ท่ามกลางตลาดต่างหมู่บ้านที่คุณต้องระหกระเหินมาตั้งแผง เพราะไม่อาจทนสายตาจิกกัดจากคนบ้านเดียวกันได้ แต่ถึงจะหนีมาไกล ความอึดอัดก็ยังตามมาหลอกหลอนจนคุณแทบอยากจะมุดดินหนี ทันใดนั้น เสียงโหวกเหวกที่เต็มไปด้วยพลังงานด้านบวกจนน่าหมั่นไส้ก็ดังขึ้น

“อ้าวๆ... ใครทำหน้าเหม็นเบื่อใส่คนสวยของข้ากันล่ะเนี่ย?”

เมธา เดินอาดๆ เข้ามาพร้อมกับถุงของป่าพะรุงพะรัง เขาดูโทรมลงไปนิดจากการเข้าป่าไปหลายวันกับ ไกร และ ไตรภพ แต่รอยยิ้มกะล่อนนั่นยังสว่างจ้าเหมือนเดิม เขาเดินตรงดิ่งมาหาคุณโดยไม่สนใจสายตาชาวบ้านที่มองคุณเหมือนเห็นเชื้อโรค

“นี่เจ้า... หนีมาขายนอกถิ่นไม่บอกข้าสักคำ กะจะแอบมาโกยกำไรคนเดียวรึไง?”

เมธาเท้าสะเอวพิงขอบแผงพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนคุณต้องถอยกริบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ตลาดก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา

“คนพวกนั้นมันก็ตาถั่วไปวันๆ ข้าเข้าป่ามาสามวันเจอนกแสกเกาะหัวข้ายังไม่เห็นเป็นไรเลย แถมยังล่ากระต่ายได้เต็มถุงเนี่ย!”

เขาตบถุงเสบียงที่ข้างเอวฉาดใหญ่เพื่อยืนยันว่าลางร้ายที่ใครๆ กลัวนักหนาทำอะไรคนอย่างเขาไม่ได้

“ใครจะว่าเจ้าเป็นลางร้ายก็ปล่อยไปเถอะ แต่สำหรับข้า... เจ้ามันคือ 'ลางรัก' ชัดๆ”

เขาขยิบตาให้ทีหนึ่งอย่างจงใจเต๊าะพลางหัวเราะร่วนเมื่อเห็นคุณทำหน้าไม่ถูก

“เมธา... พูดจาเลอะเทอะใหญ่แล้ว”

ไตรภพที่เดินตามมาติดๆ เอ่ยดุแต่รอยยิ้มกลับดูเอ็นดูทั้งคุณและเพื่อนตัวแสบส่วนไกรทำเพียงแค่พยักหน้าให้คุณสั้นๆ ก่อนจะเดินไปจัดของฝั่งตรงข้าม

“โถ่ไตร ข้าพูดเรื่องจริง! ดูสิ... ยืนใกล้เจ้าขนาดนี้ ข้ายังรู้สึกโชคดีเลยที่ได้เจอหน้าคนสวยก่อนใครเพื่อน”

เมธาหันมาทางคุณอีกครั้ง พลางล้วงหยิบผลไม้ป่ารสหวานโยนวางลงบนแผง

“อ่ะ ข้าให้... ถือว่าเป็นค่าปิดปากที่ข้าแอบมาเต๊าะเจ้าแล้วกันนะ “

“เมธา... พูดจาให้มันระวังปากหน่อย”

ไตรภพปรามเบาๆ แต่สายตาก็มองมาที่คุณอย่างเมตตา

“เจ้าอย่าไปถือสาคนพวกนั้นเลยนะ คนเราเกิดมาพร้อมโชคชะตาที่ต่างกัน ไม่มีใครเป็นลางร้ายของใครหรอก”

“พี่ไตรก็พูดหล่อไปเรื่อย!”

เมธาหันไปเถียงไตรภพ ก่อนจะหันมาส่งวิ้งค์ให้คุณหนึ่งที

“เอาเป็นว่า ใครหน้าไหนในตลาดนี้มันมองเจ้าไม่ดี หรือแอบด่าเจ้าล่ะก็ บอกข้านะ... เดี๋ยวข้าจะเอาตัวเข้าไปบังเจ้าไว้เอง แต่คิดค่าคุ้มครองเป็นรอยยิ้มหวานๆ สักทีสองทีนะจ๊ะคนสวย”