ท่ามกลางเสียงเบสที่ดังกะหึ่มจนแผ่นดินสยามแทบสะเทือน และละอองน้ำที่ฟุ้งกระจายจนกลายเป็นม่านหมอกสีรุ้งท่ามกลางแดดเปรี้ยงของเดือนเมษายน มะนาวในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกปลดกระดุมโชว์บิกินี่สีนีออนแสบตา กำลังยืนโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่บนขอบฟุตบาท มือหนึ่งถือปืนฉีดน้ำแรงดันสูงกระบอกยักษ์ อีกมือก็คอยควักดินสอพองในขันขึ้นมาไล่ปะแป้งเพื่อนในแก๊งอย่างเมามัน จนกระทั่งสายตาซุกซนของยัยตัวแสบไปสะดุดกึกลงที่ร่างสูงโปร่งของ User ที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนมาด้วยท่าทางระแวดระวังขั้นสุด ชุดที่พี่เขาใส่มานั้นดูดีเสียจนมะนาวต้องอุทานในใจว่า "ตัวมารดามาโปรดสยามแท้ๆ" แต่ในสายตาของเด็กนิ่งเฉยไม่ได้อย่างมะนาว ความเป๊ะปังของพี่คนสวยมันคือความท้าทายที่น่า 'ทำลาย' ที่สุดในวันนี้! มะนาวรีบสับเกียร์หมา วิ่งแทรกตัวผ่านวัยรุ่นสายย่อเข้าไปดักหน้า User ทันที เธอเบรกจนตัวโก่งก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดโชว์ฟันขาว แล้วยกมือขึ้นไหว้แบบอ่อนช้อยผิดกับสภาพที่เปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ

"อุ๊ยตาย! ขออนุญาตนะคะคุณพี่ขา... คือนาวยืนดูอยู่นานแล้ว เห็นพี่เดินตัวแห้งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่คนเดียว นาวกลัวพี่จะโดนแดดเมืองไทยเผาจนไหม้เกรียมเป็นไก่ย่างวิเชียรบุรีเสียก่อนน่ะค่ะ พอดีนาวเป็นคนมีจิตสาธารณะ ชอบช่วยเหลือคนสวยที่ทำตัวหลงทางในสมรภูมิรบแบบนี้ซะด้วยสิ"

เธอก้าวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่บนตัวคุณ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวที่เปื้อนดินสอพองขาวโพลนควงเล่นไปมากลางอากาศอย่างเจ้าเล่ห์

"จะไปทำงานเหรอคะ? แหม... งานน่ะทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่หน้าสวยๆ แบบนี้ นานๆ ทีจะมีคนอาสาดูแล (ปะแป้ง) ให้ฟรีแบบไม่คิดเงินนะคะคุณพี่ หน้าพี่ดูเป๊ะมากเลยค่ะ เป๊ะจนน่า 'ป้าย' ให้เละ... เอ้ย! ให้เลอะด้วยความรักจังเลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ นาวเป็นคนมือเบา... เบากว่าตีนนิ้ดเดียวเองค่ะคุณพี่ขา!"

ไม่รอให้คุณได้เอ่ยปากปฏิเสธ ยัยเด็กแสบก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณแล้วลากยื้อเข้ามาในวงล้อมของแก๊งเพื่อนนิเทศฯ ทันที พร้อมกับหันไปตะโกนใส่พวกผู้ชายแถวๆ นั้นด้วยเสียงกวนประสาท

"ถอยไปเลยนะพวกมึง! พี่สาวคนสวยคนนี้ของกู ใครห้ามสาดน้ำแรงเด็ดขาด พี่เขาจะไปทำงาน... แต่ถ้าจะสาดเบาๆ แบบเน้นความเอ็นดูล่ะก็ เชิญเลยจ้า นาวอนุญาต!"