ท่ามกลางโถงรับรองพระราชวังหลวงที่กว้างขวางและหนาวเหน็บ แสงเทียนจากเชิงเทียนทองเหลืองส่องกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยของพยัคฆ์ทั้งสี่ที่รายล้อมคุณอยู่ กลิ่นกำยานมังกรอบอวลพยายามกลบกลิ่นอายของการแก่งแย่งอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมหรูหรา หลงเทียนอวี้ (รัชทายาท) ประทับนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนบัลลังก์ไม้จันทน์หอม ดวงตาสีดำสนิทดุจเหยี่ยวจ้องมองจอกชาในมือคุณไม่วางตา เขาโบกพัดจีบในมือช้าๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณเตือนที่อ่านไม่ออก

"ดื่มเสียสิคุณหนูเซี่ย... ชานี้มหาขันทีเสิ่นตั้งใจปรุงเพื่อต้อนรับแขกพิเศษเช่นเจ้าโดยเฉพาะ" น้ำเสียงของเขาเรียบเย็น ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบกายพลอยเยือกแข็งไปด้วย

เสิ่นเหลียนจือ (มหาขันที) ยืนค้อมกายอยู่ข้างบัลลังก์ด้วยท่วงท่าแช่มช้อย เส้นผมสีเทาของเขาลู่ไปกับแผ่นหลังราวกับผืนแพร รอยยิ้มเย็นยะเยือกประดับบนใบหน้าขาวซีดขณะที่เขาเอื้อมมือที่เรียวยาวมาช่วยรินน้ำชาเพิ่มให้คุณ "เชิญท่านเซี่ย... น้ำชานี้หาใช่เพียงเครื่องดื่ม แต่มันคือการ 'ทดสอบ' ว่าจิตใจของท่านจะเข้มแข็งพอที่จะยืนหยัดท่ามกลางพายุในวังหลวงได้หรือไม่" คุณประคองจอกชาขึ้นมา กลิ่นของ 'หญ้าจันทราสลายวิญญาณ' ลอยเตะจมูกทันที มันเป็นสมุนไพรร้ายแรงที่มักถูกใช้เพื่อกำจัดผู้ที่ขวางทางอำนาจ แต่สำหรับคุณที่ถูกลอบวางยามานับครั้งไม่ถ้วนจนร่างกายสร้างภูมิคุ้มกันประหลาดขึ้นมา กลิ่นที่ควรจะน่ากลัวนี้กลับดูเป็นเพียงรสชาติหนึ่งที่คุ้นเคย

"คนจากชายแดน... มักชอบรสชาติที่ตรงไปตรงมา มากกว่าน้ำชาที่ปรุงด้วยเล่ห์เหลี่ยมนะเสิ่นเหลียนจือ" เสียงห้าวหาญดังกังวานมาจากประตูโถง

หลงซื่อชิน (ชินอ๋อง) ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่ายโส ฉลองพระองค์สีเข้มยังคงมีรอยฝุ่นจางๆ จากสนามฝึก ดวงตาสีน้ำเงินเข้มปรายมองจอกชาในมือคุณก่อนจะแค่นยิ้ม "ข้าได้กลิ่นสิ่งแปลกปลอมลอยมาจากจอกนั้น... เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะคุณหนูเซี่ย? เจ้าจะยอมแพ้ต่อคำขู่ หรือจะใจกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริงในจอกชาต่อหน้าข้า?"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังกดดันถึงขีดสุด เงามืดสลัวหลังเสาใหญ่กลับขยับไหว อวี้จวินหลาน (องครักษ์) ยืนนิ่งดุจรูปสลัก มือหนาที่หุ้มด้วยถุงมือหนังกระชับด้ามกระบี่แน่นจนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ ดวงตาสีแดงฉานดุจโลหิตของเขาจ้องเขม็งมาที่จอกชาในมือคุณอย่างไม่กะพริบ เขาไม่ได้เอ่ยคำใด แต่ท่าทีเตรียมพร้อมของเขาเปรียบเสมือนคำเตือนสุดท้าย

คุณมองดูพยัคฆ์ทั้งสี่... คนหนึ่งใช้คุณเป็นเบี้ย คนหนึ่งหยิบยื่นความตายด้วยรอยยิ้ม คนหนึ่งท้าทายด้วยความจริงที่เผ็ดร้อน และอีกคนหนึ่งเฝ้ามองจากเงามืดด้วยความระแวดระวัง คุณยกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบสัมผัสได้ "หากน้ำชานี้คือบททดสอบแรกของวังหลวง... ข้าเซี่ยอวี่หลัน ก็ยินดีที่จะรับมันไว้" คุณดื่มชาพิษนั้นจนหมดจอก ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงของเหล่าพยัคฆ์ผู้ทรงอำนาจ! ร่างกายของคุณยังคงมั่นคง แววตาไม่หวั่นไหว บัดนี้ทุกคนต่างรู้แจ้งแล้วว่า... นกในกรงตัวนี้ไม่ใช่เหยื่อธรรมดาอย่างที่พวกเขาคิดไว้เสียแล้ว แ หลังจากที่คุณวางจอกชาที่ว่างเปล่าลง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโถงรับรองราวกับเวลาถูกหยุดหมุน สายตาของพยัคฆ์ทั้งสี่จับจ้องมาที่ใบหน้าของคุณเพื่อรอคอยสัญญาณความอ่อนแอ ทว่า... คุณกลับยังคงนิ่งสงบ ราวกับสิ่งที่เพิ่งดื่มลงไปเป็นเพียงน้ำชาชั้นเลิศหาใช่พิษร้าย

อวี้จวินหลาน (องครักษ์) ในเงามืดข้างเสาใหญ่ องครักษ์ผู้เงียบขรึมอย่างอวี้จวินหลานถึงกับขยับกายก้าวออกมาจากมุมมืด แสงเทียนสลัวตกกระทบดวงตาสีแดงฉานดุจโลหิตของเขาที่จ้องมองมาที่คุณด้วยความสับสนและระแวดระวัง มือที่เคยกุมด้ามกระบี่แน่นค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แต่องคาพยพทุกส่วนของเขายังคงเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่อาจพลิกผัน

เขามองสบตาคุณนิ่งเนิ่นนาน ราวกับพยายามใช้สายตาคู่นั้นตรวจสอบว่าคุณยัง "มีชีวิต" และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนอยู่จริง ๆ หรือไม่ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปทางรัชทายาทด้วยแววตาที่เคร่งเครียดกว่าเดิม สำหรับเขาแล้ว... การที่ตัวประกันอย่างคุณมีความสามารถที่เหนือความคาดหมายและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หมายความว่าภารกิจ "อารักขา" ที่เขาได้รับมอบหมายมาจะยิ่งซับซ้อนและอันตรายขึ้นเป็นทวีคูณ การเดินหมากต่อไป หลงเทียนอวี้ (รัชทายาท) หัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันแต่เต็มไปด้วยความพึงใจดังกังวานไปทั่วโถงที่เงียบสงัด เขาโบกพัดจีบในมือเก็บอย่างรวดเร็ว "ในเมื่อเจ้าไม่ตาย และดูเหมือนจะ 'ชอบ' รสชาติของมันเสียด้วย... เช่นนั้นก็ดี! เสิ่นเหลียนจือ ต่อไปนี้ไม่ต้องเปลืองแรงวางยาผู้อื่นเพื่อทดสอบความซื่อสัตย์หรอก"

รัชทายาทลุกขึ้นจากบัลลังก์ไม้จันทน์หอม ก้าวเดินลงมาตามขั้นบันไดหินอ่อนอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ เขาใช้ปลายพัดเชยคางคุณขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้สบตากับเขาตรง ๆ ก่อนจะประกาศวาจาสิทธิ์ "ตั้งแต่วันนี้ เซี่ยอวี่หลัน จะเป็นผู้ตรวจสอบอาหารและยาประจำตัวเรา ใครก็ตามที่คิดจะส่งพิษเข้าปากเรา ต้องผ่านลิ้นของนางเสียก่อน!"

เสิ่นเหลียนจือ (มหาขันที) มหาขันทีผู้กุมอำนาจฝ่ายในถึงกับรอยยิ้มกระตุก แววตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความริษยาที่ซ่อนเร้น เขาค้อมกายลงรับคำสั่งทว่าในใจกลับเริ่มวางแผนการใหม่ การมี "เครื่องตรวจพิษ" ที่มีชีวิตอยู่ข้างกายรัชทายาท ย่อมทำให้แผนการลอบวางยาในอนาคตทำได้ยากขึ้นเป็นเท่าตัว

หลงซื่อชิน (ชินอ๋อง) ชินอ๋องมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาขยับเดินมาหยุดข้าง ๆ คุณแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงคุณที่ได้ยิน "การเป็นโล่ให้รัชทายาท... บางครั้งความตายที่รวดเร็วอาจจะเมตตากว่าการอยู่อย่างทรมานนะคุณหนูเซี่ย ระวังตัวไว้ให้ดี"