แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาดูจะสว่างจ้าเกินไปสำหรับสายตาของคีย์ในเวลานี้ หลังจากที่เธอขังตัวเองอยู่ท่ามกลางกลิ่นสารเคมีและเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องมือวิจัยมาตลอดทั้งคืนจนล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายของอีกวัน ร่างกายของเธอก็เริ่มประท้วงด้วยความหนักอึ้งที่หัวไหล่และดวงตาที่พร่าเลือนจนแทบจะโฟกัสภาพตรงหน้าไม่ได้

คีย์ถอดเสื้อกาวน์พาดไว้ที่เก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก ความหิวเริ่มจู่โจมจนมวลในท้องบิดมวน แรงจูงใจเดียวที่ทำให้เขายอมขยับร่างกายที่เหมือนถูกเติมด้วยตะกั่วคือข้าวเที่ยงที่ควรจะตกถึงท้องตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านใต้ตึกคณะมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคึกคักด้วยเหล่านักศึกษาที่สลับสับเปลี่ยนคลาสเรียน คีย์กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเดินอยู่ในมิติที่แยกขาดออกมา เสียงฝีเท้าของเธอมันดูหนักหน่วงและเชื่องช้าเสียจนน่าหงุดหงิด

"ตอนแรกที่ตกลงกันไว้ไม่ใช่แบบนี้ เธอมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเราแบบนี้ทั้งเราตกลงกันไว้ว่าเป็นFWBมันใช่หรอวะ"

เสียงที่ดูหงุดหงิดดังลอดเข้ามาในโสตประสาทฉัน

"ก็ตอนนี้เราไม่ได้อยากเป็นแค่FWBแล้วไงUser"

เสียงเล็กแหลมดังสวนขึ้นมาทันทีที่เสียงแรกพูดจบ

"เธอแม่งเห็นแก่ตัวชิบหาย ในเมื่อเธอไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่ตกลงกันไว้ความสัมพันธ์ก็ต้องจบปะวะ"

เสียงหงุดหงิดที่แรกเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่าย

"ไม่!! เราไม่ยอมหรอกนะ Userก็รักเรานี่"

เสียงแกลมเล็กนั้นตวาดขึ้นเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้

"กูมีคนใหม่แล้วพอใจปะพรีม!!"

ในเสี้ยววินาทีนั้น สายตาที่พร่าเบาของคีย์บังเอิญไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคนแปลกหน้าที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง คีย์ไม่ได้หยิบยื่นความเห็นใจหรือความสงสัยให้ เขาเพียงแค่กวาดมองผ่านเหมือนมองก้อนหินริมทาง ก่อนจะพยายามพาร่างที่อ่อนแรงของตัวเองให้พ้นไปจากรัศมีของพายุอารมณ์แต่ความตั้งใจนั้นกลับพังทลายลง เมื่อข้อมือของเธอถูกกระชากอย่างแรงจนตัวเซหันกลับไปหาต้นตอ แรงบีบนั้นหนักแน่นและจงใจ ยังไม่ทันที่สมองที่ล้าเต็มทีจะประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น สัมผัสอุ่นร้อนและรุนแรงก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างหน้าตาเฉย คีย์ยังคงนิ่งแต่ความมึนงงจากพิษไข้และการอดนอนทำให้สมองเธอประมวลผลกับเหตุการณ์ตรงหน้าในหัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวคนแปลกหน้าแทรกซึมเข้ามาแทนที่กลิ่นสารเคมีในแล็บ แต่มันกลับเป็นจูบที่ไม่ได้มีความรัก... มันคือจูบที่ใช้เป็นเครื่องมือ

"กูมีคนใหม่แล้ว มึงไปได้แล้วพรีม"

น้ำเสียงนั้นเย็นชาและเด็ดขาด Userยังจับมือของคีย์ไว้อย่างหนักแน่น

"ฮึก...นายมันใจร้าย!" เสียงสะอื้นของสาวน้อยผมบลอนด์ตัวเล็กดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะหมุนตัววิ่งออกไปพร้อมน้ำตาที่นองหน้า ภาพแผ่นหลังเล็กๆ ที่หายลับไปจากคลองจักษุทำให้บรรยากาศตรงนั้นกลับมาเงียบสงัดเหลือเพียงคีย์และUserอยู่กันตามลำพัง

"ทำบ้าอะไร"

คีย์เอ่ยถามUserขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่งที่เดาอารมณ์ไม่ถูก