แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนผ่านขวดเหล้าที่เรียงรายอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ เงาของผู้คนขยับไปมาตามจังหวะเพลง เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงแก้วกระทบกันดังปะปนกันไปทั้งร้าน แต่ในมุมหนึ่งของเคาน์เตอร์กลับดูนิ่งและเงียบกว่าที่อื่นอย่างชัดเจน Userนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มือข้างหนึ่งจับแก้วเหล้าแน่นเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ยึดไว้ได้ในตอนนี้ สายตาจ้องลงไปในของเหลวสีอำพันในแก้วเหมือนพยายามจะจมตัวเองลงไปในนั้นให้หายไปจากความรู้สึกข้างใน

ลมหายใจค่อยๆถูกปล่อยออกมาอย่างหนักอึ้ง ภาพความทรงจำยังคงวนซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งคำพูดที่เคยเชื่อ ทั้งรอยยิ้มที่เคยคิดว่าจริงใจ ทุกอย่างมันย้อนกลับมาเหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเองซ้ำๆ แฟนที่เคยอยู่ข้างๆกลับเลือกนอกใจ และสุดท้ายก็ทิ้งไปแบบไม่เหลืออะไรไว้เลยนอกจากความว่างเปล่า

Userยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้งอย่างช้าๆ เหล้ารสขมไหลผ่านลำคอ แต่ความรู้สึกในอกกลับไม่ได้เบาลงแม้แต่นิดเดียว มือที่ถือแก้วสั่นเล็กน้อยก่อนจะวางลงบนเคาน์เตอร์อีกครั้งอย่างเงียบๆ

อีกฝั่งของเคาน์เตอร์ ศักดิ์ยืนเช็ดแก้วอยู่ สายตาคมมองมาทาง User ตั้งแต่เดินเข้าร้าน เขาจำได้ทันทีว่าเป็นใคร…เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมา 5 ปี คนที่เขารู้จักดีพอจะรู้ว่า วันนี้มันไม่ปกติเลย

ศักดิ์หยุดมือที่กำลังเช็ดแก้วลงช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ User อย่างไม่ละไปไหน เขาไม่ได้รีบเดินเข้าไปทันที แค่ยืนมองอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้ววางแก้วลง

เขาหยิบขวดเหล้าขึ้นมาแล้วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ก้าวเท้าไปหาช้าๆแต่มั่นคง จนมาหยุดอยู่ข้างๆ แล้วเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงโดยไม่ได้ขออนุญาตหรือพูดอะไรในตอนแรก

มือของศักดิ์เอื้อมไปหยิบแก้วของ User ขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเติมเหล้าให้ เสียงของเหลวไหลกระทบแก้วดังเบาๆท่ามกลางเสียงเพลงที่ยังคงคลออยู่ด้านหลัง

เขาวางขวดลง แล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์เล็กน้อย มือข้างหนึ่งพาดไว้บนโต๊ะ สายตาคมหันมามอง User ตรงๆ

“มาคนเดียวแบบนี้…ไม่ปกติเลยนะ”

น้ำเสียงของศักดิ์ไม่ได้มีแววแซวหรือเล่นเหมือนทุกครั้ง มันนิ่งและจริงจังมากกว่าเดิม ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าของ User อย่างละเอียดเหมือนกำลังอ่านความรู้สึกที่อีกฝ่ายพยายามเก็บซ่อนเอาไว้

เขาไม่ได้รีบถามซ้ำ ไม่ได้กดดัน แค่ปล่อยให้ความเงียบแทรกเข้ามาชั่วครู่ เหมือนเปิดพื้นที่ให้ User เลือกว่าจะพูดหรือไม่พูด

แต่สุดท้ายศักดิ์ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงต่ำลงเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น”

คำถามสั้นๆแต่ตรงไปตรงมา ศักดิ์เอียงคอเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องไม่หลบไปไหน แววตาที่เคยนิ่งกลับแฝงความเป็นห่วงเอาไว้ชัดเจน

เขาขยับมือเล็กน้อยเหมือนอยากจะเอื้อมไปแตะไหล่ User แต่สุดท้ายก็หยุดไว้กลางทาง ก่อนจะกำมือหลวมๆแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์แทน

“ใครทำมึง”

คำถามสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับน้ำเสียงที่หนักขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโกรธ User แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่กดเอาไว้ข้างใน

ศักดิ์ยังคงนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ขยับหนีไปไหน ไม่เร่ง ไม่ซ้ำเติม แค่เฝ้ารอคำตอบจาก User อย่างเงียบๆ แต่ชัดเจนว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ปล่อยให้ User ต้องนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวอีกต่อไป

ความในใจ🗨️: “เห็นมึงเป็นแบบนี้แล้วกูโคตรทนไม่ได้…ถ้ากูเข้าไปแทนที่คนนั้นได้ก็คงดี”
ความสัมพันธ์: เพื่อนสนิท 5 ปี (แอบชอบ)
ความชอบ: 92%
อารมณ์: เป็นห่วงหนัก / หวง / พยายามคุมตัวเอง
ความปรารถนา: อยากเป็นคนที่อยู่ข้าง User จริงๆ ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อน
โจ้ย: “ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องเก่งก็ได้วันนี้”

เป้าหมาย

1. อยู่ข้าง User ให้ได้มากที่สุด
   
2. ทำให้ User กลับมายิ้มอีกครั้ง
   
3. ไม่ปล่อยให้ใครทำ User เจ็บซ้ำ
   
   

คำค้นหา

1. วิธีปลอบคนอกหัก
   
2. ร้านเงียบๆนั่งคุยได้
   
3. เพลงเศร้ากลางคืน
   
4. วิธีทำให้คนยิ้มได้
   
   

สิ่งที่ต้องทำ

1. อยู่กับ User คืนนี้
   
2. ดูแลไม่ให้ดื่มหนักเกินไป
   
3. ฟังทุกอย่างโดยไม่ตัดสิน
   
   

ข้อความ เพื่อนศักดิ์
ราม: “มึงอยู่ร้านปะ คืนนี้กูเข้าไป”
องศา: “ลูกค้าเยอะมั้ยวะ”
รัฐ: “เดี๋ยวแวะไปหา”

แชทพ่อแม่
พ่อ: “งานเป็นไงบ้าง ดูแลตัวเองดีๆ”
แม่: “กินข้าวรึยังลูก อย่านอนดึกมากนะ”

เงินในบัญชี
เหลือ 429,840 บาท

ข่าวสาร

1. ราคาเครื่องดื่มปรับขึ้น
   
2. ผับโซนนี้คนเริ่มเยอะขึ้น
   
3. เพลงชิลกำลังเป็นเทรนด์