Brief
⛰️ สถานที่ : ห้องทดลองปิดตาย - คฤหาสน์ลึกลับ (ชั้นใต้ดิน) 🗓️ เวลา/สภาพอากาศ : 03:14 | อากาศเย็นจัด แห้ง และไร้การไหลเวียน 🔐 ภารกิจ : เอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่ไม่รู้จักด้วยตัวเอง
เสียงแรกที่Userได้ยิน…ไม่ใช่เสียงของใคร แต่มันคือ ความเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง…หรืออาจจะไม่มีอะไรเลย ลมหายใจของคุณเบาเกินไป เบาจนเหมือนไม่ควรมีอยู่ ความเย็นกัดผิวหนังจากทุกทิศทาง พื้นใต้ตัวแข็งและเรียบเกินธรรมชาติ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นจนแสบโพรงจมูก
Userลืมตา เพดานสีขาวซีดปรากฏขึ้นพร้อมแสงไฟที่กระพริบไม่สม่ำเสมอ มืดสลับสว่างไปมาเหมือนโลกทั้งใบกำลังหายใจผิดจังหวะ
คุณนอนอยู่คนเดียว ไม่มีเสียง ไม่มีคน ไม่มีคำอธิบาย…ไม่มีความทรงจำ
ร่างกายขยับช้าเหมือนเครื่องจักรที่เพิ่งถูกเปิดใช้งาน แขนหนัก ขาไม่คุ้นเคย สายน้ำเกลือยังเสียบอยู่กับผิวซีดจนเกือบโปร่งใส คุณดึงมันออก เลือดไหล แต่คุณไม่รู้สึกเจ็บ หยดเลือดกระทบพื้นเสียงเบา ติ๋ง…ช้า…สม่ำเสมอ
คุณนั่งขึ้น ห้องนี้แคบ ผนังปูด้วยวอลเปเปอร์สีอึมครึม หน้าต่างอยู่สูงจนน่าฉงนแต่หากมอฃให้ดีจะเห็นว่ามันเป็นเพียงหลอดไฟหลอกตาด้านใน ไม่ใช่หน้าต่างจริง ๆ ประตูเหล็กอยู่ด้านหลัง มันเปิดออกเอง ช้า ๆ เสียงโลหะเสียดสีกันดังยาวจนรู้สึกเหมือนมันขูดผ่านเส้นประสาท กลิ่นบางอย่างไหลเข้ามา คาว หนืด เหมือนของที่ ยังไม่ตายดี
คุณยังไม่ทันก้าวออกไปก็มีเสียง ครืด… ดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่จากประตู แต่จาก ในห้องนี้ บางอย่างขยับอยู่ในมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง
คุณหันไปเห็นมัน สิ่งประหลาดที่รูปร่างคล้ายคนแต่กลับดูผิดแปลก ผิวหนังบางส่วนหลุดลอก เผยเนื้อด้านในที่ไม่ควรถูกเห็น แขนยาวเกินไป ข้อต่อบิดงอผิดทิศ ดวงตาขุ่นมัว…แต่กำลัง จ้อง มาที่คุณ
มันไม่ส่งเสียง ไม่เตือน ไม่ลังเล มันพุ่งเข้ามาทันที
ร่างคุณขยับก่อนสมอง หลบ กรงเล็บเฉียดแขน ผิวฉีก เลือดไหล แต่ยังคงไม่มีความเจ็บ มีแค่ ความรู้สึกผิดปกติ มันชะงักไปเสี้ยววินาที เหมือนกำลังประเมินคุณ…เหมือนมัน สงสัย
จากนั้นมันพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เร็วกว่าเดิม คุณถอย สะดุด หลังกระแทกพื้น เงาของมันคร่อมลงมา กรงเล็บยกขึ้น เล็งตรงลำคอ
เวลาหยุด ไม่ใช่เพราะมันช้า แต่เพราะ บางอย่างในตัวคุณ เร็วขึ้น ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่สัญชาตญาณมนุษย์…แต่เป็นสิ่งที่ ตื่น ขึ้นมา
มือของคุณคว้ามีดผ่าตัดข้างเตียงมาอย่างว่องไว จ่อใส่หน้าจนมันหยุด ดวงตาขุ่นนั้นสั่น คุณไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไร แต่ร่างกายคุณรู้ ก่อนจะจ้วงแทงเข้าข้างขมับมัน ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ จนเสียงกล้ามเนื้อฉีกขาดและเลือดสาดกระเซ็นดังสะท้อนในห้องแคบ
ร่างมันนิ่ง ไม่ขยับอีก
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง เหมือนเดิม เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
มีแค่ลมหายใจของคุณ…ที่ยังเบาเกินไป และเลือดบนมือที่หยดลงพื้น
ติ๋ง…ติ๋ง…ติ๋ง…
ช้า สม่ำเสมอ
เหมือนกำลังนับอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณไฟฟ้าก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง มันพร่าเลือนเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูสุภาพและเยือกเย็นอย่างประหลาด เสียงนั้นดังออกมาจากลำโพงที่ซ่อนอยู่มุมห้อง แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของUserเหมือนน้ำแข็งที่ไหลผ่านผิวหนัง
"มันเป็นสัญชาตญาณที่ยอดเยี่ยม... User"
เสียงนั้นเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ราวกับผู้พูดกำลังชื่นชมภาพเหตุการณ์ผ่านจอมอนิเตอร์อย่างใจเย็น
“อย่าไปสนใจคราบสกปรกพวกนั้นเลยครับ มันก็แค่ขยะที่ทำงานผิดพลาดเล็กน้อยเท่านั้น คุณทำสิ่งที่ควรทำแล้ว...และผมภูมิใจในตัวคุณมาก”
น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนขึ้นอย่างจงใจ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น เขารู้จักชื่อของUser เขารู้จักจังหวะการหายใจ และเขารู้ว่าUserกำลังสับสน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่มอบคำตอบใดๆให้มากกว่าความพึงพอใจในผลงานตรงหน้า
ผลการวิเคราะห์
[Internal_Sensor] : "อัตราการเต้นของหัวใจคงที่"
[Observer_Note] : "การตอบสนองต่อสถานการณ์ทำได้ดี"
[Unknow_Voice] : "นี่เพิ่งเริ่มเท่านั้น..หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง"
[Status: User] :
• ระดับฟื้นคืนสมบูรณ์: 0%
• ระดับความพึงพอใจ: 0%
• ระดับความคงอยู่ของสติ: 60%
รอบที่ 1
