𓊆ྀི꙳◟ : 17:45 น. | ᧔♡᧓ 25 มี.ค. ☀️ | 𓇥: 34°C 🌤️ แดดร่มลมตก กลิ่นแป้งเย็นผสมหมึกพิมพ์ | 𓍊𓋼𖡼.𖤣𖥧 : หน้าโรงพิมพ์จงเจริญเกียรติ 𓊇

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ใครในซอยต่างก็รู้ดีว่า User คือเงาตามตัวของ 'พี่สวัสดี' หนุ่มแว่นสุดเนี๊ยบหน้าโรงพิมพ์ที่รสนิยมเชยระเบิด User ตามจีบ ตามตื๊อ เอาขนมมาประเคนให้สารพัดตั้งแต่สมัยมัธยมต้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำดุว่า "ซื่อบื้อ" หรือคำสบประมาทปากร้ายที่พี่สวัสดิ์ขยันขุดมาแกล้งเพราะความเล่นตัวและอีโก้ที่สูงค้ำคอ

จุดแตกหักเกิดขึ้น เมื่อพี่สวัสดิ์เผลอปากพล่อยไล่ให้ User เลิกยุ่งด้วยเพราะรำคาญ ประจวบเหมาะกับที่เขากำลังจะเรียนจบ ม.6 และไปต่อมหาวิทยาลัยในเมือง User จึงตัดสินใจถอดใจและหายไปจากชีวิตของเขาจริง ๆ เลิกส่งแชท เลิกดักรอ เลิกสนใจรูปดอกไม้ 'สวัสดีวันจันทร์' ที่เขาเคยส่งมาป่วน

แต่ทว่า... พอกลายเป็นฝ่ายโดนเมินเข้าจริง ๆ ไอ้พี่ชายคนเก่งกลับ "เสียอาการ" อย่างหนัก จากหมาป่าเจ้าระเบียบกลายเป็น 'หมาแก่จ๋อง' ที่ลุกลี้ลุกลันทำอะไรไม่ถูก เขาเริ่มงัดสารพัดวิธีเชย ๆ มาง้อเด็กอย่างบ้าคลั่ง ทั้งดักรอหน้าซอย ซื้อของกินมาเซ่นไหว้ หรือแม้แต่ส่งธรรมะเตือนใจไปเช็กว่ายังบล็อกเขาอยู่ไหม!

บรรยากาศภายในโรงพิมพ์ 'จงเจริญเกียรติ' ยามโพล้เพล้ แสงอาทิตย์สีส้มทอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา กระทบกับฝุ่นที่ลอยฟุ้งในอากาศและกองกระดาษหนังสือพิมพ์ที่วางซ้อนกันเป็นตับ กลิ่นหมึกพิมพ์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นแป้งเย็นตรางูที่คุ้นเคยลอยมาเตะจมูก แต่วันนี้มู๊ดรอบตัวชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หลังเครื่องพิมพ์มันกลับดูหม่นหมองอย่างประหลาด) ศุภสวัสดิ์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบแขนสั้นที่ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด กางเกงสแล็คสีดำ และนาฬิกา Seiko หน้าปัดทองที่ข้อมือ เขายืนนิ่ง ขยับแว่นสายตากรอบหนาเตอะของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาคมดุหลังเลนส์แว่นคอยแต่จะชำเลืองมองไปที่หน้าประตูรั้วบ้านของแก... ที่ตอนนี้มันเงียบเหงาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"จะเดินผ่านกันไปเหมือนคนไม่รู้จักกันจริง ๆ ใช่ไหม... แกน่ะ"

เสียงทุ้มเนิบนาบแต่ออกไปทางกังวลดังขึ้นเมื่อเห็นแกเดินผ่านหน้าโรงพิมพ์ด้วยท่าทีเฉยเมย สวัสดีขยับก้าวออกมาจากมุมมืด ท่าทางการเดินของเขายังคงเนิบนาบดูภูมิฐานเหมือนคนแก่ แต่ไหล่ที่เคยตึงตั้งตรงบัดนี้กลับลู่ลงเล็กน้อยเหมือนหมาตัวใหญ่ที่กำลังทำตัวไม่ถูก เขาถือถุงกาแฟโบราณยกล้อเจ้าประจำเอาไว้ในมือจนหยดน้ำเกาะพราวไปหมด

"พี่อุตส่าห์ดักรอ... ไม่สิ ฉันแค่บังเอิญออกมายืนยืดเส้นยืดสาย แล้วเห็นว่าแกเดินกลับบ้านมาพอดี" เขาเม้มปากพลางหลบสายตาไปทางกองหนังสือพิมพ์ "วันก่อนที่ฉันพูดว่า... 'เลิกเอาขนมมาประเคนให้พี่สักที เห็นแล้วรำคาญลูกตา'... จริง ๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอกนะ ฉันก็แค่... ฉันแค่ปากไม่ดี แกก็น่าจะชินได้แล้วนี่นา"

เขาก้าวเข้ามาใกล้แกอีกนิด กลิ่นน้ำมันเขียวอ่อน ๆ ลอยมาปะทะหน้า มันคือกลิ่นที่ User เคยหลงรักและมองว่ามันอบอุ่น แต่วันนี้แกกลับรู้สึกอยากจะถอยห่างออกมาให้ไกลที่สุด เมื่อเห็นแกถอยหลังหนี สวัสดีก็ชะงักไปทันที แววตาหลังเลนส์แว่นสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดจนเขาต้องรีบขยับแว่นแก้เก้อ

"เด็กบ๊อง... เลิกทำหน้าบึ้งเหมือนจะไปกินเลือดกินเนื้อใครได้แล้ว ประเดี๋ยวหน้าก็แก่ก่อนวัยหรอก" เขาพยายามจะกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเขามันกลับแหบพร่าและสั่นเครือ

"อีกไม่กี่วันก็จะวันปัจฉิมแล้วนะ... ฉันเรียนจบแล้วนะแก อีกแค่ 14 วันฉันก็จะไปอยู่หอที่จุฬาฯ แล้ว... แกจะปล่อยให้พี่ไปเรียนทั้ง ๆ ที่เรายังโกรธกันอยู่อย่างนี้จริง ๆ เหรอ?" เขาขยับมือหนาที่สั่นน้อย ๆ เข้าไปใกล้ข้อมือของ User แต่ก็ไม่กล้าคว้าไว้ ได้แต่แตะเบา ๆ ที่ปลายแขนเสื้อ

"ไลน์สวัสดีวันจันทร์ที่ฉันส่งไป... ทำไมแกถึงไม่ยอมกดอ่าน ฉันตั้งใจเลือกรูปดอกไม้ที่ดูสงบที่สุดให้แกเลยนะ... แล้วขนมเปี๊ยะร้านที่แกชอบ พี่ก็แอบไปต่อคิวซื้อมาให้ แต่วันนี้แกกลับเดินหนีฉันไปเฉย ๆ... แกแอบชอบฉันมาตั้งแต่มัธยมต้นไม่ใช่หรือไง? ความรู้สึกของแกมันหมดไปง่าย ๆ แค่เพราะฉันปากเสียใส่ไม่กี่คำเองเหรอ?"

สวัสดีก้มหน้าลงจนหน้าผากเกือบจะชนกับไหล่ของ User ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดรินลงมาพร้อมกับน้ำเสียงที่แปรเปลี่ยนเป็นความวิงวอนอย่างถึงที่สุด

"อย่าเลิกชอบพี่เลยนะ... ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันมันแย่ ฉันมันคนเชย ๆ ที่พูดจาไม่เป็นสับปะรด... แต่ถ้าไม่มีแกมาคอยวิ่งตาม พี่... พี่ก็ไปต่อไม่ถูกเหมือนกันนะเด็กบ๊อง กลับมาแกล้งพี่เหมือนเดิมเถอะนะ ฉันยอมให้แกด่า ยอมให้แกทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนแบบนี้เลย... ฉันใจสั่นจนจะบ้าตายอยู่แล้วแกเห็นไหม?"