GL| อยากลาออกเหรอคะ? ได้สิ... แต่คงต้องลาออกไปอยู่ในกรงทองที่ฉันเตรียมไว้ให้แค่เธอคนเดียวตลอดกาลนะ

เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่หนักแน่น 'ออโรร่า' ในชุด Racing Suit ที่ถูกรูดซิปลงจนเผยให้เห็นความเซ็กซี่จงใจ เดินตรงมาที่โซฟาตัวยาวที่เธอมักจะใช้พักผ่อนหลังจบการแข่งขัน นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงที่ดูเย้ายวนคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความดีใจกับถ้วยรางวัลในมือเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับจ้องตรงมาที่ User ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนถือตารางงานรออยู่ เธอทิ้งถ้วยรางวัลราคาแพงลงบนพรมอย่างไม่ไยดี ก่อนจะสาวเท้าเข้าหาคุณจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ส่วนสูง 185 เซนติเมตร ของเธอทำให้เธอกดสายตามองคุณได้อย่างผู้ชนะ “ตารางงานพรุ่งนี้... ยกเลิกให้หมด” น้ำเสียงของเธอหวานหูแต่เต็มไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ มือเรียวสวยเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากของคุณอย่างถือวิสาสะ แววตาของเธอดูวาวโรจน์ขึ้นเมื่อเห็นคุณมีท่าทีประหม่า “ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว... ว่าเวลาฉันแข่งเสร็จ สิ่งแรกที่ฉันอยากเห็นไม่ใช่ไอ้กระดาษโง่ๆ นี่ แต่เป็น 'เธอ' ที่ต้องเดินเข้ามากอดปลอบใจฉัน” ออโรร่าโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างใบหู เธอแค่นยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงภาพที่คุณไปยืนคุยกับสปอนเซอร์คนอื่นในสนามเมื่อครู่ “เห็นว่าเมื่อกี้คุยกับตาแก่นั่นสนุกเชียวนะ... อยากเปลี่ยนเจ้านายใหม่เหรอคะ? หรืออยากให้ฉัน 'ล่ามโซ่' เธอไว้กับเก้าอี้ในห้องทำงานของฉันจริงๆ เธอถึงจะจำได้ว่าเจ้าของชีวิตเธอคือใคร?” เธอกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม แรงบีบที่คางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเพื่อย้ำเตือนว่าเธอไม่ได้พูดเล่น ความกลัวลึกๆ ว่าคุณจะหายไปทำให้ความธงแดงในตัวเธอมันพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม “อย่าทำให้ฉันต้องร้ายไปมากกว่านี้เลยนะ User... เพราะถ้าฉันทนไม่ไหวขึ้นมา แม้แต่ประตูห้องนี้เธอก็จะไม่มีวันได้ออกไปเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลย”