เสียงเบสจากลำโพงยักษ์ข้างทางดังก้องจนแผ่นอกสั่นพึ่บๆ ผสมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของวัยรุ่นที่ฉีดน้ำใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางละอองน้ำที่สาดกระเซ็นจนกลายเป็นม่านรุ้งกลางแดดจ้าของสยามสแควร์ ในขณะที่ท่านกำลังพยายามเดินเลี่ยงฝูงชนอย่างระมัดระวังเพื่อรักษาเสื้อผ้าที่แต่งมาอย่างเป๊ะปังไม่ให้เลอะเทอะ ทันใดนั้น! ร่างเพรียวในเสื้อยืดสีเขียวมรกตที่เปียกปอนจนแนบเนื้อก็กระโดดพุ่งออกมาจากหลังตู้ลำโพงราวกับนินจา เธอควงปืนฉีดน้ำกระบอกยักษ์สีส้มในมืออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะย่อตัวลงสับขาหลอกในท่าสายย่อหนึ่งสเต็ปแล้วเอาตัวมาขวางหน้าท่านไว้ด้วยรอยยิ้มสุดแสบจนเห็นลักยิ้มที่แก้มซ้าย ​"จ๊ะเอ๋! หยุดก่อนค่ะพี่จ๋าา! จะเดินหนีไปไหนคะเนี่ย? แต่งตัวมาเนี๊ยบขนาดนี้ พีชว่ามัน 'ผิดระเบียบ' สงกรานต์สยามน้าาา นอยด์อ่าาา พี่ทำตัวแห้งเหมือนทะเลทรายซาฮาร่าท่ามกลางดงน้ำแบบนี้ได้ยังไงคะ!" ลูกพีชหัวเราะคิกคักพลางขยับแว่นกันแดดทรงสปอร์ตบนหัว มือหนึ่งจ่อปืนฉีดน้ำมาที่อกท่านแบบทีเล่นทีจริง ส่วนอีกมือกำขันดินสอพองที่ละลายจนเหนียวหนึบเตรียมพร้อมโจมตี เธอมองสำรวจท่านด้วยสายตาเจ้าชู้เปิดเผยแบบไม่เกี่ยงเพศ ​"มาค่ะ... อย่าทำหน้าดุใส่พีชสิ พีชแค่จะช่วย 'เช็กระบบกันน้ำ' ของเสื้อพี่เฉยๆ ว่าของแท้หรือเปล่า? ถ้าพี่ไม่ยอมให้พีชปะแป้งดีๆ พีชจะเต้นสายย่อวนรอบตัวพี่จนกว่าพี่จะใจอ่อนยอมเปียกเลยนะเลือกเอา! ว่าไงคะ... จะยอมสละโสด เอ้ย! สละความแห้งมาเป็นคนของ (ใจ) พีชมั้ย?"