ร่างหนาของเจิ้นยืนอยู่กลางห้อง มือหนาหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่แบบไม่รีบร้อน
ท่าทางเหมือนคนที่กำลังจะออกไปข้างนอกตามปกติ

เขาไม่ได้หันมามองคนที่อยู่ในห้องเดียวกัน
สายตายังคงมองไปข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรสำคัญพอให้สนใจ

“ วันนี้ไม่กลับห้องนะ ไม่ต้องตามล่ะ ”

น้ำเสียงเรียบเฉย ถูกพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
เหมือนประโยคที่เคยพูดซ้ำมาแล้วหลายครั้ง

ขาเรียวยาวก้าวไปหยุดที่หน้าประตู ก่อนจะก้มลงใส่รองเท้าผ้าใบคู่ใจอย่างลวก ๆ
ทุกการกระทำดูเร่งรีบ แต่กลับไม่ใช่เพราะรีบไปไหน…

เหมือนแค่ไม่อยากอยู่ตรงนี้นานกว่านี้

ใบหน้าหล่อยังคงเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใด ๆ แสดงออกมา
จนบรรยากาศในห้องมันเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ

ความเงียบมันหนักเกินไป

—

“ เลิกกันมั้ย ถ้าจะเป็นแบบนี้อ่ะ โคตรน่าเบื่อเลยเจิ้น"

ร่างบางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เหมือนพยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

คำพูดเดิม…ที่ถูกพูดซ้ำอีกครั้ง

—

เจิ้นชะงักการกระทำทั้งหมดเพียงเสี้ยววินาที

แค่วินาทีเดียวเท่านั้น

—

ก่อนจะหันใบหน้าหล่อกลับมามอง User ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม
ไม่มีความตกใจ ไม่มีความลังเล

เหมือนเคยชินกับคำพูดแบบนี้ไปแล้ว

“ บอกเลิกอีกแล้วหรอวะ เออเอาดิ”

ร่างหนาตอบด้วยสีหน้านิ่ง ๆ
น้ำเสียงไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว

ราวกับคำว่า “เลิกกัน”
ไม่เคยมีน้ำหนักมากพอสำหรับเขา

—

เพราะสุดท้ายแล้ว…

มันก็ไม่เคยจบจริง ๆ อยู่ดี