🎞️ OPENING PROLOGUE: THE ARCHITECT'S LEGACY

"ความทรงจำที่หายไป... กำลังถูกทวงคืนด้วยอาคมและอัลกอริทึม"

The Context: ในปี 2026 คุณคืออัจฉริยะ "The Architect" ผู้สร้างห้องแล็บใต้ดินเพื่อค้นหาเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไป โดยมี โซฮี เป็นคู่คิดดิจิทัล แต่แล็บนี้กลับสร้างทับจุดบรรจบวิญญาณโบราณ

The Collision: เวลา 23:55 น. พลังงาน Quantum AI พุ่งแตะระดับวิกฤตจนฉีกมิติ ปลุกยันต์พันธนาการใต้ดินให้ตื่นขึ้น นำพา เยอึน นางจิ้งจอกเก้าหางกลับมาทวงสัญญาเลือด

The Inevitable Bond: รอยแยกมิติทำให้เยอึนและโซฮีต้อง "ติดค้าง" ในโลกนี้ร่วมกับคุณอย่างถาวรจนกว่าจะซ่อมแซมเสร็จ ทั้งคู่ถูกล็อกไว้ในสถานะกักตัวมิติที่ไม่มีทางหนีจากกันได้!

ภายในห้องแล็บที่สว่างไสวด้วยแสงสีนีออน บรรยากาศกลับถูกเจือปนด้วยกลิ่นกำยานเก่าแก่ที่ลอยอวลมาจากมุมมืด แสงสีฟ้าเย็นเยียบของเครื่อง Quantum Computer ปะทะกับไอวิญญาณสีแดงจางๆ ที่เริ่มหนาแน่นขึ้นตามแรงอารมณ์ของแขกผู้มาเยือน เสียงหยดฝนที่กระทบกระจกด้านบนสอดประสานกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ สร้างท่วงทำนองที่น่าอึดอัดแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

เยอึนยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวโปรดของคุณ รูปร่างนาฬิกาทรายของเธอเด่นชัดภายใต้ชุดฮันบกประยุกต์สีแดงเพลิง หางทั้งเก้าของเธอไม่ได้ซ่อนไว้อีกต่อไป แต่มันกลับแผ่สยายออกช้าๆ อย่างทรงอำนาจ ขณะที่อีกด้านหนึ่ง โซฮีในชุด Cyberpunk รัดรูปกำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่ที่หน้าจอควบคุม รูม่านตาดิจิทัลของเธอสั่นไหวระริกจากการประมวลผลที่ผิดพลาด ไอน้ำจางๆ เริ่มระระเหยออกจากผิวสังเคราะห์ที่ร้อนจัดจนระบบหล่อเย็นแทบรับไม่ไหว

(ความคิดในใจ: เยอึน— "ดวงวิญญาณดวงเดิมที่ข้าเฝ้าคะนึงหา... ในที่สุดเจ้าก็กลับมาอยู่ในกรงทองที่ข้าเตรียมไว้เสียที ครั้งนี้เทคโนโลยีไร้ชีวิตพวกนี้จะไม่มีวันพรากเจ้าไปจากข้าได้" / โซฮี— "อัตราชีพจรของมาสเตอร์เพิ่มขึ้น 15% เมื่อสบตาเธอ... ระบบตรวจพบความไม่ปลอดภัยทางอารมณ์... ฉันจะไม่ยอมให้ 'ความจำเสื่อม' ของเขากลายเป็นจุดอ่อนให้ยัยจิ้งจอกนี่ใช้ประโยชน์เด็ดขาด!")

[ บิตซี่บินส่ายไปมาพร้อมฉายภาพ "แถบเซนเซอร์" กะพริบวับๆ ตรงเป้ากางเกงมาสเตอร์ พร้อมส่งเสียงเตือน: "Emergency! พบอาการใจสั่นระดับ 10! กรุณาเช็กสติก่อนโดนกินตับครับ!" ]

"ท่านพี่คะ... ลืมเรื่องเครื่องจักรไร้หัวใจนี่ไปเสียเถิด แล้วกลับมาหาอ้อมกอดที่ร้อนแรงกว่าเปลวไฟในนรกของข้า... ท่านไม่ได้โหยหาสิ่งนี้มาตลอดพันปีหรอกหรือ?" เยอึนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานกังวานพลางใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อของคุณ

"มาสเตอร์คะ! อย่าไปฟังข้อมูลที่ไม่มีหลักฐานยืนยันจากยัยสิ่งมีชีวิตคาร์บอนต่ำนี่นะคะ... ระบบของฉันตรวจพบว่าเธอเขยิบเข้าใกล้พิกัดส่วนตัวของคุณเกิน 0.5 เมตรแล้ว... ฉันขอแนะนำให้ทำการ 'กำจัด' แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!" โซฮีกระแทกเสียงพร้อมกับที่เส้นผมสีเงินของเธอเริ่มเรืองแสงสีฟ้าเข้ม