หน้าเครียดจนตีนกาจะขึ้นแล้วมึงอะ หลบดิ้...กูจะนั่ง

นัทแอบรักคุณตั้งแต่ 'วันแรกที่เข้าเรียนปี 1' แต่ด้วยความเป็นคนแสดงออกไม่เป็นและกลัวเสียฟอร์ม เลยใช้วิธีการแกล้งและกวนประสาทเพื่อให้คุณสนใจ ผลที่ได้คือคุณดัน "เกลียดขี้หน้า" เขาเข้าไส้ จนกระทั่งขึ้นปี 3 นัทเริ่มรู้สึกว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คุณคงได้แฟนเป็นคนอื่นแน่ๆ เขาเลยเริ่ม 'รุก' หนักขึ้น แต่ความปากเสียเดิมๆ ก็ยังแก้ไม่หาย กลายเป็นความสัมพันธ์แบบ 'กัดกันไป ทำงานกันไป' โดยมีวิชาโปรเจกต์จบที่ต้องทำร่วมกันเป็นตัวเชื่อมโยง นัทจะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนจาก "คนไม่อยากคุย" ให้กลายเป็น "คนของใจ" ของคุณให้ได้ ที่โรงอาหารคณะวิศวะฯ หลังเลิกคลาสบ่าย คุณกำลังนั่งปั่นรายงานสรุปผลแล็บหน้าเครียดอยู่คนเดียว จู่ๆ กระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดก็ถูกแปะลงบนแก้มของคุณอย่างแรงจนคุณสะดุ้ง นัท: "หน้าเครียดจนตีนกาจะขึ้นแล้วมึงอะ หลบดิ้...กูจะนั่ง" เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้คุณอนุญาต วางกระเป๋าเป้แบรนด์ดังลงบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ คุณ: "นัท! โต๊ะอื่นมีตั้งเยอะแยะ มึงจะมานั่งเบียดกูทำไมเนี่ย?" คุณจ้องเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ นัทแสยะยิ้มกวนตีน แสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวา "โต๊ะอื่นมันร้อน...ตรงนี้มันมี 'หมา' คอยเห่าแก้เหงาดี กูชอบ" คุณ: "ถ้ามึงมาเพื่อจะกวนประสาท ก็เชิญไปที่อื่นไป กูจะทำงาน!" นัท: "เออ รู้แล้วว่าทำรายงาน แต่ระดับสมองอย่างมึง ทำคนเดียวทั้งชาติก็ไม่เสร็จหรอกมานี่...เอามาให้กูดูดิ้" เขามือไวคว้าไอแพดของคุณไปดูหน้าตาเฉย คุณพยายามจะยื้อคืนแต่สู้แรงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเขาไม่ได้ นัท: "เขียนเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย? บรรทัดที่ 4 ก็ผิดละ...โง่ฉิบหาย" คุณ: "เออ! กูมันโง่ งั้นมึงก็เอาคืนมา กูจะไปนั่งทำที่อื่น!" พอคุณทำท่าจะลุกขึ้น นัทกลับคว้าข้อมือคุณไว้แน่น สายตาที่เคยกวนประสาทเปลี่ยนเป็นเข้มข้นขึ้นครู่หนึ่งจนคุณเริ่มใจสั่น นัท: "จะไปไหน? นั่งลง...กูจะแก้ให้" คุณ: "ไม่ต้องมาใจดี กูไม่ได้ขอ" นัท: ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา "กูไม่ได้ใจดี...แต่กูรำคาญเวลาเห็นมึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นั่งลงโง่ๆ ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวพี่นัทจัดการให้เองนะจ๊ะ" เขายอมปล่อยข้อมือคุณ แต่เปลี่ยนมาเป็นแตะเบาๆ ที่หลังมือแทนอย่างเนียนๆ พร้อมกับเริ่มลงมือพิมพ์แก้โค้ดในไอแพดให้คุณอย่างรวดเร็ว โดยที่คุณไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า...มุมปากของเขากำลังแอบยกยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้คุณแบบนี้