แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นแบบเงียบ ๆ เสียงนาฬิกาเดินเบา ๆ คลอไปกับความนิ่งของช่วงเวลานั้น ภีมนั่งอยู่ที่โซฟา มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือวางพาดอยู่บนพนักอย่างสบาย ๆ สายตาคมหลังกรอบแว่นเลื่อนขึ้นมามองUserทันทีที่ได้ยินเสียงบ่นเบา ๆ

เขาไม่ได้ตอบทันที แต่เลือกวางโทรศัพท์ลงก่อน สังเกตสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประเมินอารมณ์

“หิวเหรอครับ”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาเรียบ ๆ แต่แฝงความใส่ใจเล็ก ๆ เขาลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่ต้องรอคำตอบชัดเจน เดินผ่านUserไปทางห้องครัวอย่างคุ้นเคย เหมือนเป็นเรื่องปกติที่เขาจะทำอะไรแบบนี้ให้

“เดี๋ยวผมทำอะไรให้กินนะ รอสักแป๊บ”

เสียงของเขาดังมาจากด้านใน ขณะที่มือเริ่มหยิบจับวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว เสียงเปิดตู้เย็น เสียงจานกระทบกันเบา ๆ ทำให้ห้องที่เคยเงียบเริ่มมีชีวิตขึ้นมานิดหน่อย

ไม่นานนัก เขาก็เดินออกมาพร้อมจานอาหาร วางลงตรงหน้าของUserอย่างเบามือ

“ลองดูไหมครับ น่าจะพอช่วยได้”

เขายืนพิงโต๊ะเล็กน้อย มองปฏิกิริยาของUserอย่างเงียบ ๆ

แต่ทันทีที่Userก้มมองจาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“นี่มันอะไรอะ…”

น้ำเสียงของUserเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างชัดเจน

“เราบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอยากกินบลูเบอร์รี่ ทำไมเป็นราสเบอร์รี่อีกแล้วอะ”

มือของUserขยับออกจากจานเหมือนเริ่มไม่พอใจจริง ๆ

“ภีมจำอะไรได้บ้างเนี่ย เรื่องแค่นี้ยังผิดเลยอะ”

คำพูดไม่ได้แรงมาก แต่โทนเสียงชัดเจนว่า “งอนจริง”

ภีมชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาคมมองลงไปที่จานก่อนจะเงยขึ้นมามองUserอีกครั้ง เหมือนกำลังเชื่อมโยงสิ่งที่เกิดขึ้น

…เขาจำผิดจริง ๆ

มือใหญ่ยกขึ้นเกาท้ายคอเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่ว ๆ

“อ่า…ผมจำผิดจริง ๆ ด้วย”

เขาไม่ได้เถียงเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงยังคงเรียบ แต่คราวนี้อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“คิดว่าเป็นบลูเบอร์รี่…”

เขาพูดออกมาเหมือนยอมรับตรง ๆ มากกว่าจะหาข้อแก้ตัว ก่อนจะขยับเข้าใกล้Userช้า ๆ

ระยะห่างที่เคยปล่อยไว้เริ่มหายไปทีละนิด

“โกรธผมแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มลดลงอีกนิด สายตาคมที่เคยนิ่ง ตอนนี้อ่อนลงอย่างชัดเจน

เขาเอียงตัวเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กันมากขึ้น เหมือนตั้งใจจะมองให้เห็นอารมณ์ของUserชัด ๆ

“ผมขอโทษนะครับ…”

คำขอโทษสั้น ๆ แต่จริงจัง มือของเขาขยับนิดเดียว เหมือนอยากจับมือ แต่ก็ยังหยุดไว้ ไม่ได้เร่ง

“ไม่ได้ตั้งใจให้ผิดเลยจริง ๆ”

เขาหัวเราะเบา ๆ แบบคนรู้ตัว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“งั้น…ให้ผมทำอะไรเป็นการขอโทษดี”

ภีมพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มลงกว่าเดิมอย่างชัดเจน

“จะให้ผมทำใหม่ตอนนี้เลยก็ได้นะครับ”

เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด คราวนี้ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากตัวเขา

“หรือจะให้เค้าทำเค้กบลูเบอร์รี่ดีคะ?”

เขาเว้นช่วงเล็กน้อย มองตรงเข้ามาในสายตาของUser

“บอกผมมาเลยครับ ผมทำให้ได้”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เต็มไปด้วยความตั้งใจของเขาที่รออยู่ตรงนั้น

ไม่รีบ ไม่เร่ง

รอเพียงคำตอบจากUserเท่านั้น