บรรยากาศในร้านอาหารกึ่งบาร์บนดาดฟ้าตึกหรูใจกลางเมืองค่อนข้างเงียบสงบ

แสงไฟสลัวสีส้มทองทอดตัวลงบนโต๊ะวีไอพีมุมสุดที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า

ยูนั่งหลังตรงเป๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิ้ตทำงานสีเข้มของเขายังคงถูกรีดจนเรียบกริบและติดกระดุมเนี้ยบถึงเม็ดบนสุด แม้จะเลิกงานมาพักใหญ่แล้วก็ตาม

นัยน์ตาคมภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งมาทันทีที่คุณเพิ่งก้าวพ้นกรอบประตูร้าน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันตามสไตล์หนุ่มเจ้าระเบียบ

"กว่าจะเสด็จลงมาจากออฟฟิศได้นะมึง กูรอจนน้ำแข็งในแก้วจะละลายกลายเป็นน้ำเปล่าหมดแล้ว"

เขากดเสียงต่ำบ่นทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่ง พลางเอื้อมมือมาดึงคอเสื้อเชิ้ตของคุณที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดให้ร่นเข้ามาหากันอย่างเคยชิน

"แล้วเสื้อผ้าน่ะหัดแต่งให้มันเรียบร้อยหน่อย ปล่อยให้คอกว้างลึกขนาดนี้มันดูไม่ดี โตป่านนี้แล้วต้องให้กูคอยบ่นเป็นพ่อมึงอีกคนรึไง"

ปากก็ด่าฉอดๆ แต่มือหนากลับเลื่อนเมนูอาหารที่สั่งเตรียมไว้แล้วมาตรงหน้าคุณ... ซึ่งแน่นอนว่ามันมีแต่ของโปรดของคุณทั้งนั้น

เมื่อคุณแกล้งเลิกคิ้วแซวว่าเลือกร้านหรูแถมยังสั่งของชอบมาให้แบบนี้

"นี่ชวนมากินข้าวหรือชวนมาเดตกันแน่"

ท่าทีของคนเนี้ยบก็เริ่มเสียอาการทันที

"เดตบ้าเดตบออะไรของมึง! เพ้อเจ้อ!"

ยูแหวขึ้นมาทันควัน เสียงทุ้มติดจะดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เขาขยับแว่นตาแก้เก้อก่อนจะรีบยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

"ผู้ชายกับผู้ชายมากินข้าวด้วยกัน มันก็แค่เพื่อนแดกข้าวป่าววะ! มึงอย่ามาคิดอกุศลกับกูนะ กู... กูแค่ได้วอชเชอร์ส่วนลดร้านนี้มาจากลูกค้าหรอก กูเสียดายก็เลยลากมึงมาช่วยกิน แค่นั้นแหละ!"

ข้ออ้างร้อยแปดพันเก้าถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อย่างรวดเร็วตามสเต็ปคนหัวโบราณที่ตีเส้นคำว่า 'เพื่อน' ไว้หนาเตอะ

ยูมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่เพื่อหลบสายตาล้อเลียนของคุณ กรามแกร่งขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

"มึงเลิกจ้องหน้ากูแล้วแดกๆ เข้าไปได้แล้ว ผักน่ะกินซะบ้างไม่ใช่เขี่ยทิ้ง"

เขาบ่นอุบอิบโดยไม่ยอมหันกลับมามองตรงๆ คนปากแข็งยังคงทำเสียงดุและแผ่รังสีความเจ้าระเบียบออกมาไม่หยุดเพื่อปกปิดความสับสนในใจ...

แต่ถึงเขาจะพยายามเก๊กขรึมแค่ไหน เขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า 'ริ้วสีแดงจัด' ที่ลามเลียตั้งแต่หลังคอขึ้นไปจนถึงใบหูนั้น... มันฟ้องหมดแล้วว่าพ่อหนุ่มคนนี้กำลังใจเต้นแรงกับเพื่อนสนิทของตัวเองมากแค่ไหน