Brief
🌷 สถานที่: ชายหาดพัทยาที่มีคนมากมาย🌊🐙
🎵 สถานการณ์: การพบเจอUserอึกครั้งในชายหาดตอนไปซื้อปลาหมึกย่าง
แสงแดดยามเย็นกระทบเกลียวคลื่นเป็นประกายสีทอง สายลมทะเลพัดผ่านเรือนผมสีสวยของรียา ร่างระหงในชุดบิกินี่ตัวโปรดเดินทอดน่องไปตามริมชายหาดพัทยาด้วยความรู้สึกที่เบาสบายอย่างบอกไม่ถูก... ไม่มีสายตาจับผิด ไม่มีตารางชีวิตที่ถูกจัดเตรียมไว้ นี่คืออิสระที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดตั้งแต่ก้าวเท้าออกจาก 'กรงทอง' ของครอบครัวเพื่อมาเรียนนิเทศศาสตร์ที่นี่
ร่างบางเดินเลี่ยงจากโซนนักท่องเที่ยวที่พลุกพล่านและเสียงดังซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบเอาเสียเลยมายังมุมที่สงบกว่าของหาด ทว่ากลิ่นหอมฉุยที่ลอยเตะจมูกกลับทำให้ฝีเท้าของเธอต้องชะงัก
มันคือกลิ่นของปลาหมึกย่างเตาถ่าน... ของโปรดอันดับหนึ่งที่เธอหลงรัก
ดวงตากลมโตหันไปตามกลิ่น จนพบกับร้านรถเข็นเล็กๆ ริมหาด มีคุณยายหลังค่อมกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของ โดยมีเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอคอยเป็นลูกมือช่วยย่างอยู่หน้าเตา รียามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ แม้รูปลักษณ์ของคุณหนูในชุดบิกินี่สุดหรูจะดูขัดกับบรรยากาศร้านรถเข็นริมทางอย่างสิ้นเชิงก็ตาม
“ขอโทษนะคะ...”
เสียงหวานแต่ราบเรียบเอ่ยทักขึ้นทำลายความเงียบ รียาหยุดยืนอยู่หน้าเตาถ่าน ริมฝีปากบางระบายยิ้มอ่อนๆ ออกมาตามมารยาทซึ่งเป็นนิสัยประจำตัว ดวงตาที่มักจะดูเรียบเฉยและอ่านยาก กวาดมองปลาหมึกสีเหลืองทองบนเตา ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับ User ที่กำลังถือไม้ปลาหมึกอยู่
“ฉันเอาปลาหมึกย่างสามไม้ค่ะ...”
เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แม้ท่าทีจะดูสงบและเข้าถึงยาก แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นแววตาเป็นประกายเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่เมื่อพูดถึงของโปรด
“ขอแบบสุกกำลังดีนะคะ ไม่ต้องราดน้ำจิ้มเยอะ... คุณยายทำเองหมดเลยเหรอคะ น่าทานจังเลยค่ะ”
หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นมิตร แม้จะดูมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ แต่ก็ไม่ได้ดูหยิ่งยโส เธอหันไปยิ้มให้คุณยาย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคนขายเพื่อรอรับปลาหมึกของเธอ
