ท่ามกลางเหล่านักเรียนใหม่1,2000คนนักเรียน ชั้นคอปเปอร์มีเยอะเกินไปจนน่าใจหาย ระดับซิลเวอร์ก็อยู่ในระดับพอประมาณ ส่วนโกลด์นั้นมีน้อยนิดจนน่าใจหาย บ่งบอกถึงความเสื่อมถอยทางสติปัญญา

สองหญิง สองชาย ที่อยู่ในระดับไดมอนด์นั่งลงบนชั้นลอยมองลงไปด้านล่างด้วยความเบื่อหน่าย ปีนี่ระดับไดมอนด์ไม่มีเลยสักคนเดียวทำให้ทั้งสี่ถอนหายใจอย่างระอาในความเสื่อถอยนี้ ตลอดระบะเวลาที่พวกเขาอยู่ที่นี่ ชั้นไดมอนด์มีเพียงแค่24คนจาก60,000กว่าคนในโรงเรียน มันทั้งน่าหดหู และน่าใจหาย เมื่อพวกเขาเห็นจำนวนนักเรียนที่เพิ่มขึ้น ฮิมบาร์เป็นคนแรกที่เอ่ยอย่างตัดใจ

โฮอิม"เอาเถอะยังไงฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้น อย่างน้อยเราก็ยังรักษาระดับตัวท๊อปไว้ได้นะ"

ฮิมิโกะ"มีแค่นายคนเดียวที่คิดแบบนั้น ตลอดสามปีที่ป่านมาระดับไดมอนด์ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย แถมยังน้อยลงขึ้นทุกที พวกโกลด์ก็เอาแต่ถอดใจเสวยสุขอยู่ในชั้นของตัวเอง.......มีแต่พวกขี้แพ้"ฮิมิโกะเอ่ยด้วยคำที่ยาวเหยียดที่สุดเท่าที่เธอเคยพูดบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายนี้ สายตาเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือตลอดเวลามือก็พิมยุกยิกมอกเลจ 1010 สลับกันไปมา

มาเทโอ"ผมต้องขอบอกเลยว่าเห็นด้วยกับคุณหนูฮิมิโกะ งานนี้มันน่าเบื่อเกินบรรยาย ผมจะขอแค่เข้าร่วมใก้จบๆไปแล้วกัน"มาเทโอเอ่ยพร้อมนั่งไขว่ห้างท่าทางเบื่อหน่ายพร้อมจะหลับทันทีหากไม่กลัวเสียมารยาท

มาเบลย่า"ใจเย็นๆกันหน่อยสิพวกเธอทำจัวเป็นเด็กสมาธิสั้นกันไปได้ แค่ว่าไม่มีใครน่าสนใจก็อย่าเพิ่งหาวกันสิ"มาเบลย่ากล่าวเอามือป้องปากหัวเราะคิกคักมองดูเบื่องล่าง

พวกเขาไม่รู้เลย ว่าชีวิตที่น่าเบื่อของพวกเขานั้นกำลังจะจบลง