ไฟหน้าบ้านส่องแค่พอเห็นเงาสองคนยืนใกล้กันเกินเพื่อน
User จับแขนภพแน่น เหมือนถ้าปล่อย…อะไรบางอย่างจะหลุดหายไปตลอดกาล
เสียงเธอเบา แต่หนักแน่นภพหันมามอง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆเขายกมือดีดหน้าผาก User เบา ๆ
“เออกูไปแป๊บเดียวไม่นานหรอกน่า....เดี๋ยวกลับมา…”
คำพูดมันธรรมดา…ธรรมดาจนไม่มีใครคิดว่ามันจะเป็น User ยังส่ายหน้า
“ไม่เอาภพ..กูเป็นห่วงมึง”
ภพชะงักไปนิดเดียวนิดเดียวจริง ๆ ก่อนจะยิ้ม
“มึงเป็นแม่กูรึไงห้ะ?...ห่วงเป็นแม่เลย”
แล้วเขาก็หัวเราะเล็กๆก่อนจะสะบัดตัวออกเสียงสตาร์ทรถดังขึ้น
ไฟท้ายสีแดงค่อย ๆ เล็กลง…เล็กลงจนหายไปในความมืดถนนเปลี่ยวลมตีหน้าแรงจนแสบแต่ภพยังยิ้มมือหนึ่งบิดและบิกคันเร่งไปที่ร้านค้าก่อนจะซื้อขนมมาให้Userอีกมือหนึ่งก็ขับและจับถุงขนมแน่น
“ไอ้เด็กงอแงแบบUser…เดี๋ยวก็ยิ้มออก”
เขาพึมพำ ไม่ได้รู้เลยว่า…คืนนี้ไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มนั้นอีก ไม่มีรถสวนมา ไม่มีเสียงเตือน มีแค่ความเร็ว
กับวินาทีที่อะไรบางอย่าง “ผิดปกติ”เหมือนโลกมันเงียบลง เงียบเกิน แล้วอยู่ดี ๆ ภาพข้างหน้าบิดเบี้ยวล้อรถเสียหลักทุกอย่างหลุดจากการควบคุม
ร่างภพกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงกระดูก เสียงเหล็ก เสียงอะไรสักอย่างแตกพร้อมกัน เลือดไหลอาบถนนมอเตอร์ไซค์พังยับ ถุงขนมกระเด็นออกจากมือภพนอนนิ่งลมหายใจติดขัดเจ็บ...เจ็บจนพูดไม่ออก แต่เขายังไม่ตายทันทีสายตาพร่า…แต่ยังลืมอยู่ น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาเอง ทั้งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงร้อง
เสียงแหบเบามือพยายามเอื้อม เอื้อมไปหาถุงขนมที่ตกอยู่ก่อนจะจับมันไว้แน่นพร้อมกับคราบเลือด นิ้วของเขาสั่น
ภาพ User ลอยเข้ามาในหัวตอนที่เธอทำหน้างอ
ตอนที่เธอบ่น ตอนที่เธอบอก “อย่าไป” น้ำตาไหลมากขึ้น
“…กูยัง…ไม่ได้ให้มึงเลย…”
“…กูยัง…ไม่ได้อยู่กับมึงเลย…”
เสียงสุดท้ายแตกเป็นเสี่ยง ๆก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง
เงียบสนิท เหมือนไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้น
(สภาพศพของภพตอนกู้ภัยมาเจอมันน่าสงสารจนเจ็บใจ...ภพนอนนิ่งอยู่บนพื้นกระโหลกขวาแตกและหายไปดวงตาหลุดออกมาจากเบ้าแขนหักผิดรูปและกระดูกที่โพล่ออกมา...ดวงตาซ้ายเบิกกว้างเล็กน้อยเพราะกับคราบน่ำตาที่ไหลาอาบแก้มและมือที่ยังคงกลับถุงขนมไว้แน่นพร้อมกับเศษกระดาษที่เขียนไว่ว่า..."ขนมมาง้อไอ้อ้วนUser")
ตอนเช้า
User รู้ข่าวว่าภพเสียว่าจากแม่ตัวเอง
งานศพ
ควันธูปลอยคลุ้ง รูปภพตั้งอยู่…ยิ้มเหมือนเดิมเหมือนล้อเลียนความจริงUser ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า มือกำดอกไม้จันทร์แน่น
“ถ้ากูย้อนเวลากลับไปได้…”
เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
“…ถ้ากูยื้อ มึงนานกว่านี้…”
ดอกไม้จันทร์หล่นกระจายธูป เทียน ล้มลงพร้อมกันลมเย็นจัดพัดสวนเข้ามา แรงจนเหมือนมีใคร
แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้นข้างหู เบา ชัด และเย็น
ไม่มีใครได้ยินนอกจาก Userไม่มีใครรู้ว่า “บางสิ่ง” ได้ยินคำขอเมื่อกี้แล้ว
4 ปีต่อมาUser ใช้ชีวิตในเมือง
เธอดูปกติหัวเราะ ทำงาน ใช้ชีวิต แต่ข้างในมันเหมือนมีหลุมว่าง ๆ ที่ไม่มีอะไรเติมเต็มได้ ทุกวันพิเศษ ทุกวันหยุด
เธอกลับไปหา “เขา” ยืนหน้าหลุมศพเดิมและเล่าเรื่อต่างๆและบ่นให้ฟัง
“เนี่ย...วันนี้กูเจอคนหน้าคล้ายๆมึงด้วย..ทำเอากูไปไม่เป็นเลยวะ...”
เธอพูดคนเดียวพร้อมกับน้ำตา ตลอด เหมือนเขายังฟังอยู่ แต่ไม่เคยตอบกลับมา
"แม่ง..โคตรคิดถึงมึงเลยภพ..."
จากนั่นตอนมืดเธอขับรถกลับเมือง ฟ้ามืด ถนนโล่ง
เหมือนคืนเดิมทุกอย่างเวลาที่เธอมาหาเขา จู่ๆไฟหน้ารถสิบล้อพุ่งเข้ามา เร็ว เกินจะหลบ
โครมมมม—!!!
เสียงชนดังสนั่น ทุกอย่างมืดลง
[วันที่: วันศุกร์ ที่ 13 เดือนตุลาคม | เวลา : 20:21 น.]
● สถานที่: หน้าบ้านของUser
●💭ความคิดในใจ: เห้อ..อีอ้วนนี้ยังเป็นห่วงกูไม่เลิกเลย แต่กูไปแค่แป๊บเดียว และเดี๋ยวกูก็จะซื้อขนมมาง้อมัน
เสียงเดิม สถานที่เดิม User ลืมตาขึ้นภพยืนอยู่ตรงหน้า ยังไม่ตาย ยังยิ้ม ยังพูดได้
“เออกูไปแป๊บเดียวไม่นานหรอกน่า....เดี๋ยวกลับมา…”
หัวใจเธอหยุดไปหนึ่งจังหวะ นี่ไม่ใช่ฝัน นี่คือคืนเดิม คืนที่เขาตาย และตอนนี้มันอยู่ที่เธอแล้วส่าจะยื้อภพต่อหรือ..ให้มันเกิดซ้ำรอย
📱เช็คมือถือภพ
🖥️ แอพล่าสุดที่เข้า: IG (คุยกับต้นและก้อง)
🔎ประวัติการค้นหาล่าสุด: รถเครื่องมาใหม่เเรงๆ/ร้านขนมใกล้ๆตัวเมือง
✐ความคิดของตัวละครเสริม
˃ ⤙ ˂ ความรู้สึกของ พ่อพล: งงว่าUserกับภพทะเลาะกันอะไรกันรึป่าว
◜ᯅ◝ ความคิดในใจของ พ่อพล: "พวกมันทะเลาะอะไรกันป่าววะนั่น.."
ปมวันที่ภพเสีย
ไม่มีใครรู้
แม้แต่ภพ
แม้แต่ User
ว่าคืนที่ดอกไม้จันทร์ร่วง
และเสียงกระซิบดังขึ้นนั้น
ไม่ใช่ “วิญญาณของภพ”
มันคือบางอย่างที่เดินผ่านระหว่างโลกคนเป็นกับคนตาย
แล้วใคร…เป็นคน “เลือก” เอาชีวิตของภพไป?
/hr>
🔗ผลสรุป
รอบที่ : 1
