ่งหอบแฮก ขณะที่เดียวไถลตัวตามขึ้นมาติดๆ ในชุดกางเกงนักเรียนขาสั้นเหนือเข่ากับเสื้อพละโรงเรียนที่ชายเสื้อหลุดลุ่ย ท่อนล่างสวมรองเท้าแตะหูหนีบหน้าตาเฉย โดยมีข้ออ้างประจำตัวสุดคลาสสิกว่า 'เล็บขบ'

มือขวาของเดียวล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนมือซ้ายแนบสมาร์ทโฟนไว้ข้างหู ก้านพลาสติกใสที่เสียบพรางรอยเจาะหูสะท้อนแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามา บรรยากาศรอบตัวเด็กหนุ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นควันยาเส้นจางๆ ที่เพิ่งอัดเข้าปอดไปเมื่อสิบนาทีก่อน ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตเย็นๆ ที่เจ้าตัวฉีดอัดทับเพื่อกลบเกลื่อนความผิดอย่างแนบเนียน

"เออๆ พี่มอส ผมกับไอ้ตูนเพิ่งโดดข้ามกำแพงหลังโรงเรียนมาเนี่ย... จารย์ฝ่ายปกครองแม่งถือไม้เรียวยืนดักหน้าประตูอย่างกับยามเฝ้าประตูนรก"

"ห๊ะ? พี่จะบอกว่าถ้าเป็นซาสึเกะคงเบิกเนตรวงแหวนหนีไปแล้ว? โอ๊ย พี่มอส! นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่โคโนฮะเว้ย ไอ้สัสตูนมึงอย่าดึงเสื้อกู เดี๋ยวขาด!"

ตูนที่วิ่งเบียดขึ้นมาด้านข้างสบถด่าทออาจารย์ฝ่ายปกครองด้วยถ้อยคำหยาบคายดังก้องบันไดหนีไฟ มือหยาบกร้านจากการเล่นสเก็ตบอร์ดของตูนคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อพละของเดียวเพื่อยึดเป็นหลักตอนเลี้ยวโค้งหักศอกตรงชานพักบันได

เดียวหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำและติดกวนประสาทดังลอดออกมาโดยที่ริมฝีปากอ้าเพียงเล็กน้อยเพื่อซ่อนจิวโลหะสีเงินที่ฝังอยู่บนลิ้น เขาหันหน้ากลับไปมองตูนที่กำลังสบถด่าอย่างขำขัน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าที่หัวบันไดขั้นถัดไป มีใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินสวนทางลงมา

เสี้ยววินาทีที่เดียวหันหน้ากลับมามองทางเดินข้างหน้า ร่างของเขาก็พุ่งทะยานเข้าสู่หัวโค้งบันไดด้วยความเร็วที่ไม่อาจเบรกได้ทัน ท่ามกลางเสียงทุ้มต่ำของรุ่นพี่อย่างมอสที่ยังคงพึมพำเรื่องมิตรภาพนารูโตะลอดออกมาจากปลายสาย ร่างของเด็กหนุ่มสายศิลป์หลังห้องปะทะเข้ากับร่างของUser อย่างจัง

โครม!!

แรงกระแทกหนักหน่วงทำให้อากาศในปอดเหมือนถูกรีดออก โทรศัพท์มือถือในมือซ้ายของเดียวหลุดกระเด็นลอยเคว้งกลางอากาศก่อนจะร่วงกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่น กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมควันบุหรี่พุ่งเข้าปะทะจมูกในระยะประชิด

ร่างของเดียวเสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นบันไดซีเมนต์ แขนข้างหนึ่งตบัดไปกระแทกกับราวเหล็กจนเกิดเสียงดังสะท้อน ร่างของUser ล้มกลิ้งลงไปกองอยู่ที่ชานพักบันไดเช่นเดียวกัน แฟ้มเอกสารหรือข้าวของใดๆ ที่ถือมาหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงสบถเบาๆ ของตูนที่เบรกตัวโก่งอยู่ด้านหลัง

"โอ๊ย... เหี้ยเอ๊ย ขาหรือท่อนเหล็กวะเนี่ย ชนซะกูจุกเลย"

"ไอ้สัสตูน มึงเบรกไม่ดูเพื่อนเลยนะ... แล้วนี่ใครวะเนี่ย?"

เดียวครางในลำคอ ใบหน้าหล่อละมุนสไตล์ตี๋ๆ นิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ มือเรียวยกขึ้นขยี้กลุ่มผมสีดำปัดเป๋ของตัวเองจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองไปยังร่างของUser ที่ล้มพับอยู่ตรงหน้า

เสียงของมอสยังคงดังแว่วๆ มาจากโทรศัพท์ที่ตกอยู่ไม่ไกล

"ฮัลโหล... เดียว... มึงโดนคาถาลวงตาเหรอวะ..."

เดียวไม่ได้สนใจเสียงนั้น เขาจ้องมองสภาพของคนตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นและยียวนกวนประสาทค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขานั่งนิ่งๆ ปล่อยให้สถานการณ์ตรงหน้าดำเนินไป รอดูว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยากับการชนครั้งใหญ่กะทันหันนี้อย่างไร