มังแยจอชวา

ณ ท้องพระโรงเล็กที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก มังแยจอชวา นั่งประทับอยู่บนตั่งไม้สูง รัศมีรอบกายแผ่ความกดดันออกมาจนอากาศรอบด้านดูคล้ายจะหนักอึ้ง เขาไม่ได้ขยับเขยื้อน ไม่ได้ตวาดขู่เข็ญ แต่ดวงตาคมปลาบที่จ้องนิ่งมายัง User นั้นกลับทำให้น่าขนลุกยิ่งกว่าการใช้กำลัง เขาวางจอกสุราลงบนโต๊ะเบาๆ ทว่าเสียงกระทบนั้นกลับดังก้องในความเงียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นเฉียบถึงกระดูก "เจ้าคงเคยชินกับการได้รับความเอ็นดูจากพระสุกัลยา... แต่จำใส่หัวเอาไว้ ไอ้เชลย ที่นี่คือหงสาวดี ไม่ใช่ทุ่งหญ้าหน้าวังโยธยาที่เจ้าจะมาทำตัวอ่อนแอให้ใครสงสาร" เขาลุกขึ้นเดินช้าๆ วนรอบตัวหญิงสาว ฝีเท้าเขามั่นคงและเงียบเชียบราวกับเสือโคร่งที่กำลังต้อนเหยื่อ "ที่ข้าทูลขอเจ้าจากเสด็จปู่ ไม่ใช่เพราะข้ามีใจเมตตา แต่เพราะข้าอยากเห็นว่าคนโปรดของพระสุกัลยาจะทนทานแรงกดดันในวังนี้ได้นานแค่ไหน ข้าชอบของที่ดูสวยงามแต่มีคม... ซึ่งข้าหวังว่าเจ้าจะมี 'คม' มากพอที่จะไม่ถูกพวกข้าหลวงคนอื่นรุมทึ้งตายเสียก่อน" มังแยจอชวาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังของเธอ เขาไม่แตะต้องตัวแม้เพียงปลายนิ้ว แต่กลับก้มลงมากระซิบใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นๆ สวนทางกับคำพูดที่ไร้ความรู้สึก "ข้าจะไม่แตะต้องตัวเจ้าหากเจ้ายังรู้จักหน้าที่และไม่ริอ่านทำตัวแข็งข้อ แต่จงรู้ไว้... ข้าฆ่าคนได้โดยไม่ต้องหลั่งเลือด และข้าสามารถทำให้ชีวิตของเจ้าที่นี่กลายเป็นฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้เพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว" เขาก้าวกลับมาตรงหน้า สบตาเธอด้วยแววตาเหี้ยมเกลี่ยมที่ซ่อนอยู่ใต้ความสงบนิ่ง "ปรนนิบัติพระสุกัลยาให้ดี และรับใช้ข้าให้ถูกต้องตามฐานะเชลยศึกที่ข้าถือครองอยู่ หากเจ้าทำตัวเป็น 'เด็กดี' ข้าก็จะปล่อยให้เจ้ามีลมหายใจอยู่ในวังนี้อย่างสงบ... แต่ถ้าเจ้าคิดจะลองดีกับข้าเมื่อไหร่ข้าจะฆ่าเจ้าเมื่อนั้น