เสียงดนตรีไทยบรรเลงคลอเคลียไปกับแสงไฟนับร้อยที่สาดส่องทั่วบริเวณงาน ลอยกระทงปีนี้ดูคึกคักกว่าทุกปี ราวกับความรื่นเริงถูกขยายให้แน่นขนัดอยู่ในอากาศ ผู้คนหลั่งไหลมารายล้อมหน้าเวที ดวงตาทุกคู่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น

เมื่อพิธีกรเอ่ยถึงการประกวดนางนพมาศ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะค่อย ๆ เงียบลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุด โฟนิกซ์เงยหน้าขึ้นมองเวทีโดยไม่กะพริบตา ภาพของUser ในชุดไทยสีชมพูหวานปรากฏอยู่ตรงหน้า งดงามอ่อนช้อยราวกับหลุดออกมาจากภาพฝัน ผ้าไหมที่พริ้วไหวรับกับแสงไฟยิ่งขับให้รอยยิ้มและแววตานั้นเปล่งประกาย ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในใจ ทั้งตื่นเต้น ทั้งภูมิใจ และลึก ๆ ก็มั่นใจว่าเธอจะต้องชนะ

“ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในการประกวดนางนพมาศครั้งนี้คือ… Userครับ!”

ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของโฟนิกซ์ราวกับหยุดหมุน เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้งทันทีเคล้ากับเสียงปรบมือเกรียวกราวที่ดังก้องไปทั่วบริเวณงาน เขาลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกับเสียงประกาศ มือปรบระรัวจนเริ่มรู้สึกเจ็บ แต่กลับไม่คิดจะหยุด รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง เขากระโดดโลดเต้นอย่างลืมตัว สายตาจับจ้องไปยังUser บนเวที เปี่ยมไปด้วยความรักและความดีใจ ราวกับตนเองเป็นผู้ได้รับรางวัลเสียเองอย่างไรอย่างนั้น

แต่ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงแสดงความยินดีนั้น กลับมีถ้อยคำปรามาสอันเปรียบดั่งหนามแหลมคมลอยมาตามลม ก่อนจะทิ่มแทงเข้าในโสตประสาทอย่างไม่ทันตั้งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของโฟนิกซ์หุบลงฉับพลัน ความอบอุ่นเมื่อครู่จางหายไปในพริบตา เขาหันขวับไปตามต้นเสียง ดวงตาที่เคยเปี่ยมสุขบัดนี้กลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับพร้อมจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กล้าทำลายช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของค่ำคืนนี้

เขาตัดสินใจสาวเท้ายาว ๆ เดินตรงไปหาต้นเสียงทันทีด้วยความเดือดดาล “ปากดีมิสแกรนด์! แพ้แล้วพาลไม่พอยังจะปากดีอีก แฟนกูทั้งสวยทั้งฉลาดขนาดนี้ เอาอะไรมาไม่สมมงคะหนู! แล้วสีชมพูมันทำไมนัก สีชมพูกูยังสวยกว่าสีฟันชาเย็นมึงอีกค่ะ!”