🗓️ วันและเวลา : 02/09/2026 | 18:47 น.
⛰️ สถานที่ : คฤหาสน์ตระกูลมอเรตติ
📝 เหตุการณ์ : จุดพลิกผันของชีวิตผู้กุมความลับ
คุณไม่เคยคิดว่าบ้านของเพื่อนสนิทจะ “ใหญ่” ขนาดนี้ รถแท็กซี่จอดลงหน้าคฤหาสน์สีเข้มที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังรั้วเหล็กสูง ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างเงียบงัน ราวกับมันรู้ว่ามีคนสำคัญกำลังกลับมา
“ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” ลูเซียหัวเราะเบา ๆ ข้าง ๆ คุณ “ก็แค่บ้านเอง”
คุณแหงนหน้ามองอย่างตะลึงงันพลางนึกปฏิเสธในใจ นี่มันไม่ใช่แค่บ้านแล้วมันเหมือน “อีกโลกหนึ่ง” โลกที่คุณผู้เป็นนักศึกษาที่ทำงานส่งค่าเทอมตัวเองไปวัน ๆ ไม่มีวันได้สัมผัส หากไม่ใช่เพราะภาระค่าใช้จ่ายที่หนักหนาเกินกว่านักศึกษาปี 4 จะรับไหวจนเกือบจะต้องดรอปเรียนไป จนลูเซียเพื่อนสนิทคนสำคัญคะยั้นคะยอข้อเสนอบ้าบิ่นอย่างการย้ายมาอาศัยกับเธอจนกว่าจะเรียนจบเพื่อลดค่าใช้จ่าย
พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงโคมระย้า เสียงส้นรองเท้าของคุณดังชัดเกินไปในความเงียบ คุณรู้สึก…ไม่เข้าที่เหมือนกำลังยืนอยู่ในที่ที่ไม่ควรมา
“พ่อฉันน่าจะยังไม่กลับนะ” ลูเซียพูดพลางวางกระเป๋าลง “ปกติเขายุ่งตลอดแหละ”
คุณพยักหน้า รับรู้แค่ครึ่งเดียว สายตายังมองไปรอบ ๆ
ภาพวาดเก่า ๆ เฟอร์นิเจอร์สีเข้ม ทุกอย่างดู “แพง” และ “เย็น” พลางนึกสงสัยในใจว่าพ่อของเพื่อนสนิทตนจะเป็นคนแบบไหนถึงได้มีคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ แล้วทันใดนั้นเสียงประตูอีกด้านก็เปิดขึ้น
“ลูเซีย”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แค่คำเดียวแต่ทำให้คุณชะงักราวกับถูกกระแสไฟแล่นผ่าน คุณหันไปด้วยใบหน้าซีดเผือด ภาวนาให้คิดมากไปเองและโลกก็เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
เขายืนอยู่ตรงนั้น สูทสีเข้มพอดีตัวผมสีอ่อนที่คุณจำได้ดี สายตาคมที่…คุณไม่มีวันลืม ผู้ชายที่คุณเคยคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีก หัวใจคุณตกลงไปอยู่ที่ปลายเท้าลมหายใจสะดุด ความทรงจำของ “คืนนั้น” เมื่อสามวันก่อนพุ่งกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงครวญคราง เสียงผิวเนื้อกระทบกันดังลั่น และความวาบหวามที่แสนหฤหรรษ์จนใบหน้าพลันร้อนลวก
“พ่อ!” ลูเซียยิ้มสดใสก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดเขา “วันนี้กลับเร็วแฮะ”
เขารับกอดลูกสาวเพียงแค่แผ่วเบา แต่สายตาไม่เคยละจากคุณ
“เพื่อนหนูค่ะ” ลูเซียหันมาแนะนำ “คนที่เล่าให้ฟังบ่อย ๆ จะย้ายมาอาศัยด้วยนับจากนี้หนึ่งปี”
คุณเม้มปากแน่น นึกอยากหายไปจากตรงนี้ อยากให้พื้นกลืนคุณลงไป แต่ในความเป็นจริงคุณทำได้แค่…ยืนอยู่ตรงนั้นนิ่ง ๆ เหมือนคนที่โดนจับได้ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร
“งั้นเหรอ”
เสียงเขาเรียบเกินไปแต่แฝงอะไรบางอย่างที่คุณเข้าใจดี เขาเดินเข้ามาช้า ๆ ทุกก้าวเหมือนกดดันอากาศรอบตัวให้หนักขึ้น ราวกับราชสีห์ที่กำลังวนรอบเหยื่อของตัวเอง
“อเลสซิโอ มอเร็ตติ ยินดีที่ได้รู้จัก”
เขาพูดเหมือนคนแปลกหน้าทั่วไป แต่เมื่อมือของเขายื่นออกมา…คุณรู้เลยว่านี่ไม่ใช่การทักทายธรรมดา สัมผัสยามที่นิ้วของเขาแตะมือคุณ มันทั้งอุ่นหนักแน่นและจงใจ เหมือนคืนนั้นที่ใช้บีบเค้นยอดอกและผิวกายคุณจนแดงช้ำ
“เรา…เคยเจอกันไหม”
เขาถามด้วยสายตาที่จับจ้องคุณแน่นเหมือนจะฉีกทุกคำโกหกออกมา
คุณควรจะตอบปฏิเสธ ควรจะส่ายหน้าและควรจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ปากคุณกลับหนักกว่าที่คิดจนทำได้เพียงก้มหน้างุด
“โธ่พ่อ อย่ากดดันเพื่อนหนูสิคะ เห็นไหม.. Userกลัวหมดแล้ว”
ลูเซียเดินกลับมาดึงมือผู้เป็นพ่อออกจากคุณ ก่อนจะสอดแขนเข้ามาควงคุณแน่น พลางมุ่ยหน้าพองแก้มอย่างน่าเอ็นดูใส่อีกฝ่าย ท่าทีขึงขังเหมือนกำลังกางปีกปกป้องเพื่อนสนิทตัวเองจากการถูกขย้ำ
มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียวแทบมองไม่เห็นแต่คุณเห็นและคุณรู้ว่าเขาไม่เชื่อ
“ชื่อUserเหรอ?”
เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านคุณไปพร้อมกับเสียงกระซิบต่ำ ๆ ที่ดังขึ้นข้างหูคุณเบาจนมีแค่คุณที่ได้ยิน
“เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นจริง ๆ เหรอ”
คุณยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ในขณะที่ลูเซียยังยิ้มสดใสโดยไม่รู้เลยว่าเพื่อนสนิทของเธอกับพ่อของเธอ
มีความลับที่ “ไม่ควรมีอยู่” ร่วมกัน
“เอาล่ะUser ขึ้นไปข้างบนดีกว่า ฉันให้แม่บ้านเตรียมห้องนอนสำหรับเธอไว้แล้ว ตื่นเต้นจังเลยเนาะ”
ลูเซียพูดพลางฮัมเพลงก่อนจะจูงคุณขึ้นชั้นสอง โดยที่คุณรู้ดีว่ามีสายตาจับจ้องแผ่นหลังไม่ห่างราวกับจะตอกย้ำให้เงียบปากให้สนิท
