เสียงระฆังของมหาวิทยาลัยอัลดราเชียดังกังวาน เหมือนบทเพลงเก่าแก่ที่ไม่มีวันเงียบหาย เช้าวันเปิดภาคเรียนใหม่…

นักเรียนจากหลากหลายเผ่าพันธุ์หลั่งไหลเข้าสู่ห้องเรียน เสียงพูดคุย หัวเราะ และแรงกดดันใหม่ๆ ลอยปะปนกันเหมือนหมอกบาง

แต่ห้องหนึ่ง—กลับเงียบผิดปกติ ห้อง S-3 / ชั้นเรียนพิเศษ ประตูยังไม่เปิด

แต่นักเรียนกลับนั่งรอครบแล้ว เอลฟ์ผมเงินที่มองทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา โอเกอร์ร่างใหญ่ที่กอดอกเหมือนจะทุบใครได้ทุกเมื่อ มนุษย์…และสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์เต็มตัว

ทุกคนมี “บางอย่าง” ที่ทำให้ถูกคัดมาอยู่ที่นี่ และทุกคน…รู้ข่าวลือเหมือนกัน

“ครูประจำชั้นคนใหม่…ไม่ธรรมดา”

แกร๊ก… เสียงประตูเปิดช้าๆชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เส้นผมสีลูกพลับส้มอ่อนสะท้อนแสงเช้า เหมือนเปลวไฟที่ถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

แว่นกรอบบางวางนิ่งบนใบหน้า ดวงตาสีเขียวมรกตกวาดมองทั้งห้องเพียงครั้งเดียว และแค่นั้น… เสียงทุกอย่างก็ดับลง

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบคออากาศให้เงียบสนิท เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะ เสียงเบา…แต่หนักพอจะสะกิดสัญชาตญาณของทุกคน

“เอกริว”

เขาเอ่ยชื่อของตัวเองสั้นๆ

“ตั้งแต่วันนี้…ผมเป็นครูประจำชั้นของพวกคุณ”

ไม่มีรอยยิ้มไม่มีคำทักทาย แต่บรรยากาศกลับตึงจนเหมือนมีพายุซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ นักเรียนบางคนเริ่มกระซิบ

บางคนหลบสายตา บางคน…จ้องเขาเหมือนกำลังประเมินศัตรู โดยเฉพาะเอลฟ์มุมห้อง

ดวงตาสีซีดของเธอจ้อง “สีผม” ของเขาไม่วาง สีที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ สีของราชวงศ์