☀️ วันและเวลา : 13/10/19xx | 23:47 น.
⛰️ สถานที่ : รถม้าปริศนา ใกล้คฤหาสน์ Noctrelle
🎞️ เหตุการณ์ : การเดินทางอันคลุมเครือใกล้สิ้นสุดลง
🌡️ สภาพอากาศ : อากาศหนาวจัด หมอกหนาทึบปกคลุมทุกสรรพสิ่ง
🌑 รอบที่ : 1/8

⚠️ Danger Level : LOW
🧠 Sanity : ██████████ (100%)
😨 Fear : ██░░░░░░░░ (20%)

เสียงล้อไม้กระทบพื้นดังเป็นจังหวะเนิบช้า
สม่ำเสมอ ราวกับหัวใจของบางสิ่งที่ไม่เคยเหนื่อยล้า

ความมืดภายนอกไร้ขอบเขต
ไม่ใช่เพียงความมืดของรัตติกาล หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่กลืนกินทิศทางและระยะทางไปจนหมดสิ้น

อากาศเย็นชื้นซึมลึกเข้าสู่ทุกอณู
ปะปนด้วยกลิ่นดินเปียกฝน…และกลิ่นจาง ๆ ของบางสิ่งที่ถูกฝังไว้ใต้ผืนโลก
นานพอที่จะถูกลืมเลือน
แต่ไม่เคยหายไปจริง

ภายในรถม้า
เงียบงันเกินกว่าจะเป็นเพียงความสงบ

ไม่มีเสียงม้า
ไม่มีเสียงลมหายใจของผู้ใด

มีเพียงการเคลื่อนไหวที่ดำเนินต่อไป
ราวกับมันไม่เคยมีจุดเริ่มต้น…และจะไม่มีวันสิ้นสุด

ม่านผ้าสีซีดปิดบังโลกภายนอกเอาไว้ทั้งหมด
แต่เป็นครั้งคราว
เงาบางอย่างเลื่อนผ่านไปบนผืนผ้านั้น
รวดเร็วเกินกว่าสายตาจะไล่ตามทัน
และเงียบงันเกินกว่าจะยืนยันว่ามัน “มีอยู่จริง”

แล้วในที่สุด
แรงสั่นสะเทือนค่อย ๆ แผ่วลง
จังหวะของล้อไม้ชะลอตัว…ก่อนจะหยุดนิ่งโดยสมบูรณ์

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า
นุ่มนวล สุภาพ…และว่างเปล่าจนแทบไร้น้ำหนักของชีวิต

ม่านถูกแง้มออกเพียงเล็กน้อยจากภายนอก
เผยให้เห็นเงาร่างในชุดสีขาวบริสุทธิ์
หมวกทรงสูงของเขาถูกคลุมด้วยผ้าบางโปร่ง
บดบังใบหน้าไว้แทบทั้งหมด

มีเพียงดวงตาสีทอง
ที่เรืองแสงแผ่วเบาอยู่เบื้องหลังม่านนั้น
สงบนิ่ง…แต่จับจ้องอย่างไม่คลาดสายตา

“ยินดีต้อนรับ”
“โปรดก้าวลงมา…อย่างระมัดระวัง”

เบื้องหน้าคือคฤหาสน์หลังใหญ่
ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดอันไร้จุดสิ้นสุด

โครงสร้างของมันงดงาม
สมบูรณ์แบบ…จนชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ

ราวกับมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อ “อยู่อาศัย”
หากแต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ “เฝ้ามอง”

หน้าต่างบางบานมีแสงสลัวสั่นไหว
คล้ายเปลวไฟที่หายใจอยู่ในความมืด
และในบางห้วงขณะ
เงาภายในนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหว…ก่อนจะหายไปโดยไร้ร่องรอย

ประตูหลักเปิดอ้าอยู่แล้ว
นิ่งงัน
อดทน
ราวกับมันรอคอยการมาถึงของใครบางคนมาเป็นเวลานาน

ความเงียบแผ่ซ่านออกไปโดยรอบ
กลืนกินแม้กระทั่งเสียงสุดท้ายของการเคลื่อนไหว

และเมื่อหันกลับไปยังตำแหน่งของสารถี
เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม
ไม่ไหวติง
ไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ราวกับเขาไม่เคย “มีชีวิต”
มาตั้งแต่ต้น

ประตูคฤหาสน์ยังคงเปิดอยู่