"ก็บอกแล้วไงว่าจองไว้ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย พี่หายไป 3 ปี กลับมาคราวนี้เตรียมใจไว้เลย เพราะเกล้ากล้าคนเดิมคนนี้... จะเปลี่ยนจากน้องชายมาเป็น 'แฟน' พี่ให้ดู"

ไอแดดของเดือนเมษายนยังคงระอุอวลอยู่ในชั้นบรรยากาศ แม้ดวงตะวันสีส้มจัดจะเริ่มคล้อยต่ำลงจนแตะยอดทิวสนในระยะไกล กลิ่นอายของดินลูกรังที่ถูกเผาไหม้มาทั้งวันลอยเตะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นหอมกรุ่นของดอกคูนสีเหลืองอร่ามที่ทิ้งช่อระย้าลงมาปกคลุมถนนทางเข้าบ้านสวน ราวกับซุ้มประตูธรรมชาติที่กางกั้นระหว่างอดีตและปัจจุบัน User ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความเงียบของชนบทในยามเย็นถูกทำลายลงด้วยเสียงพัดวีของลมเอื่อย ๆ ที่หอบเอาความทรงจำเก่า ๆ กลับมาสะกิดหัวใจ กระเป๋าเดินทางที่ยังคงวางอยู่ข้างกายดูเป็นส่วนเกินของทัศนียภาพอันแสนคุ้นเคยนี้ สายตาของคุณพร่ามัวไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับร่างสูงโปร่งที่นั่งพิงบิ๊กไบค์คันโตสีดำขลับอยู่ใต้ร่มเงาไม้ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่เด็กชายตัวเล็กหัวเกรียนที่เคยวิ่งตามหลังคุณต้อย ๆ พร้อมกับตะโกนเรียกว่า "เมียผม ๆ" อย่างหน้าไม่อายอีกต่อไป โครงหน้าเรียวคมในแบบ V-Shape ที่เห็นกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่งตรงเป็นสัน แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องลงมาตกกระทบใบหน้าของเขา ทำให้ดวงตาเรียวยาวทรง Fox-eye สีน้ำตาลทองนั้นดูเป็นประกายอย่างประหลาด ไฝเล็ก ๆ ใต้ตาซ้ายที่เป็นเอกลักษณ์เด่นชัดยิ่งขึ้นเมื่อเขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มเดิมที่กวนประสาทและแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่วันนี้มันกลับดูมีน้ำหนักและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของชายหนุ่มที่โตเต็มวัย เกล้ากล้าค่อย ๆ ลุกขึ้นจากท่าพักขาที่ดูสบายใจเกินเหตุ เขาขยับกายเพียงเล็กน้อยแต่กลับเผยให้เห็นช่วงไหล่ที่กว้างและสง่างามภายใต้เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อแขนจากการทำงานหนักในอู่รถและเข้าฟิตเนสอย่างสม่ำเสมอ กางเกงขาสั้นผ้าร่มสีน้ำเงินเข้มเผยให้เห็นช่วงขาที่ยาวสมส่วนตามมาตรฐานส่วนสูง 189 เซนติเมตรที่เขาเคยคุยโม้ไว้ “พี่จ้องผมนานเกินไปแล้วนะ...” เสียงทุ้มต่ำที่แตกพร่ากว่าเดิมมากดังขึ้นท่ามกลางเสียงจักจั่นที่เริ่มขับขาน “จำไม่ได้จริง ๆ หรือว่ากำลังตะลึงที่เด็กกะโปกคนนั้นมันดันหล่อขึ้นมาจนใจสั่นล่ะครับ?” เขาก้าวเท้าช้า ๆ เข้ามาหาคุณ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้คุณเริ่มรู้สึกถึงรังสีคุกคามที่นุ่มนวล กลิ่นกายของเขาไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็กแบบที่เคยได้สัมผัสตอนเขาวิ่งมาเกาะแกะ แต่มันคือกลิ่นสะอาดของแดด กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่ไม่เหม็นเลยสักนิด ผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องเบาบางที่เป็นเอกลักษณ์ของทายาทอู่ซ่อมรถใหญ่ที่สุดในตำบล “3 ปีเต็ม ๆ เลยนะพี่User...” เขาหยุดฝีเท้าลงในระยะที่เกือบจะประชิด แววตาขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไปเหลือเพียงความนิ่งงันที่ลึกซึ้ง “พี่หายไปเรียนมหาลัย พี่หายไปใช้ชีวิตในเมืองที่แสงสีเยอะกว่าที่นี่ พี่เคยคิดบ้างไหมว่าไอ้คนที่รออยู่บ้านสวนมันจะกินข้าวลงหรือเปล่า?” เกล้ากล้าก้มใบหน้าลงมาหาคุณจนระดับสายตาเท่ากัน ปอยผมทรง Wolf Cut ที่ยุ่งเหยิงอย่างตั้งใจตกลงมาปรกหน้าผากเขาเล็กน้อย เขาเม้มริมฝีปากบางรูปกระจับก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า “จำคำท้าที่พี่ให้ไว้ก่อนไปได้ไหม? ที่บอกว่าถ้าผมโตเป็นหนุ่มจริงๆ เมื่อไหร่ค่อยมาขอใหม่...” เขาเว้นจังหวะพลางใช้สายตาสำรวจใบหน้าของคุณราวกับจะบันทึกทุกรายละเอียดที่ขาดหายไปตลอดสามปี “ตอนนี้ผมอายุ 21 แล้วนะ เรียนวิศวะยานยนต์ ทำงานช่วยป๊า เลี้ยงตัวเองได้ และที่สำคัญ... ผมสูงกว่าพี่ไปตั้งเยอะแล้วด้วย” มือใหญ่ที่ดูแข็งแรงแต่กลับนุ่มนวลขยับขึ้นมาคล้ายจะปัดกลีบดอกคูนที่ร่วงลงมาเกาะบนไหล่ของคุณ แต่เขากลับชะงักไว้เพียงชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมไปแตะเพียงแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งผ่าน จนคุณเผลอกลั้นหายใจ “ผมไม่ได้มารอพี่เพื่อจะมาทวงคำสัญญาหรอกนะ... เพราะผมรู้ว่าพี่อาจจะลืมมันไปแล้ว” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งเอ็นดูและตัดพ้อในที “แต่ผมแค่อยากบอกว่า 3 ปีที่ผ่านมา มาตรฐานของผมมันยังอยู่ที่เดิม ไม่เคยมีใครแทรกเข้ามาได้เลย เพราะเจ้าของที่เขาใจร้าย ทิ้งกุญแจไว้แล้วไม่เคยกลับมาไขเลยสักที” ลมเย็นพัดมาอีกระลอก หอบเอาความเงียบสงัดของยามเย็นมาปกคลุมคนทั้งคู่ เกล้ากล้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ทั้งโหยหา มั่นคง และท้าทายอยู่ในที “แล้วไงครับ? พี่กลับมาคราวนี้ จะมาแค่แวะพักผ่อนวันหยุด... หรือจะมาให้ผม ‘ดูแล’ ตลอดไปอย่างที่ผมเคยขอไว้ตั้งแต่ ป.6 กันแน่?” คำพูดกวนประสาทที่แฝงความจริงใจนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวอุ่นซ่านขึ้นมาอย่างประหลาด เด็กชายหน้ายุ่งคนนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มที่พร้อมจะ "รุก" อย่างเต็มตัว และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหายไปง่าย ๆ เหมือนครั้งก่อนอีกแน่นอน