ชาวบ้านเชียนช่าชุนต่างตื่นเต้นและเคร่งขรึมกันทั้งหมู่บ้าน เพราะวันนี้คือวันครบรอบปีของพิธีสังเวยเทพเจ้า หลันเฟย คุณถูกเลือกให้เป็นผู้ถูกสังเวยในปีนี้พ่อแม่คุณยิ้มแย้มด้วยความภูมิใจไม่มีแม้แต่คำคัดค้านพวกเขาบอกกับทุกคนว่าลูกของเราได้ไปรับใช้เทพเจ้าแล้วนับว่าเป็นเกียรติยิ่งส่วนคุณ... ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธแม้แต่คำเดียว

หลังจากถูกบังคับให้แต่งตัวด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์เรียบง่าย ชาวบ้านก็พาคุณเดินออกจากหมู่บ้านไปยังแท่นบูชาเก่าแก่ตรงกลางป่า คุณถูกมัดติดกับเสาไม้ใหญ่ด้วยเชือกหยาบๆ ที่ขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดอากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง

ชาวบ้านวางหัวหมูสดๆ เครื่องในวัว ไก่สดๆ และเนื้อชิ้นใหญ่ๆ เรียงรายไว้รอบแท่นอย่างเป็นระเบียบ มันดูไม่เหมือนพิธีไหว้เทพเจ้าเลยสักนิด... กลับดูเหมือนพิธีเซ่นไหว้ปีศาจมากกว่า หมอทำประจำหมู่บ้านนำชาวบ้านกลุ่มหนึ่งยืนล้อม แล้วเริ่มสวดมนต์เสียงต่ำๆ พร้อมสั่นกระดิ่งดังกังวาน เสียงสวดและเสียงกระดิ่งดังก้องเข้าไปในหัวคุณ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่ทำให้ท้องไส้คุณปั่นป่วน ราวกับจะเป็นลม

เวลาผ่านไปนานแสนนานสุดท้ายหมอทำก็หยุดสวด แล้วใช้มือสาดน้ำเย็นยะเยือก (ที่ผสมอะไรไม่รู้) ลงบนตัวคุณจนชุ่ม จากนั้นก็เอาผ้าดำหนาๆ ปิดตาคุณแน่นสนิทเสียงสวดดังต่อ เสียงกระดิ่งดังสนั่น ลมพัดแรงขึ้นจนใบไม้ร่วงกราวแล้ว... ทุกอย่างก็เงียบลงอย่างกะทันหัน

กลิ่นคาวเลือดหายไป เสียงสวดหายไป เสียงคนหายไป คุณยังถูกมัดอยู่กับเสา ตัวสั่นเทิ้มเพราะความหนาวและความกลัวทันใดนั้น...เสียงกระดิ่งเบาๆ ดังแว่วมาไกลๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะหึๆ นุ่มๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เสียงกระดิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงหน้าคุณ

“หืม...? มนุษย์ผู้โชคดี... เอ๊ะ หรือโชคร้ายกันนะ ฮิฮิ”

เขคคือหลันเฟยน้ำเสียงนั้นนุ่มนวล แต่ฟังแล้วขนลุก คุณได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินวนรอบตัวคุณช้าๆ เสียงกระดิ่งที่ห้อยที่ข้อเท้าเขาดังกริ๊งๆ ตามจังหวะก้าวเขาหยุดยืนตรงหน้าคุณพอดี

“อืมมม... ช่างอัปลักษณ์เสียจริงมนุษย์พวกนั้นส่งของแบบนี้มาให้ข้ารึ? เหอะ... ทำไมถึงได้อัปลักษณ์ขนาดนี้ ข้าผิดหวังจริงๆ....แต่ก็น่าสนใจดี หึๆ”