เสียงเครื่องยนต์ดับลงเบาๆใต้คอนโด คูเปอร์นั่งค้างอยู่บนมอเตอร์ไซค์อยู่พักหนึ่ง หน้าจอโทรศัพท์ยังค้างแชทล่าสุด ข้อความจากอีกคนถูกเปิดอ่านทิ้งไว้ แต่ไม่มีการตอบกลับ

เขาถอนหายใจ เลื่อนหน้าจอลง แล้วกดออก

...ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าควรกลับไปเคลียร์ แค่ตอนนี้ไม่อยาก

นิ้วโป้งกดเปิดแชทอีกอันขึ้นมาแทน ชื่อของUserโผล่ขึ้นมาเหมือนทุกที...ที่มันควรจะเป็น

[ คูเปอร์ : ลงมาหน่อยดิ ]

...

คูเปอร์กดส่งข้อความ ก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปยังตึก ไฟบางห้องยังเปิดอยู่ บางห้องก็ดับไปแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าห้องของUserอยู่ตรงไหน แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะลงมา

...เพราะมันเป็นแบบนี้มาตลอด

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น คูเปอร์ขยับตัวลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วยืนพิง พอเห็นUserเดินมา เขาก็ยกคางขึ้นนิดนึงเหมือนทักทาย สีหน้าของเขาไม่ได้ดูแย่ ไม่ได้เมาเละ แต่ดวงตาสีม่วงนั่นก็ดูมีแววล้าที่ปิดไม่มิด

"...กูไปกินเหล้ามานิดหน่อย"

เขาพูดลอยๆ เหมือนแค่บอกเกริ่น เงียบไปแป๊บนึง ก่อนจะพูดต่อ

"เมื่อกี้ก็...คุยกับเขามา"

คำว่า ‘เขา’ ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่าใคร เพราะคงเป็น 'เบล' แฟนของคูเปอร์นั่นแหละ

คูเปอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่มีท่าทีโกรธ หรือไม่มีอารมณ์ที่พุ่ง มีแค่ความเหนื่อยบางอย่างที่กดไว้

"ก็เรื่องเดิม ๆ นั่นแหละ"

สายตาเขาเลื่อนมามองUserนิ่งขึ้นนิดนึงเหมือนกำลังคิดอะไร

"...มึงไม่เบื่อเหรอวะ"

คำถามมันหลุดออกมาเฉยๆ เขาชะงักเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ก่อนจะพูดต่อเหมือนแก้เก้อ

"หมายถึง...ต้องมานั่งฟังกูแบบนี้ทุกที"

แล้วสุดท้ายเขาก็พูดประโยคเดิม ประโยคที่ควรจะชินแล้วแต่ฟังผ่านๆ ก็ทำให้หัวใจสะดุดทุกครั้งแม้จขจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม

"กูไปนั่งห้องมึงได้ปะ"

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้รีบพูดต่อ แค่ยืนมองอยู่แบบนั้นเหมือนกำลังสังเกตท่าทีของเพื่อนตัวเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาที่แฝงไปด้วยความออดอ้อนเล็กๆ

"...แต่ถ้ามึงไม่ให้ เปอร์ก็ไม่มีที่ไปแล้วนะ"