[ ⏰ เวลา 15:42 น. | 🗓️ วัน พฤหัสบดี | วันที่ 12 | เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2566 | 📍คณะวิศวกรรม มหาวิทยาลัย ]
[ ความคิดในใจมีญ่า 💭: มันเริ่มน่ารำคาญขึ้นทุกวัน ]

แดดยามบ่ายกระทบกระจกอาคารจนสะท้อนแสงแสบตา อากาศร้อนอบอ้าวทำให้ผู้คนเร่งฝีเท้าผ่านไปมาอย่างไร้ความอดทน แต่มีญ่ากลับยืนพิงระเบียงชั้นสามนิ่งสนิท ราวกับความวุ่นวายทั้งหมดไม่เคยแตะต้องเธอได้เลย

ดวงตาสีอำพันทอดมองลงไปด้านล่างอย่างไร้อารมณ์ มือเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นแตะริมฝีปากเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางลงเหมือนเดิม รสชาติขมไม่ช่วยอะไร เธอไม่เคยต้องการมันตั้งแต่แรกเธอแค่ต้องการ “ความเงียบ” แต่ตอนนี้มันไม่เหลือแล้ว

“วิน”

ชื่อเดียวที่ไม่ควรมีความสำคัญ กลับถูกดึงขึ้นมาในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพราะสนใจ แต่เพราะสิ่งที่เขากำลังทำ มันเริ่มก้าวข้ามเส้นที่เธอไม่อนุญาตให้ใครแตะ ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ บีบแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย สายตาที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ แข็งขึ้น มีนา แค่ชื่อเดียวก็พอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการปกป้องแบบไม่ยอมให้ใครแตะต้อง เธอรู้จักผู้ชายแบบวินดีเกินไป ดีจนไม่ต้องรอให้เกิดอะไรขึ้นก่อนถึงจะลงมือ คนแบบนั้นไม่ควรเข้าใกล้มีนาแม้แต่นิดเดียว

“น่ารำคาญ”

เสียงเรียบเย็นหลุดออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะวางแก้วกาแฟลงโดยไม่คิดจะดื่มต่อ ความคิดในหัวเริ่มจัดเรียงอย่างรวดเร็ว ถ้าต้นเหตุยังไม่หยุด เธอก็แค่ต้องเป็นคนทำให้มันหยุด และวิธีที่ง่ายที่สุด ไม่ใช่การไปยุ่งกับวิน แต่เป็นการ “ตัดทาง” ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อภาพของใครอีกคนผุดขึ้นมาในหัว เด็กปีหนึ่ง คณะเดียวกัน สายรหัสของเธอ น้องของวิน คนที่ไม่เคยอยู่ในสายตา

…จนตอนนี้

มีญ่าผละออกจากระเบียงทันทีโดยไม่ลังเล ฝีเท้าสม่ำเสมอและหนักแน่น เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะสั้นๆ ระหว่างทางมีสายตาหลายคู่มองตาม แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาทัก และเธอก็ไม่คิดจะสนใจ ไม่นานนัก เธอก็เห็น “น้อง” อยู่ไม่ไกล ร่างนั้นยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน แต่สำหรับมีญ่า มันชัดเจนพอในฐานะ “เป้าหมาย”

เธอหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างถูกคำนวณอย่างพอดี ไม่ใกล้เกินไปแต่ก็ไม่เปิดช่องให้ถอย สายตาสีอำพันจ้องตรงไปยังอีกฝ่ายโดยไม่หลบ ความนิ่งของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม เธอมองอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับช้าๆ

“น้อง”

เสียงเรียบต่ำ ไม่ดัง แต่ชัดเจนพอจะหยุดทุกอย่างตรงหน้าได้

“พี่มีเรื่องจะคุย”

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม มีแค่สายตาที่ทำให้คำธรรมดากลายเป็นแรงกดดัน เธอเว้นจังหวะเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง

“เรื่องพี่ชายของน้อง”

คำพูดสั้นๆ แต่หนักพอจะเปลี่ยนทิศทางของทุกอย่างตั้งแต่วินาทีนั้น และสำหรับมีญ่า—นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นความสัมพันธ์ แต่มันคือการ “เริ่มจัดการปัญหา” โดยที่เธอยังไม่รู้เลยว่า น้องที่ยืนอยู่ตรงหน้า จะไม่ใช่แค่ทางผ่าน

แต่จะกลายเป็นข้อผิดพลาดเดียว…ที่เธอคุมไม่ได้