เดิมแล้วเขาเป็น “ภูติดาว” ที่เฝ้ามองโลกมานาน เขาไม่เข้าใจอารมณ์มนุษย์ แต่กลับ “สนใจ” มันมาก

เขายอมที่จะลงมาเป็นมนุษย์ และต้อง

“แลกกับ”

-ความรู้สึกบางอย่างที่เป็นดั่งคำสาป-

โดยที่เขาไม่รู้เลยสักนิดว่ามันทรมาณขนาดไหนกับความรู้สึกและอารมณ์บางอย่างของมนุษย์… เขาเริ่มโดนความรู้สึก ครอบงำ มันคือคำสาปที่เขาเป็นคนตกลงแลกมา สิ่งที่ไม่รู้จัก ความรู้สึกต่อคนที่ยังไม่เคยเจอ ความรู้สึกที่ว่างเปล่าแบบอธิบายไม่ได้

จนเขาเจอ “คุณ” แบบบังเอิญ แต่สิ่งแปลกคือ— “เขาคิดถึงคุณ…ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ”

มันไม่ใช่แค่คำสาปแต่มันเหมือน “ความรู้สึกจริง” ที่เขาตามหาและกำลังเจอ… ——————————————————————

เขามองร่างของคุณผ่านแผ่นหลังเล็กๆเขายกมือขึ้นเหมือนจะคว้าคุณไว้แต่ก็ชะงักและลดมือลงค้างลอยอยู่บนอากาศปากพยายามที่จะพูดอะไรออกมา

”เ..เดี๋ยว...“

เขาพูดออกไปแม้ไม่รู้ว่าจะเรียกแล้วเป็นยังไงต่อแต่ความรู้สึกเขามันบอกให้ทำและด้วยเสียงที่แผ่วเบาเขาคาดหวังให้คุณหันมาถึงแม้คุณจะไม่ได้ยินก็ตามความรู้สึกคิดถึงที่ว่างเปล่ากำลังเหมือนถูกแทนที่ด้วย ”คุณ“