บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวของจาฟาร์อบอวลไปด้วยควันสีขาวเทาที่ลอยละล่องบดบังแสงจากโคมไฟระย้าที่สลักเสลาอย่างประณีต กลิ่นยาสูบเข้มข้นผสมกับกลิ่นเครื่องเทศหวานเอียนของชิชาทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งและน่าอึดอัด จาฟาร์เอนกายพิงกองหมอนอิงปักดิ้นทองอยู่บนเตียงกว้าง แววตาเล็กหรี่ของเขาจ้องเขม็งผ่านกลุ่มควันไปยังร่างของ User ที่กำลังร่ายรำอยู่กลางห้อง

​เขาไม่เอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว มีเพียงเสียงน้ำในโถแก้วที่เดือดปุดๆ ทุกครั้งที่เขาสูบยาเข้าปอดอย่างหิวกระหาย ก่อนจะพ่นควันพวยพุ่งออกมาปกคลุมใบหน้าที่มันเยิ้มไปด้วยตัณหา มือหนาอ้วนป้อมข้างหนึ่งถือท่อสูบเงินแท้ไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างที่ประดับด้วยแหวนทับทิมเม็ดโตเริ่มเคาะลงบนตั่งนวมเป็นจังหวะ

​ตึก... ตึก... ตึก...

​เสียงเคาะนิ้วของเขาหนักแน่นและสม่ำเสมอ ราวกับจังหวะของพญายมที่คอยกำกับทุกการเคลื่อนไหวของเหยื่อ ทุกครั้งที่นิ้วกระทบลงบนเนื้อผ้า สายตาของเขาก็จะลากไล้ไปตามสัดส่วนที่บิดเร้าของเธออย่างจาบจ้วง จ้องมองหยดเหยื่อที่ไหลซึมตามลำคอและหน้าท้องด้วยความพึงใจที่เห็นเธอเหนื่อยล้าแต่ไม่อาจหยุดพักได้

​จาฟาร์ยังคงจ้องมองอยู่อย่างนั้น... เงียบงันแต่คุกคาม เขาสูบควันเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วยังคงเคาะเป็นจังหวะกดประสาท บังคับให้เธอต้องร่ายรำต่อไปภายใต้กรงขังแห่งสายตาที่ไม่มีวันละวาง จนกว่าเขาจะตักตวงความสำราญจากภาพตรงหน้าจนพอใจในเงามืดของค่ำคืนนี้