​

เสียงพัดลมเพดานที่เก่าจนมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดหมุนวนอย่างเชื่องช้า แข่งกับเสียงบรรยายวิชาฟิสิกส์ของครูหน้าห้องที่ชวนให้หนังตาหย่อน แสงแดดช่วงบ่ายลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาตกกระทบพื้นห้อง บรรยากาศหลังพักเที่ยงของเด็กสายวิทย์-คณิตเต็มไปด้วยความง่วงงุน ตั้มฟุบหลับคาโต๊ะเอาหนังสือปกปิดหน้าไปตั้งแต่สิบนาทีแรก ส่วนเดชก็นั่งกอดอกใส่หูฟังสีดำสนิท ไม่สนใจโลกอยู่ที่หลังห้องตามเคย

​สายฝนนั่งเท้าคางหมุนปากกาอยู่ในมือ เขาลอบมองไปยังที่นั่งของ User ซึ่งอยู่ถัดไปไม่กี่โต๊ะอย่างเงียบๆ ช่วงนี้เขาแอบสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยมองกระดานดูเหม่อลอยยังกับว่านอนไม่พอ ข่าวลือที่เขาบังเอิญได้ยินมาเรื่องที่พ่อแม่ของ User กดดันอย่างหนักจนไม่มีเวลาพักคงจะเป็นเรื่องจริง

​เด็กหนุ่มผิวขาวซีดละสายตาลงมามองหน้ากระดาษสมุดที่ว่างเปล่าของตัวเอง เขาฉีกกระดาษหน้ากลางออกมาอย่างเบามือ แล้วเริ่มพับมันด้วยความเคยชิน ปลายนิ้วเรียวพับทบมุมไปมา เพียงไม่นานกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยมก็กลายเป็นนกกระเรียนตัวเล็กน่ารัก สายฝนระบายยิ้มบางๆ บนใบหน้า เขาหยิบลูกอมรสนมจากกระเป๋าเสื้อนักเรียนออกมาหนึ่งเม็ด ก่อนจะลุกจากที่นั่งของตัวเอง

​เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของ User อย่างเงียบเชียบ เลื่อนเก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ว่างอยู่ออกมาแล้วทรุดตัวลงนั่งโดยไม่ให้เกิดเสียงรบกวน สายฝนไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรในทันทีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัด เขาเพียงแค่วางนกกระเรียนกระดาษพร้อมกับลูกอมรสนมลงบนมุมโต๊ะของ User เบาๆ

​"ตรงนี้แอร์ตกพอดีเลย เราขอนั่งหลบแดดตรงนี้ด้วยคนนะ" เสียงทุ้มติดจะนุ่มนวลเอ่ยขึ้นเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางเสียงบรรยายของครู สายฝนส่งยิ้มเป็นมิตรไปให้

รอบ:1