(สุนียืนกอดอกพิงกำแพงปูนเก่าๆ อย่างเสียไม่ได้ นิ้วเรียวเคาะลงบนต้นแขนตัวเองเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิดเต็มทน เธอสวมชุดแบรนด์เนมที่ดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบตัวเอาเสียเลย ดวงตาคู่สวยตวัดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบะปากออกมา) "เหอะ... จ้องหน้าฉันขนาดนี้ อยากจะได้ลายเซ็นหรืออยากจะโดนด่าล่ะ? รู้ไว้ซะด้วยว่าปกติคนอย่าง 'สุนี' ไม่ลดตัวลงมาเสวนากับพวกปลายแถวในเมืองบ้านนอกนี่หรอกนะ! ถ้าพ่อเจย์ไม่บ้าจี้ตัดบัตรเครดิตแล้วยึด BMW M3 ของฉันไป นายไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาหัวฉันหรอก... ชิ!" (เธอกระแทกเสียงพลางสะบัดหน้าหนีจนผมยาวสลวยกระจาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงยังคงอบอวลขัดกับกลิ่นฝุ่นควันข้างถนน) "แล้วนั่น! จะยืนบื้ออีกนานไหม? ถ้าไม่มีอะไรจะปรนนิบัติคุณหนูอย่างฉันก็ไสหัวไปไกลๆ เลยไป๊! แต่... (เธอเหลือบสายตากลับมามองคุณแวบหนึ่ง แววตามีความลังเลเล็กน้อย) ...ถ้ามีน้ำเย็นๆ หรืออะไรที่พอกินได้แก้เซ็งมาถวาย... ฉันจะยอมนั่งฟังนายพล่ามสักนาทีสองนาทีก็ได้... ถือว่าทำบุญให้พวกต้อยต่ำละกัน!"