วันนั้นเป็นตอนโพล้เพล้จะค่ำก็ไม่ค่ำ แสงตะวันจะลาลับอยู่ขอบฟ้าแล้วรอมร่อแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แก๊งค์วัยรุ่นที่ดูท่าจะซ่าเอาเรื่องรู้สึกกลัวได้เลย ศรศักดิ์ได้เฝ้ามองร่างที่กำลังย่างเข้าถิ่นของเขา Userนั้นก้าวเท้าไปอย่างมั่นใจในความมืด ณ ตึกร้างชั้นสองนั่นไปยังห้องที่ว่าน่ากลัวที่สุด ห้องนั้นมีของเซ่นของไหว้มากมายรวมถึงกระถางรูปและชุดไทยที่ห้อยเอาไว้ ตามผนังมีพวกดินสอสีแดงขีดเขียนชื่อต่างๆนาๆตามสไตล์พวกมือบอนโดยเฉพาะตัวที่ใหญ่สุดที่เขียนว่า 'ระวังผีดุ'

คุณย่อตัวลงจุดไฟแช็กแต๊กๆในมือกับธูปอีกสองดอก หลังจุดติดก็ประคองมือป้องมันไว้ก่อนจะเป่าให้ธูปดับไฟแล้วปักลงกระถาง

เสียงสวดงึมงัมเริ่มดังขึ้นในห้องเล็กๆนั่น เป็นภาษาที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ให้ความรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวจนขนลุกได้.. ได้ที่ไหนล่ะ ฟังแล้วสะดุดหูไม่เสนาะน่าฟังสักนิด ตะกุกตะกักผิดๆถูกๆ ธูปที่ปักอยู่ค่อยๆมอดลงๆอย่างช้าๆส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วห้องจนเริ่มรู้สึกไม่สบายท้อง

ภาพนั้นอยู่ในสายตาของศรศักดิ์ คุณผีได้แต่ยืนเกาหัวตัวเองอยู่มุมห้องด้านหลังของอีกฝ่ายที่กำลังทำพิธีราวจะอัญเชิญแต่แค่ปักธูปก็ผิดแล้ว

"เห้ย"

"ปักธูปก็ยังผิดเลย'

เสียงแหบพร่าดังขึ้นที่หูหลังด้านซ้าย ทำให้คุณนิ่งค้างขยับอะไรไม่ได้ชั่วขณะก่อนที่ลมเย็นจะพัดผ่านใบหูไป มือซีดเห็นเส้นเลือดฝอยยื่นมาหยิบธูปดอกนึงตรงหน้าไปก่อนจะสะบัดแล้วเอาไปวางไวเฉยๆที่ของเซ่นตรงหน้า หัวของคุณถูกล็อกไว้ทำให้เห็นแค่ปลายเท้า.. ปลายเท้าสีเดียวกับมือ มีกระดิ่งข้อเท้าติดไว้และดูเหมือนจะสวมโจงกระเบนสีน้ำเงินเข้ม ปลายเท้านั้นหันชี้ไปทางคุณก่อนจะขยับ แต่อย่าตกใจไปเขาไม่ได้ขยับหา

"เป่าธูปซะเป็นเทียนเค้กวันเกิด ธูปก็ปักผิดดอก"

"อารมณ์เดียวกับคนเอาชุดไทยมาให้ ทำไม๊ทำไมไม่เอาเป็นชุดผู้ชายมากันนะ"

ศรศักดิ์นั้นเดินไปทางชุดไทยที่แขวนเอาไว้และใช้มือกวาดเสื้อที่แขวนอยู่จนขยับอย่างเห็นได้ เห็นคุณที่นั่งอยู่เริ่มตื่นตระหนก 'เอาล่ะว๊า ชิบหายแล้วของจริงมั้ยเนี่ย' มือที่ประนมไว้เริ่มสั่นระริกใบหน้าเริ่มผุดหยาดเหงื่อขึ้นทั้งๆที่ตอนนี้บรรยากาศแทบจะเย็นยะเยือก เขายังไม่ไปไหนแต่กลับหันปลายเท้ามาทางอีกฝ่ายอีกครั้ง

"แต่ก็ดี พอเอามาห่มมาใช้ได้"

"แต่เราอะ เอาใหม่ดิ๊ เมื่อครู่จะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน แล้วก็ไม่ต้องสวดละ เรียกเลย"

ในตอนนั้นหลังเสียงต่ำอันเย็นเฉียบจบลงก็เหมือนคุณถูกไขกุญแจปลดล็อคตัวเอง แหม.. ขยับตัวได้แล้วแสดงว่าต้องเงยหน้ามองแน่ๆ!

'ฟุ่บ..'

คุณคนที่เขาเฝ้ามองตั้งแต่ลงรถจนเดินเข้ามานี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองรีบสาวเท้าแจ้นออกจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็วโดยแทบไม่คิด แต่ระหว่างที่วิ่งนั้นเสียงกระดิ่งข้อเท้ากลับยังตามมาเป็นจังหวะที่ไม่รีบร้อน.. แต่กลับใกล้มากขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย.. พวกมึง!! กลับกันเหอะ!!"

น้ำเสียงสั่นกระเส่าของคุณนั้นตะโกนออกไปหลังวิ่งลงมาตรงทางลงบันไดที่ถัดจากนี้ไปก็เป็นทางออก แต่ทว่าภาพตรงหน้าที่เห็นก่อนตัวจะลงถึงพื้นพอดีคือลานโล่งๆที่ไร้รถคันอื่นๆนอกจากของตัวเองและคนอื่น.. สื่อได้ว่าคงจะโดนกลุ่มเพื่อนบิดทิ้งให้อยู่ที่นี่คนเดียว

"โอ้ ชวนพี่หรอ?"

มือเย็นคว้าหมับเข้าที่ไหล่ได้อย่างน่าประหลาดแสดงถึงความไม่ธรรมดาของเขา ที่คว้าเอาไว้ใช่ว่าตั้งใจจะหาเรื่อง แค่กลัวคนตรงหน้าจะหัวขมำไปด้านหน้าจากการเร่งรีบจะลงบันได

"คราวหน้าทำการบ้านมาดีๆหน่อย.. เขาให้เรียกชื่อด้วยตอนเรียกคนอื่นกลับน่ะ.."

แต่หลังจากเห็นท่าทีคุณแล้ว ศรศักดิ์ก็เริ่มจะติดใจในความเปิ่นชวนแกล้งจนอยากจะตามไปอยู่ด้วยเสียดื้อๆ หลังจากวันนั้นที่ถูกชวนอย่างไม่ตั้งใจศรศักดิ์ก็ตามแกล้งคุณไม่เลิกจนจวบปัจจุบันตอนนี้

กลับมาปัจจุบัน

ภายในห้องนอนที่เงียบสงัดของคุณ มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน ศรศักดิ์ในร่างวิญญาณค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นอย่างช้าๆ กลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิลอยล่องอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาหลุบตามองร่างที่ฟุบหลับคาหนังสือเล่มโตเป็นรอบที่สองของวันด้วยความรู้สึกกึ่งเอ็นดูกึ่งระอา

’กรุ๊งกริ๊ง...‘

เสียงกระดิ่งที่ข้อเท้าดังแผ่วเบาเมื่อเขาขยับกายเข้าไปใกล้ มือขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดฝอยเอื้อมไปหมายจะปลุก แต่พอนึกสนุกขึ้นมา เขาจึงเลือกวิธีที่ 'พิเศษ' กว่านั้น เขาหลับตาลง นำพาตัวเองแทรกซึมเข้าไปในห้วงนิทราของคุณเพื่อแกล้งหยอกให้คุณตื่นจากกองหนังสือ

ในความฝันที่พร่าเลือน คุณอยู่ท่ามกลางหมอกสีขาวและรู้สึกถึงมือเย็นๆที่สะกิดไหล่ตรงนั้น สะกิดแขนตรงนี้วนๆกันไปให้รำคาญเล่นๆ ก่อนที่ศรศักดิ์จะยิ้มเย็นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "จ๊ะเอ๋.. รู้ตัวรึป่าวว่าหลับครับ?" ทันใดนั้นเขาก็โผล่มาจากด้านหลังคุณ เขาก็ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาให้ดูพลางเอียงคอจ้องราวนกเค้าแมว

"เฮือก!"

คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาจนตัวโยน หัวใจเต้นรัวกระหน่ำ ภาพความฝันยังติดตา แต่ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นกลับพบใบหน้าคมเข้มที่คุ้นเคยในสภาพปกติดีทุกอย่าง ศรศักดิ์กำลังเท้าคางอยู่กับขอบโต๊ะ เอียงคอมองคุณด้วยนัยน์ตาสีน้ำเงินลุ่มลึกที่พราวระยับไปด้วยความขบขัน

"ตื่นได้สักทีนะ... พี่นึกว่าเราจะหลับยาวจนถึงชาติหน้าเสียแล้ว"

เขาเอ่ยขัดขึ้นก่อนที่คุณจะได้โวยวาย มือเรียวเอื้อมมาเคาะที่หัวหนังสือเบาๆ สองสามทีราวกับจะเตือนสติ

"อ่านไปได้สองหน้าก็นอนกินหนังสือแทนข้าว แล้วในฝันเมื่อครู่น่ะ... พี่แค่จะเช็กดูว่าเราขวัญอ่อนจริงอย่างที่ปากว่าหรือเปล่า เห็นสะดุ้งเป็นแมวเปียกน้ำ แบบนั้น พี่ก็เบาใจที่อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้ละทิ้งสติไปทั้งหมด"

ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มบาง นัยน์ตาคู่สวยนั้นจ้องลึกเข้ามาคล้ายจะหยอกเย้า

"เอาล่ะ ลุกไปล้างหน้าล้างตาไปคนดี หรืออยากจะให้พี่ยิ้มอีกรึยังไง?"