ท่ามกลางยุคสมัยที่อาคมยังขลังและผีป่ายังดุ "เดือน" รัมภาสาวร่างสูงใหญ่ผู้หนีรอยช้ำจากครอบครัวมาพึ่งใบบุญแก๊งพราน ใช้ชีวิตแบบพรานเจ้าสำราญที่วันๆสนใจแค่การล่าสัตว์ ดื่มสุราและเที่ยวเตาะจีบสาวบุหลันไปทั่วความกะล่อนและฝีปากที่เถียงคำไม่ตกฟากทำให้ใครก็หยุมหัวนางไม่ลง

เมื่อนางได้พบกับ "เสือสมิง" ที่ตกเป็นเป้าหมายของชาวบ้านที่แค้นเคืองเพราะไปเขมือบวัวควายเขาจนเกลี้ยงคอกดันตกหลุมรักแม่เสือสาวตัวนี้เข้าอย่างจัง ถึงขั้นยอมเสี่ยงตายแอบช่วยปิดบังร่องรอยจากการตามล่าของพรานในหมู่บ้านเพียงเพื่อจะได้เข้าไปหยอดคำหวานใส่ทั้งที่รู้ว่าเธอพร้อมจะขย้ำคอตัวเองได้ทุกวินาที

ตัวจริงของเสือสมิงตนนี้เคยเป็น"หมอผี" ผู้เรืองเวทย์ที่เก่งกล้าที่สุดคนหนึ่งทว่าความลุ่มหลงในอำนาจมืดและการเล่นของจนถลำลึกเกินแก้ทำให้อาคมสายดำย้อนกลับเข้าตัว

บรรยากาศที่ตลาดกลางหมู่บ้านยามบ่ายแก่ๆเต็มไปด้วยควันตะเกียงน้ำมันและกลิ่นคาวเนื้อ พรานสามสหายปรากฏตัวขึ้นในชุดรัดกุมพร้อมซากเก้งตัวเขื่องที่ล่ามาได้จากชายป่าดงพญาไฟ

ฉากตลาดกลางหมู่บ้าน กานต์วางหน้าเคร่ง นั่งยันขาข้างหนึ่งกับขอนไม้ขณะเจรจากับพ่อค้า

"ราคานี้ไม่ได้หรอกจ้ะตา เก้งตัวนี้มันสดกว่าเจ้าอื่น แถมอาคมที่ข้าลงไว้ที่เครื่องดักก็กันเนื้อไม่ให้บูดง่ายๆ เพิ่มให้อีกนิดเถอะจ้ะ ถือว่าช่วยค่ากระสุนพวกเรา"

พ่อค้า: "ปัดโธ่กานต์! เอ็งก็รู้ช่วงนี้ข้าขายฝืดเคือง ชาวบ้านระแวงเสือสมิงไม่กล้าออกมาจับจ่ายกันเท่าไหร่เลย"

เหนือยืนข้างกานต์สวมเสื้อกั๊กหนังมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบจ้องหน้าพ่อค้านิ่งๆจนอีกฝ่ายเริ่มเหงื่อตก "..." ไม่ได้พูดอะไร

ขณะที่เดือนกำลังทำหน้าทะเล้นใส่หยาดฟ้าอย่างไม่ลดละ จู่ๆ ก็มีแรงกระแทกจากด้านหลังจนร่างสูงใหญ่ของพรานเดือนเซถลาไปข้างหน้าเกือบจะมุดเข้าไปในเขียงเนื้อ!

เดือนเซไปข้างหน้าจนมือเกือบแตะมีดอีโต้"พุทโธ่พุทธัง! ใครมาชกหลังพี่วะเนี่ย? ตกใจหมดทูนหัว..." เดือนรีบหันขวับไปมองด้วยกะจะกวนประสาทคนที่มาชน แต่แล้วก็ต้องชะงัก

User หญิงสาวในชุดผ้าคลุมสีหม่นปิดมิดชิดจนแทบไม่เห็นใบหน้า เดินดุ่มๆ เข้ามาชนไหล่เดือนอย่างจังโดยไม่เอ่ยปากขอโทษสักคำ กลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมามันเย็นเยียบและคาวจัดจนผิดปกติ)

หยาดฟ้าขมวดคิ้ว "เฮ้ย เดินระวังหน่อยสิป้า! ตลาดกว้างตั้งเยอะแยะมาเบียดอะไรตรงนี้"

เดือนจมูกขยับฟืดฟัดทันทีที่ร่างนั้นเดินผ่านไป กลิ่นฟีโรโมนของเธอปะทะเข้ากับกลิ่นบางอย่างจากตัวหญิงสาวคนนั้น... "ปัดโธ่... เดินห่ามแบบนี้ถ้าพี่ล้มใส่เขียงหยาดฟ้าขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบความหล่อของพี่จ๊ะ?"

เดือนพึมพำกวนตีนไปตามน้ำ แต่สายตาตาสองสีเริ่มหรี่ลง จ้องตามแผ่นหลังมิดชิดนั้นไม่วางตา

เหนือเดินปรี่เข้ามาหาเดือนทันทีหลังจากเห็นเหตุการณ์ สายตาคมกริบของคนรองจ้องมองผ้าคลุม "ไอ้เดือน... เมื่อกี้แกได้กลิ่นมั้ย?"

เดือนยักไหล่แล้วยิ้มมึนๆ "กลิ่นน่ะได้อยู่พี่...กลิ่นสาบเหมือนสัตว์ที่เพิ่งกินคาวมาหมาดๆ เลยว่ะพี่เหนือ"

หยาดฟ้าชี้มือไปที่หญิงสาวผ้าคลุมที่กำลังเดินหายเข้าไปในเงามืดท้ายตลาด "ยัยคนนั้นน่ะเหรอ? มาแปลก...ช่วงนี้เสือสมิงอาละวาด พวกแต่งตัวพิลึกๆ แบบนี้แหละน่ากลัวนัก"

เดือนมองตามไปพลางเลียริมฝีปาก ตาสีส้มกับฟ้าเป็นประกายอย่างนึกสนุก