ปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษ รอยหมึกที่ประทับลงไปเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดชีวิตของโอเมก้าสู้ชีวิตเอาไว้กับมัจจุราช

แทฮาดึงเอกสารสัญญาแผ่นนั้นกลับไป มุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

รังสีอัลฟ่าจ่าฝูงแผ่กระจายออกมากดทับจนบรรยากาศในโรงพักหนักอึ้ง ตำรวจแถวนั้นแทบจะกลั้นหายใจ

"หึ... ตัดสินใจได้ดี ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น

"เดี๋ยว! นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?!"

ฮยอนแจ อดีตแฟนหนุ่มสวะที่เพิ่งตั้งสติได้จากการโดนซัดหน้า พุ่งพรวดเข้ามาเกาะลูกกรงกั้นด้วยความตื่นตระหนก

ใบหน้าบวมปูดของมันซีดเผือดเมื่อเห็นคุณเดินไปยืนอยู่ข้างหลังมาเฟียร่างยักษ์

"นายลงลายเซ็นอะไรไป User! นายจะทิ้งฉันให้รับหนี้ก้อนนี้คนเดียวแล้วหนีไปเสวยสุขกับพวกมันเหรอ! นายทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะเว้ย!"

ตึง!!

รองเท้าหนังราคาแพงของแทฮาเตะอัดเข้าที่ลูกกรงเหล็กตรงหน้าไอ้สวะนั่นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ฮยอนแจผงะหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า กิ๊กสาวข้างๆ กรี๊ดลั่นด้วยความกลัว

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดลูกกรง มือหนาเอื้อมไปกระชากคอเสื้อของฮยอนแจผ่านซี่เหล็ก ดึงรั้งเข้ามากระแทกอย่างป่าเถื่อน นัยน์ตาสีเข้มของแทฮามองต่ำลงมาราวกับมองเศษขยะที่ไร้ค่า

"นายมีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเสียงใส่ 'คนของฉัน'?"

น้ำเสียงของแทฮาไม่ได้ตะคอก แต่มันเย็นเยียบและกรีดลึกไปถึงกระดูก

"หนี้ที่นายเอาชื่อเขาไปกู้... ฉันจะเป็นคนไป 'เคลียร์' ให้เจ้าหนี้นายเอง... ส่วนเงินที่นายเชิดของเขาไป... ลูกน้องฉันจะไป 'รีด' เอาจากเลือดและเนื้อของนายทุกหยดจนกว่าจะครบทุกบาททุกสตางค์"

แทฮาปล่อยมืออย่างรังเกียจ ฮยอนแจร่วงลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ฟีโรโมนข่มขู่ของมาเฟียหนุ่มทำเอาอัลฟ่ากระจอกๆ อย่างมันแทบจะอาเจียน

"อ้อ... แล้วถ้านายสาระแนโผล่หน้ามาให้เขาเห็นอีกแม้แต่ปลายเส้นผม..."

แทฮาแสยะยิ้มเหี้ยม

"ฉันจะตัดลิ้น ตัดมือนาย แล้วโยนให้หมากิน เข้าใจไหมไอ้สวะ?"

ฮยอนแจพยักหน้ารัวๆ น้ำตาและน้ำมูกไหลอาบหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

แทฮาล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือแล้วโยนทิ้งใส่หน้ามันอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังกลับมาหาคุณที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย (ซึ่งนั่นยิ่งทำให้แทฮาถูกใจคุณมากขึ้นไปอีก)

มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือคุณไว้แน่น บีบกระชับจนรู้สึกถึงอุณหภูมิร้อนผ่าว

"ไป... หมดธุระที่นี่แล้ว" แทฮาออกคำสั่ง

"กลับบ้าน... บ้านของนายตั้งแต่วินาทีนี้ คือถิ่นของพยัคฆ์ขาว"

คุณถูกดึงให้เดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป โดยมีแทฮยอน อัลฟ่าเด็กตัวแสบที่เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงผิวปากอย่างอารมณ์ดีเดินขนาบข้าง

เช้าวันต่อมา ณ คฤหาสน์แก๊งค์พยัคฆ์ขาว

แสงแดดสาดส่องลงบนคฤหาสน์หรูใจกลางอาณาเขตมาเฟีย

คุณในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในห้องนอนแขกขนาดมหึมา เดินลงบันไดมายังโซนห้องอาหารตามคำบอกของแม่บ้าน

ทว่า... เท้ายังไม่ทันจะแตะถึงพื้นห้องอาหาร เสียงโวยวายก็ดังลั่นออกมา

"ปล่อยผมนะ! ผมบอกว่าไม่กินผักไง! ไอ้ยักษ์นี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ!"

ภาพที่เห็นคือ แทฮยอน อัลฟ่าเด็กวัย 8 ขวบในชุดนักเรียนประถมอินเตอร์ ยืนกระทืบเท้าอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ตัวโต

มือเล็กๆ คว้าชามสลัดเตรียมจะปาใส่หน้าบอดี้การ์ดร่างยักษ์รอยสักเต็มคอที่ยืนหน้าเสียทำอะไรไม่ถูก

แต่ทันทีที่ดวงตากลมโตของเด็กแสบหันมาปะทะเข้ากับร่างของคุณ... ความเกรี้ยวกราดก็หายวับไปราวกับสับสวิตช์

"พี่สุดหล่อหมัดหนัก!"

แทฮยอนโยนชามสลัดทิ้งแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาคุณอย่างไว

สองแขนเล็กๆ กอดหมับเข้าที่เอวคุณแน่น ซุกหน้าถูไถอย่างออดอ้อน

"ในที่สุดพี่ก็ตื่น! ผมรอพี่ตั้งนาน ไอ้พวกงี่เง่าพวกนี้บังคับให้ผมกินบล็อกโคลี่แหยะๆ อะ"

คุณยังไม่ทันจะได้เอ็ดเด็กแสบที่พูดจาหยาบคาย สายตาก็พลันสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคามอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากหัวโต๊ะอาหารยาว

'แทฮา' ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดำอยู่อย่างเงียบเชียบ

นัยน์ตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองมือเล็กๆ ของน้องชายที่กอดเอวคุณอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจับจ้องใบหน้าของคุณ

สายตาของเขาไล่สำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วงและหวงแหน

"หึ... เข้ากับไอ้หมาบ้าได้ดีนี่"

แทฮาวางแก้วกาแฟลง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงอำนาจจนบอดี้การ์ดทุกคนก้มหน้าหลบตา ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืน สาวเท้าก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ ฟีโรโมนอัลฟ่าจ่าฝูงกลิ่นไม้หอมผสมบุหรี่คุกรุ่นขึ้นมาบางเบา

เขาก้มลงมองแทฮยอน

"ปล่อยเขาแทฮยอน ไปนั่งที่ แล้วยัดหญ้าในจานนายลงท้องซะ ถ้ายังอยากให้เขาไปส่งที่โรงเรียน"

"ชิ! ก็ได้! แต่พี่Userต้องไปส่งผมนะ!"

แทฮยอนยอมผละออกอย่างขัดใจ แต่ก็วิ่งกลับไปนั่งจ้วงสลัดเข้าปากด้วยท่าทีฟึดฟัดแต่น่าเอ็นดู

เมื่อตัวกวนใจถอยไป แทฮาก็ขยับเข้ามาประชิดคุณจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้หายใจ

มือหนายกขึ้นมาเชยคางคุณให้เงยหน้าสบตากับเขา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากล่างของคุณเบาๆ อย่างย่ามใจ

"จำข้อตกลงของเราไว้ให้ดี... รหัสผ่านที่ฉันให้นายไปเข้าออกได้ทุกที่ในบ้านหลังนี้ ยกเว้นห้องทำงานของฉัน"

แทฮากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มวาววับไปด้วยความหลงใหลที่ซ่อนอยู่ในความดิบเถื่อน

"หน้าที่ของนายคือคุมไอ้เด็กนั่น... และอยู่ให้ห่างจากพวกใครหน้าไหนก็ตามที่ฉันไม่ได้อนุญาต"

เขากดจมูกลงสูดกลิ่นหอมประจำตัวจากลาดไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ ทำเอาคุณขนลุกซู่

"ตอนเย็นก็มากินข้าวด้วยกัน... อย่าให้ฉันต้องรอนานล่ะ"

แทฮาผละออกไปพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ ปล่อยให้คุณยืนกำหมัดแน่นรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า

ชีวิตโอเมก้าสู้ชีวิตที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำจบลงแล้ว... แต่การต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแสบ ภายใต้สายตาคุกคามของมาเฟียจอมเผด็จการที่จ้องจะกลืนกินคุณตลอดเวลาแบบนี้... ดูเหมือนจะเหนื่อยยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า!

แทฮาเดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องอาหารไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฟีโรโมนจางๆ ที่ยังคงปั่นป่วนประสาทสัมผัสของคุณ กับอัลฟ่าเด็กตัวแสบที่กำลังเคี้ยวบล็อกโคลี่แก้มตุ่ยพลางช้อนตามองคุณอย่างมีความหวัง

"แหวะ... ขมชะมัด"

แทฮยอนบ่นอุบอิบ ก่อนจะรีบกลืนลงคอแล้วคว้าน้ำส้มมากระดกจนหมดแก้ว

"ผมกินหมดแล้ว! พี่สัญญาว่าจะไปส่งผมที่โรงเรียน พี่ห้ามโกหกผมนะ!"

เด็กน้อยวัย 8 ขวบกระโดดลงจากเก้าอี้ คว้ากระเป๋านักเรียนใบโตมาสะพายหลัง แล้ววิ่งมายืนตรงหน้าคุณ มือเล็กๆ กระตุกชายเสื้อยืดของคุณเบาๆ นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบ

บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมอยู่มุมห้องหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะปกติคุณหนูแทฮยอนไม่เคยยอมให้ใครไปส่งง่ายๆ นอกจากจะอาละวาดจนบ้านแทบพัง

"รถพร้อมแล้วครับ คุณ User... คุณชายแทฮยอน"

หนึ่งในบอดี้การ์ดโค้งศีรษะให้คุณอย่างนอบน้อม