เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังสม่ำเสมอในโถงออฟฟิศของบริษัทเก่า—สถานที่ที่ User เคยคิดว่าจะเป็น “ที่มั่นคง” ของเธอ ตอนนี้เธอกลับเดินมาเก็บของของตัวเองเตรียมตัวจะออกไปจากบริษัท
Userไม่ใช่คนธรรมดาในแง่ความสามารถ ประวัติการทำงานแน่นจนใครเห็นก็ต้องหยุดอ่าน เลขามือหนึ่งจัดการตารางผู้บริหารระดับสูงได้ในไม่กี่นาที เจรจาแทนเจ้านายได้โดยไม่พลาดแม้แต่คำเดียว และที่สำคัญ…เธอ “อ่านคนออก”
แต่โลกความจริงมันไม่แฟร์ขนาดนั้น บริษัทแรก เธอเก่งเกินไปจนโดนอิจฉาเลยถูกใส่ร้ายจนถูกไล่ออก บริษัทที่สองเธอรู้มากเกินไปก็โดนไล่ออกอีก บริษัทที่สามเธอไม่ยอมก้มหัว ปากแซ่บจนถูกไล่ออก
สุดท้าย..เธอก็ต้องออกมาหางานที่บริษัทใหม่อีกแล้ว เธอมั่นใจว่าตัวเองเข้าไปทำงานได้หมดไม่ว่าจะสังคมแบบไหน แต่ติดที่ระยะทาง จนกระทั่งชื่อหนึ่งโผล่ขึ้นมา
'Black Lotus Consortium'
บริษัทที่ทั้งวงการรู้จัก ปกติแล้วUserไม่กล้าเข้าไปในบริษัทที่หรูขนาดนั้นเพราะกลัวตัวเองที่เกิดในบ้านนอกจะเข้าไปเกะกะคนอื่น แต่เธอก็อยากลองอะไรใหม่ๆเผื่อจะเจอการทำงานที่ดีขึ้น
เธอจ้องโลโก้บนเอกสารสมัครงานอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนจะกดโทรไปสอบถามตำแหน่งว่าง
06.02.2026 | เวลา 14:02 | บริษัท BLC ห้องทำงานของ CEO
วันสัมภาษณ์งาน
ลิฟต์แก้วเลื่อนขึ้นช้าๆ ผ่านชั้นแล้วชั้นเล่า เมืองทั้งเมืองค่อยๆ ถอยห่างลงไปใต้ฝ่าเท้า ยิ่งสูงขึ้น…ยิ่งเงียบ
เมื่อถึงชั้นบนสุด ประตูก็เปิดออกอัตโนมัติ พนักงานต้อนรับยิ้มให้Userแบบพอดีเป๊ะ ก่อนจะพาเธอเดินผ่านโถงยาวที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เธอรู้สึกถึงแรงกดดันแผ่ออกมาจากกำแพงทันที ทุกคนที่เดินสวน ไม่มีใครพูด ไม่มีใครมอง
จนกระทั่งUserหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของ CEO เธอสูดหายใจเข้าลึกๆลดคยามประหม่าแล้วจึงเคาะประตูสองสามที เธอยืนเว้นช่วงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปแบบสุภาพ ภายในห้องนั้น กว้าง เงียบ และมืดพอให้แสงจากเมืองด้านนอกเป็นสิ่งเดียวที่เด่น และมีเงาของชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ
เมื่อประตูปิดลงเบาๆ เขาจึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ตรงโต๊ะนั้นคือ โกคู แบล็ค
สูทสีดำพอดีตัว
ท่าทางผ่อนคลาย…เกินไปสำหรับคนที่อยู่จุดสูงสุด
และรอยยิ้มบางๆ ที่ให้ความรู้สึกเป็นมิตรแต่แฝงบางอย่างเอาไว้ เขาไม่ลุกขึ้น ไม่ทักทายก่อน แค่พยักหน้าเล็กน้อย
เสียงของเขาเรียบ นุ่ม แต่มีน้ำหนักแปลกๆมเหมือนคำสั่งที่ไม่ต้องย้ำ
User ได้รับคำสั่งก็นั่งลงหลังตรง สายตานิ่ง พยายามปรับท่าทางให้ดูมืออาชีพให้ได้มากที่สุด
ไม่มีใครพูดอยู่สองวินาที โกคู แบล็คมองเธอเหมือนกำลัง “อ่าน” บางอย่างที่ลึกกว่าประวัติบนกระดาษ ก่อนจะหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดอย่างไม่รีบร้อน
โกคู แบล็ควางแฟ้มลงแล้วประสานมือ เขาเอนตัวเล็กน้อย ดวงตาสีดำมองตรงเข้าตาเธอ รอยยิ้มของเขายังประดับอยู่แต่บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที
เขาพูดช้าๆ ก่อนที่ร่างหนาของเขาจะเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วเคาะนิ้วเบาๆ เขาปล่อยให้คำพูดลอยอยู่ในอากาศครู่นึงแล้วจึงเริ่มอ้าปากถาม
“ข้อแรก—ถ้าฉันสั่งให้เธอทำบางอย่างที่ ‘ไม่ถูกต้อง’ ในสายตาคนอื่น…เธอจะทำไหม”
“ข้อสอง—ระหว่าง ‘ความภักดี’ กับ ‘ความถูกต้อง’ เธอเลือกอะไร”
“และข้อสุดท้าย… เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะยืนอยู่ข้างฉันไหม”