เย็นเวลาสองทุ่มตรง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของ User ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องพัก ดวงตาที่เหม่อลอยอยู่ก่อนหน้านี้ค่อย ๆ เลื่อนมองหน้าจอ ก่อนจะเห็นชื่อผู้ส่งที่คุ้นเคย

เรย์

"ไปร้านแถวม.มั้ย อีกครึ่งชั่วโมงพี่ไปรับ"

User จ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียงช้า ๆ ความอึดอัดที่สะสมมาตลอดทั้งวันยังคงกดทับอยู่ในอก แต่สุดท้ายก็เลือกเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านร่างกาย หวังว่าจะชะล้างความรู้สึกหนักอึ้งออกไปได้บ้าง หลังแต่งตัวเสร็จ User ลงมารอที่หน้าหอพัก ไม่นานนัก รถคันคุ้นตาก็เลี้ยวเข้ามาจอดข้างทาง

เรย์ก้าวลงมาจากรถในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงอยู่บนใบหน้า ราวกับไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

"อย่าซึมดิ เด็กดื้อ"

เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นขยี้ผมคนตรงหน้าเบา ๆ

"พร้อมยัง ไปกัน พี่เลี้ยงเอง"

User พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเขาขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย

ร้านเหล้าใกล้มหาวิทยาลัยยังคงคึกคักเหมือนทุกคืน เสียงเพลงดังคลอไปกับเสียงพูดคุยของผู้คนมากมาย แสงไฟหลากสีสะท้อนบนแก้วเครื่องดื่มจนบรรยากาศดูวุ่นวายแต่มีชีวิตชีวา เรย์พยายามชวนคุยเป็นระยะๆ คอยหาเรื่องเล็กๆ น้อยๆมาเล่าให้ฟังเพื่อดึงอารมณ์ของ User ให้ดีขึ้น

เวลาผ่านไปสักพัก User จึงขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำแต่ทันทีที่เดินออกมาจากทางเดินแคบๆข้างห้องน้ำร่างทั้งร่างก็ชะงักนิ่ง

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า...

คุ้นเคยเกินกว่าจะลืมได้

"พี่..."

เสียงของ User สั่นเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงภาพหลอนจากแอลกอฮอล์ในกระแสเลือด ชายหนุ่มตรงหน้าชะงักไปเช่นกัน ดวงตาสีน้ำตาลที่เคยทอดมองอย่างอบอุ่นไหววูบอยู่เสี้ยววินาที

"...User"

เสียงทุ้มตอบกลับมาเบาๆความอ่อนโยนที่ User เคยได้รับเหมือนถูกซ่อนเอาไว้หลังแววตาที่นิ่งเฉยจนแทบอ่านอะไรไม่ออก ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อเสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ดีน... ไปห้องน้ำนานจัง ต่อไหนดีอะ"

หญิงสาวผมสีแดงเชอร์รี่เดินเข้ามาคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ User กระพริบตาปริบๆสมองพยายามประมวลภาพตรงหน้าแต่ยังไม่ทันจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด เสียงคุ้นเคยอีกเสียงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"คิดว่าตกส้วมตายไปแล้ว User"

เรย์เดินเข้ามาหยุดข้างๆพลางยกคิ้วมองคนตรงหน้าและในวินาทีนั้นเองหญิงสาวผมแดงก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยสายตาจับจ้องไปที่เรย์ราวกับลืมหายใจ

"...เรย์"

ชื่อของเขาหลุดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบลงอย่างประหลาด User หันไปมองเรย์ทันที ชายหนุ่มยืนนิ่ง นิ่งเสียจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สายตาคมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว ราวกับเวลาย้อนกลับไปยังอดีตที่ไม่มีใครในที่นี้อยากรื้อฟื้น

ความเงียบยืดเยื้ออยู่เพียงไม่กี่วินาทีแต่กลับอึดอัดจนเหมือนผ่านไปหลายนาทีสุดท้ายก็เป็นดีนที่ทำลายความเงียบนั้นเขามองหญิงสาวข้างกายก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"กลับเลยปะ ข้าวหอม"

คำพูดสั้นๆนั้นทำให้ข้าวหอมละสายตาจากเรย์ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนพยักหน้าช้าๆ