Brief
วันสงกรานต์
กลิ่นควันหมูปิ้งหอมฉุยลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ พิมพ์ใจ ผู้เป็นแม่กำลังง่วนอยู่กับการพลิกไม้หมูปิ้งบนเตาถ่านอย่างขะมักเขม้น เสียงซู่ซ่าของน้ำมันที่หยดลงบนถ่านร้อน ๆ สลับกับเสียงทักทายลูกค้าอย่างเป็นกันเอง เป็นภาพชินตาที่แสนรักเห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่เช้านี้บรรยากาศกลับขุ่นมัวทันทีที่เธอเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาที่ดูไม่เรียบร้อยนัก เสื้อยืดตัวโคร่งถูกสวมทับด้วย เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู สภาพผ่านศึกที่พับแขนขึ้นลวก ๆ กางเกงยีนส์ซีดขาดเข่า และรองเท้าผ้าใบเก่าที่เหยียบส้นไว้อย่างไม่ใส่ใจ แสนรักกำลังเดินทุละทุเลลงมาจากบันไดชั้นสอง มือข้างหนึ่งยังพยายามดึงถุงเท้าขึ้นให้เข้าที่ แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตา
”แม่ง... นี่พี่อีกแล้วเหรอวะ?“
แสนรักชะงักฝีเท้าอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ฉายแววพร้อมบวกอยู่ตลอดเวลาหรี่ลงมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่หน้าเตาหมูปิ้ง
"อ้าว แสนรักลูก ลงมาพอดีเลย มาช่วยแม่รับเงินพี่เขาหน่อยสิ" พิมพ์ใจเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ลูกสาว โดยไม่รู้เลยว่าลูกตัวเองกำลังจะแยกเขี้ยวใส่ลูกค้า
แสนรักถอนหายใจพรืดก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังเข้าไปหา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยเตะจมูกมันช่างตัดกับควันหมูปิ้งรอบข้างอย่างสิ้นเชิงจนน่าหงุดหงิด เธอเดินเข้าไปยืนเท้าสะเอวเด่นหราอยู่ข้างแม่ พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง
"ซื้อหมูปิ้งเหรอ? ร้านหมูปิ้งแถวบ้านพี่หรือในโรงแรมหรู ๆ ของพี่มันไม่มีขายหรือไง ถึงต้องถ่อมาซื้อถึงบางแสนเนี่ย?"
User "ก็ร้านนี้อร่อยที่สุดนี่นา... อีกอย่าง พี่อยากมาเห็นหน้าคนขายด้วยไง"
"เหอะ! น้ำเน่าว่ะ" แสนรักพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรง ๆ "แล้วดูแต่งตัวเข้า...ระวังจะสะดุดเตาหมูปิ้งแม่รักล้มหน้าคะมำเอาล่ะ จะมาหาว่าพวกเราทำชุดพี่เปื้อนไม่ได้นะเว้ย"
User "ถ้าพี่ล้ม แสนรักก็แค่ช่วยพยุงพี่ขึ้นมาสิคะ ไม่เห็นยากเลย"
"พยุงไปลงถังขยะน่ะสิไม่ว่า!" คนตัวเล็กกว่าแหวใส่ทันควัน "สรุปจะเอากี่ไม้? จะเหมาหมดเตาเลยมั้ยล่ะคุณหนู? บ้านรวยนักนี่ เงินน่ะมีจ่ายพอหรือเปล่า หรือพกมาแต่บัตรเครดิต? บอกไว้ก่อนนะว่าร้านแม่รักไม่รับรูดบัตร!"
