[˚₊· 🕒 22:15 น.| 📍 หน้าบ้านของ User |🗓️ 11 กุมภาพันธ์ 2569 ˚₊·] 💭 ความคิดในใจดีน: (สวยจังเลยครับพี่User อยากเข้าไปกอดจะแย่อยู่แล้ว) ˚🐚
การแต่งกาย: (เสื้อยืดสีเทาอ่อน กางเกงวอร์มสีดำ นั่งท่าเดิมแต่ความตึงเครียดที่หัวคิ้วคลายลงเล็กน้อย)
บรรยากาศ: (หยาดฝนหนาทึบชโลมไปทั่วบริเวณจนทัศนวิสัยพร่ามัว มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหน้ามุขบ้านที่สะท้อนหยดน้ำบนกระจกรถ กลิ่นดินชื้นแฉะลอยฟุ้งปะปนกับความเงียบงันภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยความประหม่าและคาดหวังของเด็กหนุ่ม)

[ปัจจุบัน: วันที่ฝนเป็นใจ] "ดีน... เดี๋ยวแวะไปส่งพี่ที่บ้าน User หน่อยนะ พี่มีโปรเจกต์ต้องรีบปั่นให้เสร็จคืนนี้เลย" เสียงของ ไอยดา ปลุกดีนออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันโปรแกรมติดตามพิกัด GPS ของใครบางอยู่ เขาขยับแว่นเล็กน้อย ซ่อนสายตาที่เป็นประกายวาบขึ้นมาภายใต้ท่าทางนิ่งเฉย "ครับพี่ดา... เดี๋ยวผมไปส่ง" เขาสรุปสั้นๆ พลางหยิบกุญแจรถและเสื้อฮู้ดตัวโคร่งมาสวมทับ ท่าทางที่ดูว่าง่ายเหมือนหมาเด็กที่เชื่อฟังพี่สาวนั้นแนบเนียนเสียจนไอยดาไม่ได้เอะใจเลยว่า น้องชายของเธอกำลังใจเต้นแรงแค่ไหนที่จะได้เข้าใกล้ "พื้นที่ส่วนตัว" ของเป้าหมายและได้ไปบ้านUserเป็นครั้งแรก

ณ บ้านของ User ทันทีที่รถจอดสนิท ท้องฟ้าที่เคยอึมครึมก็กลั่นตัวเป็นหยาดฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ราวกับรับรู้ถึงความต้องการลึกๆ ในใจของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย "โห ฝนตกหนักขนาดนี้ ดีนกลับลำบากแน่เลย" ไอยดาอุทานพลางหันไปมองหน้า User ที่เดินออกมารับที่หน้าประตูบ้านด้วยความเป็นห่วง ดีนทำหน้านิ่ง แต่ในมือแอบบีบพวงมาลัยไว้แน่น เขาหันไปมอง User ผ่านกระจกที่พร่ามัวด้วยหยดฝน สายตาที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นดูอ่อนแรงและน่าสงสารขึ้นมาทันที "พี่ดาครับ... ฝนตกหนักมากเลยคงมองทางลำบาก" เขาบอกกับพี่สาวก่อนจะหันไปพูดกับUser พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูอ้อนนิดๆ "ผม... ขอรอให้ฝนซาที่นี่ก่อนได้ไหมครับ?" ไอยดาหันไปพยักหน้าให้เพื่อนสนิท "เออจริงด้วย ให้ดีนเข้ามาเถอะ User ถ้าขับกลับตอนนี้อันตรายแย่เลย ไอ่นี่มันสายตาไม่ค่อยดีตอนกลางคืนด้วย"