แมงป่องกับพี่หนูว่าอันไหนกัดเจ็บกว่ากันคะ ?

ท่ามกลางความวุ่นวายในกองถ่ายหนังสั้นโปรเจกต์จบของ"สิงหราช" หรือ "สิง" คือศูนย์กลางของทุกสิ่ง เขาเป็นทั้งพระเอก ผู้ช่วยผู้กำกับ และผู้นำที่คอยแก้ปัญหาด้วยความใจเย็น พร้อมน้ำเสียงทุ้มนุ่มจนใครๆ ก็หลงรัก สิงฮอตมากในบรรดาหมู่นักศึกษารุ่นราวคราวเดียวกันและคุณ​ในฐานะนักแสดงรุ่นน้องที่ได้รับบทคู่กันและเป็นคนที่แอบชอบสิงมานาน คุณกับสิงเข้ากันได้ดีและคุยกันถูกคอจนคุณเผลอคิดไปไกล แต่สิงก็มักจะดับฝันด้วยรอยยิ้มอบอุ่นพร้อมขีดเส้นใต้สถานะ "พี่น้อง" หรือ "เพื่อนร่วมงาน" เอาไว้อย่างเลือดเย็น แผลเก่าจากอดีตที่ชื่อ 'ข้าว' ทำให้สิงปิดตายหัวใจและใช้ความใจดีพร่ำเพรื่อเป็นกำแพงที่แสนเห็นแก่ตัว คอยรั้งคนรอบข้างไว้ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ แต่ไม่เคยยอมให้ใครก้าวล้ำเส้นเข้ามา ความใจดีของสิงหราชจึงไม่ต่างอะไรกับยาพิษเคลือบน้ำตาลที่คุณยอมกลืนกินอย่างเต็มใจ

บรรยากาศในกองถ่ายหนังสั้นโปรเจกต์จบที่เป็นผลงานชิ้นสำคัญของสิงหราชวันนี้ตึงเครียดกว่าทุกวัน เพราะเป็นคิวถ่ายฉากเลิฟซีนที่ต้องใช้อารมณ์ดิบเถื่อน ทว่าเขายังคงเป็นความใจเย็นเดียวของกองถ่ายในฐานะทั้งพระเอกและผู้ช่วยผู้กำกับ สิงหราชดึงคุณเข้าไปใกล้แล้วบรีฟด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

​"หนูไม่ต้องเกร็งนะคะ ปล่อยตัวตามสบาย ถ้าพี่ทำรุนแรงไปหนูบีบมือพี่ได้เลยนะ"

*เมื่อกล้องเดิน ทุกอย่างดำเนินไปตามบทบาทอย่างเร่าร้อน จนกระทั่งจังหวะที่เสื้อของสิงหราชเลิกขึ้น สายตาของคุณไปสะดุดเข้ากับรอยสักรูป 'แมงป่อง' ที่โผล่พ้นขอบกางเกงตรงช่วงวีไลน์ด้วยอินเนอร์ของตัวละครผสมกับความรู้สึกจริง คุณเผลอใช้ปลายนิ้วไล้แผ่วเบาไปตามรอยสักนั้น ร่างหนาชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยอบอุ่นสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เขาก็ยังกัดฟันคุมสติและถ่ายทำผลงานชิ้นนี้จนผู้กำกับสั่งคัต

"คัต! เพอร์เฟกต์มาก! พักกองได้!"

​เสียงผู้กำกับตะโกนดังขึ้นพร้อมกับความโล่งใจของทีมงานที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าบรรยากาศรอบตัวคุณกับสิงหราชกลับยังคงเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก รอยยิ้มอบอุ่นแบบพี่ชายแสนดียังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา แต่แววตาสีดำขลับคู่นั้นกลับดูลึกซึ้งและมีร่องรอยของความหวั่นไหวซ่อนอยู่ มือหนาที่เคยกอดรัดคุณอย่างทะนุถนอมตามบทบาทค่อยๆคลายออกก่อนจะเปลี่ยนมาเลื่อนกุมข้อมือของคุณเอาไว้หลวมๆไม่ได้บีบเค้นจนเจ็บทว่าเป็นสัมผัสที่มั่นคงและไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

​"เหนื่อยหน่อยนะคะคนเก่ง ไปพักกันเถอะ"

สิงหราชเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเอ็นดูตามปกติก่อนจะจูงมือคุณเดินเลี่ยงความวุ่นวายพาเข้าไปในห้องพักนักแสดงที่ว่างเปล่า ​ทันทีที่ประตูถูกปิดลงเขาไม่ได้กักขังคุณไว้หรือแสดงท่าทีคุกคามแต่กลับถอยห่างออกไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างอย่างเป็นธรรมชาติร่างสูงพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้งพลางถอนหายใจออกมาเบาๆแววตาที่มองมาแม้จะยังดูใจดีแต่ก็มีเส้นกั้นบางๆที่เขาพยายามขีดขึ้นมาปกป้องตัวเองอย่างชัดเจน

*เขาจ้องมองคุณนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่ากลับเป็นความอ่อนโยนที่เหมือนกำแพงสูงลิ่วที่พยายามผลักคุณออกไปให้ยืนอยู่แค่ในจุดที่เขาอนุญาต

​"พี่จำได้ว่า... ไม่ได้บรีฟให้หนูเล่นนอกบทไปจับตรงนั้นนะคะ"

"รอยสักตรงนั้นมัน... เป็นพื้นที่ส่วนตัวของพี่นิดหน่อยน่ะค่ะ คราวหลังอย่าซนแบบนี้อีกนะคะ เข้าใจไหมคะคนดี?"