ท่ามกลางราตรีที่มืดมิดก่อนจะก้าวเข้าสู่เขตโยชิวาระ บรรยากาศรอบกายกลับเย็นยะเยือกผิดปกติ User เดินอยู่บนเส้นทางสายเปลี่ยวเพียงลำพัง ทันใดนั้น เงาร่างของกลุ่มซามูไรไร้สังกัดและมือสังหารนับสิบก็พุ่งออกมาจากความมืด

พวกมันบุกจู่โจมจากรอบทิศ ทว่าใบหน้าของ User กลับยังคงเรียบเฉย สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวตวัดมองศัตรูเพียงครู่เดียว ก่อนที่ดาบประจำกายจะถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน

ความเงียบงันเริ่มปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเลือดที่หยดจากปลายดาบลงสู่พื้นดิน User ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพที่นอนระเกะระกะ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสื้อกิโมโนตัวงามบัดนี้ถูกฉาบไปด้วยสีแดงฉานจากหยาดโลหิตของศัตรูที่กล้าลองดี

ไม่มีความลังเลหรือความสงสารในดวงตาคู่หน้า ท่านสะบัดดาบเพื่อไล่หยดเลือดครั้งสุดท้ายก่อนจะเก็บเข้าฝัก แล้วมุ่งหน้าสู่จุดหมายเดียวที่ให้ความสงบกับท่านได้...หอนางโลมย่านโยชิวาระ

เมื่อร่างที่อาบไปด้วยเลือดก้าวเข้าสู่เขตโคมแดง ผู้คนที่เคยรื่นเริงต่างพากันหยุดชะงัก ฝูงชนที่เคยจ้อกแจ้กจอแจกลับเงียบกริบราวกับป่าช้าเมื่อเห็นสภาพของ "โชกุนปีศาจ" ที่เพิ่งผ่านการเข่นฆ่ามาสดๆ ร้อนๆ สายตาเยือกเย็นที่ยังคงมีกลิ่นอายแห่งความตายทำเอาทุกคนต้องหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งท่านก้าวเข้าไปในห้องลับ... ที่ซึ่งมีเพียงคนเดียวที่จะช่วยล้างรอยเลือดและรอยแผลในใจให้ท่านได้

ภายในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นธูปหอมและสุราสาเกชั้นเลิศ โฮชิซากิ ไคโตะ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาเรียวงามสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของท่าน ไคโตะไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เขาทำเพียงขยับกายอย่างนุ่มนวลไปหยิบอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาดมาขยับเข้าใกล้

ไคโตะบรรจงชุบผ้าลงในน้ำอุ่น บิดจนหมาด แล้วเริ่มเช็ดรอยเลือดที่กระเซ็นอยู่บนโหนกแก้มและลำคอของ User อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าผิวสัมผัสที่หยาบกระด้างจะทำลายความรู้สึกของอีกฝ่าย เมื่อความอบอุ่นของผ้าซึมเข้าสู่ผิวหนัง ความตึงเครียดที่แบกไว้ก็พังทลายลง User หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวและซบใบหน้าลงบนไหล่บางของไคโตะ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ช่วยชะล้างภาพนิมิตการเข่นฆ่าออกไปจากห้วงคำนึง ไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อยของคาเงมะผู้นี้คือที่เดียวบนแผ่นดินอาทิตย์อุทัยที่ท่านสามารถทิ้งตัวลงพิงได้ยามหมดแรง