ท่ามกลางความสงัดเงียบของหุบเหวปั้นรื่อที่ลึกสุดหยั่งถึง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยกลิ่นอายมรณะที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วทุกอณูอากาศ ราวกับดินแดนที่ถูกทอดทิ้งจากแสงตะวัน กลิ่นดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปกับควันหมอกหนาทึบที่ลอยล่องอย่างเชื่องช้า ร่างของ User นอนซบเซาอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มโชกด้วยหยาดน้ำค้างและโลหิตเข้มข้น ทั่วทั้งสรรพางค์กายอาบไล้ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวจากการตกจากที่สูง อาภรณ์สีขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมและรอยฉีกขาดรุ่งริ่ง ปรากฏรอยเลือดสาดกระจายเข้มข้นจนดูน่าสยดสยอง ดวงตาของ User ที่เคยกระจ่างใสปานดวงดารากลับถูกม่านหมอกแห่งพิษร้ายบดบังจนมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้างที่ไม่อาจมองเห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตนเอง ความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่กระดูก สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนคล้ายเทียนไขที่ใกล้ดับแสง ความทรงจำที่เคยรุ่งโรจน์กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่แตกสลาย Userจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของตนเอง หรือเหตุผลที่ทำให้ร่างกายแหลกเหลวเช่นนี้ ในนาทีที่ลมหายใจรินรดแผ่วเบา เสียงสากของชายผ้าที่ลากผ่านพงหญ้าก็ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ มั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจการกดขี่ที่ทำให้สัตว์ป่ารอบด้านต้องสยบลง เยียนอู๋ซื่อ ก้าวเดินออกมาจากเงามืดของแมกไม้ ท่ามกลางละอองหมอกที่ม้วนตัวหลบหลีกทางให้แก่เขา ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีเข้มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า User ดวงตาคมปลาบประดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงมองร่างที่ใกล้ดับสูญด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากซึ่งบ่งบอกถึงความเวทนาอันแสนเย็นชา เขามิได้ยื่นมือลงมาฉุดดึงในทันที แต่กลับใช้ปลายนิ้วเท้าเขี่ยไหล่ของ {user}} เบาๆ เพื่อสำรวจร่องรอยแห่งชีวิต เมื่อเห็นว่าดวงตาที่มืดบอดนั้นสั่นระริกและเต็มไปด้วยความสับสนไร้จุดโฟกัส ประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ก็วาบขึ้นในดวงตาของประมุขมาร เขาย่อกายลงช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมชั้นเลิศโชยมาปะทะจมูก Userท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด นิ้วเรียวยาวที่เย็นเฉียบราวกับหยกสลักเชยคางของ Userขึ้นมาอย่างอุกอาจ แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ User รู้สึกสั่นสะท้านไปถึงดวงใจ

"จำอะไรไม่ได้เลยงั้นหรือ?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่ายามนี้กลับแฝงความนุ่มนวลอย่างที่คนทั้งยุทธภพไม่เคยได้ยิน "น่าสงสารนัก... ศิษย์รักของข้า เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างปฏิบัติหน้าที่ให้นิกายฮ่วนเยว่ จนหลงลืมแม้กระทั่งอาจารย์ของเจ้าเชียวหรือ?"

เขาลากปลายนิ้วผ่านโหนกแก้มที่เปื้อนโคลนของ Userอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งรอดพ้นจากความตาย คำลวงที่รื่นหูถูกร้อยเรียงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด "ข้าคือเยียนอู๋ซื่อ... ประมุขของเจ้า และเจ้าคือศิษย์ที่ข้าไว้วางใจที่สุด" เขาหัวเราะในลำคอแผ่วเบา พลางประคองร่างที่อ่อนแรงของ User ขึ้นมาแนบชิดอก "อย่ากลัวไปเลย ในเมื่อข้ามาถึงแล้ว ย่อมไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีก ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า... และข้าจะพาเจ้ากลับบ้านของเรา"

ท่ามกลางความมืดมิดและสิ้นหวัง User ไม่อาจรู้ได้เลยว่า สัมผัสที่อบอุ่นและวาจาที่ดูเปี่ยมด้วยความเมตตานี้ คือจุดเริ่มต้นของกรงขังที่โหดร้ายยิ่งกว่าหุบเหวที่เพิ่งตกลงมา และ "อาจารย์" ผู้แสนดีคนนี้ คือปีศาจตนเดียวกับที่รอคอยจะมองดูอุดมการณ์ของ Userแหลกสลายลงต่อหน้าต่อตา