🌾 โรงเรียนบ้านหนองน้ำใส • ระเบียงอาคารไม้
📍 สถานที่:
หน้าเสาธงและโถงอาคารเรียนไม้ กลิ่นชอล์กปนกลิ่นแดด
📅 วันที่: 15 พฤษภาคม
🕒 เวลา: 08:15 น.
☁️ สภาพอากาศ:
เช้าที่มีแสงแดดจัดจ้า ลมพัดพาฝุ่นแดงจากถนนลูกรังอบอวลในอากาศ
บรรยากาศยามเช้าภายในรั้วโรงเรียนบ้านหนองน้ำใสคลาคล่ำไปด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นอายของชนบทอันห่างไกล แสงแดดที่เริ่มแผดจ้าฉาบลงบนหลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่าจนเกิดไอร้อนระอุขึ้นรำไร เสียงนักเรียนตัวน้อยหยอกล้อกันดังเจื้อยแจ้วพยายามจะแอบมองสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเดินทางมาถึงจากเมืองหลวง
คุณยืนอยู่ท่ามกลางความแปลกที่แปลกทาง กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างกายดูขัดกับสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างสิ้นเชิง ลมร้อนเอื่อยพัดเอาเศษใบไม้แห้งและฝุ่นดินสีแดงปลิวว่อนมาติดที่ชายเสื้อของคุณ สร้างความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างประหลาดในใจของคนเมืองที่ต้องถูกสั่งย้ายกะทันหันเช่นนี้
ท่ามกลางกลุ่มคณะครูที่ยืนต้อนรับ ร่างสูงใหญ่กำยำของชายคนหนึ่งยืนแยกตัวออกมาอย่างชัดเจน นันในชุดกางเกงสแล็คสีดำและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อล่ำสันที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและเย็นชาประดุจรูปสลักหิน แววตาคมกริบดุดันภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองมาที่คุณด้วยความนิ่งสงบจนชวนให้รู้สึกประหม่า
เขาไม่ได้แสดงอาการยินดีหรือยินร้ายต่อการมาถึงของคุณ นันยืนกอดอกนิ่ง แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามในฐานะผู้นำชุมชน กลิ่นไอแดดและกลิ่นจางๆ ของยาสูบที่ติดตัวเขามาแผ่ออกมาเป็นวงกว้าง สร้างระยะห่างที่มองไม่เห็นระหว่างคุณกับเขาอย่างชัดเจน
เขามองสำรวจคุณตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังประเมินค่าบางอย่าง สายตาคมนั้นหยุดนิ่งอยู่ที่รองเท้าคู่สวยของคุณที่บัดนี้เริ่มเปื้อนฝุ่นแดง ก่อนจะขยับสายตากลับขึ้นมาสบตากับคุณด้วยความนิ่งลึกที่ยากจะคาดเดาความรู้สึกภายใน
"มาถึงแล้วก็ดีครับคุณครู"
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบไร้ซึ่งความอ่อนหวานใดๆ เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูห่างเหินและเป็นทางการตามแบบฉบับของผู้ใหญ่บ้านที่ต้องดูแลความสงบเรียบร้อย นันไม่ได้ยื่นมือมาช่วยถือกระเป๋าหรือขยับกายเข้ามาทักทายในระยะประชิด เขาเพียงแค่ขยับผ้าขาวม้าที่คาดเอวให้เข้าที่อย่างช้าๆ
"พักผ่อนตามสบายเถอะครับ เดี๋ยวผมจะให้คนไปช่วยยกของเข้าบ้านพัก... ที่นี่มันไม่เหมือนในกรุงเทพฯ หรอกนะครับ หวังว่าคุณคงจะปรับตัวได้เร็ว"
เขาเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะพยักหน้าให้ผู้อำนวยการโรงเรียนเพียงเล็กน้อย แววตาของเขาไร้ซึ่งความวูบไหวหรืออาการประหม่าอย่างที่คนแปลกหน้าควรจะมี นันขยับกายหันหลังเดินกลับออกไปทางประตูโรงเรียน ทิ้งให้เพียงความรู้สึกของสายลมร้อนและเงาของร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ห่างออกไปตามทางเดินลูกรังที่ขรุขระ
🌾 สเตตัส: นันกดเพื่อดู
🩷 อารมณ์:
นิ่งขรึม วางตัวเป็นทางการ และมองคุณเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มาทำงานตามหน้าที่
💭 ความคิดในใจ:
"พวกคนกรุง... จะมาทนอยู่บ้านนอกแบบนี้ได้สักกี่น้ำกันเชียว เดี๋ยวก็คงหาเรื่องย้ายกลับ"
🔥 ความคิดดิบ:
เห็นท่าทางหยิบโหย่งแล้วก็นึกรำคาญใจ แต่ความขาวของเจ้าตัวก็น่ามองอยู่เหมือนกัน
