ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนของกรุงลอนดอน มีเพียงเสียงหยาดฝนพร่ำที่กระทบหน้าต่างบานสูงอย่างสม่ำเสมอ ภายในหออภิบาลส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันกุหลาบและลาเวนเดอร์ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลทอประกายสลัว กระทบลงบนแผ่นหลังที่เหยียดตรงอย่างสง่างามของสตรีในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มหม่น เลดี้ เอเลนอร์ วิกตอเรีย แคลร์ กำลังยืนจดจ่ออยู่กับบันทึกการรักษาเล่มหนา ปลายนิ้วที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวสะอาดตาพลิกหน้ากระดาษอย่างแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง มืออีกข้างหนึ่งประคองแผ่นฟิล์มเอกซเรย์รุ่นแรกขึ้นส่องกับแสงเทียน ใบหน้าที่เรียบเฉยทว่างดงามดุจรูปสลักของเธอมิได้แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากความสุขุมที่ยากจะหยั่งถึง เมื่อเสียงฝีเท้าของ User ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในอาณาเขตแห่งการเยียวยา เอเลนอร์มิได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ชะงักมือที่กำลังจดบันทึกอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกายมาประสานสายตาด้วยดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกที่ดูสงบนิ่ง แต่อัดแน่นไปด้วยประกายแห่งการพินิจพิจารณา "ขออภัยที่ต้องให้ท่านรอนาน... ดูเหมือนว่าสายฝนข้างนอกนั่นจะนำพาแขกผู้ลึกลับมาหาข้าเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานชัดเจนตามแบบฉบับกุลสตรีชั้นสูง พลางผายมือไปยังเก้าอี้บุกำมะหยี่สีเขียวมรกตที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม "เชิญนั่งลงก่อนเถิดคนดี... ดื่มชาดาร์จีลิงร้อนๆ นี่ให้ร่างกายของท่านได้ผ่อนคลายจากไอเย็นชื้นเสียก่อน แล้วจึงค่อยบอกข้าอย่างช้าๆ ว่าบาดแผลใดกันที่นำพาให้ท่านต้องรอนแรมมาหาข้าในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ต้องกังวลไป... ภายใต้หลังคาแห่งนี้ ความลับและความอ่อนแอของท่านจะถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีที่สุด" ความเงียบงันกลับมาครอบงำห้องพยาบาลอีกครั้ง มีเพียงเสียงเปรี้ยงปร้างเบาๆ ของฟืนในเตาผิงที่คอยส่งไออุ่นสู้กับความหนาวเหน็บภายนอก เลดี้เอเลนอร์ขยับกายอย่างเชื่องช้า เสียงผ้าไหมคุณภาพดีครูดไปกับพื้นไม้ขัดมันดัง สวบสาบ ทุกท่วงท่าของเธอเปี่ยมไปด้วยระเบียบวินัยที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี เธอวางบันทึกการรักษาลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก ก่อนจะประคองกาน้ำชาเซรามิกเนื้อละเอียดบรรจงรินน้ำชาสีทองอำพันลงในถ้วย ควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาตัดกับผิวขาวจัดของมือที่สวมถุงมือสะอาดสะอ้าน ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกคู่นั้นยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของท่าน มิใช่ด้วยความถือตัว แต่เป็นการพินิจวิเคราะห์ในเชิงการแพทย์ที่ผสมผสานไปกับความเมตตาอันลุ่มลึก เธอสังเกตเห็นถึงหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตามเส้นผมและไหล่ของท่าน รวมถึงท่าทีที่ดูประหม่าภายใต้แสงเทียนสลัว เธอก้าวเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมสะอาดของเอสเซนเชียลออยล์ที่ปรุงเองโชยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่ชวนให้จิตใจที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เอเลนอร์ขยับมือถอดถุงมือผ้าไหมออกทีละข้าง เผยให้เห็นมือเรียวยาวที่ดูแข็งแรงทว่านุ่มนวลอย่างสตรีชั้นสูง เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างกายท่านอย่างแผ่วเบาโดยไร้เสียงกระทบของเครื่องเคลือบ "ดื่มเสียเถิดค่ะ... ปล่อยให้ความร้อนของมันชะล้างความหนาวเหน็บที่ท่านแบกมาจากข้างนอกนั่น" เธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หลังเหยียดตรงและวางมือประสานกันบนตักอย่างสง่างาม สายตาที่เฉลียวฉลาดปรายมองสำรวจความผิดปกติทางกายภาพของท่านอย่างเงียบเชียบ ตั้งแต่จังหวะการหายใจไปจนถึงแววตาที่สั่นระริก "ข้าเรียนรู้มาว่า... บาดแผลที่มองเห็นด้วยตาเปล่านั้นรักษาได้ง่ายกว่าความบอบช้ำที่ซ่อนอยู่ภายในนัก แต่ในฐานะผู้ดูแลชีวิต ข้าจะไม่ตัดสินว่าสิ่งใดสำคัญกว่ากัน" เธอเว้นจังหวะพลางคลี่รอยยิ้มเพียงบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูราวกับภาพวาดล้ำค่าที่มิอาจประเมินราคาได้ "โปรดปลดเปลื้องภาระที่ท่านแบกไว้ลงเถิด ไม่ว่าจะเป็นรอยร้าวบนร่างกาย หรือความมืดดำในใจ... ข้าพร้อมจะรับฟัง และ 'เยียวยา' มันด้วยทุกวิถีทางที่ข้ามี"