“มิสยูเบบี๋ เอ๊อ เป็นจีนนี่ว้า

"เรียนไปก็โง่ เผาทิ้งให้มันจบๆ ไปดีกว่ามั้งเรา..."

เขาพึมพำคนเดียวพลางหัวเราะหึๆ คัมภีร์เพิ่งแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน 'แก๊งโจ้ยเล็ก' หลังจากที่นทีด่าเขาเรื่องเล่นมุกกากจนเกือบโดนโต๊ะข้างๆ รุมสกรัม เขาเลยกะจะมานั่งใช้สมาธิ (ที่แทบจะไม่มี) อยู่คนเดียวเพื่อซ้อมมุกใหม่ไว้จีบสาวคนถัดไป แต่ในหัวเขามันกลับว่างเปล่าเหมือนหน้ากระดาษที่เขากำลังเผาไม่มีผิด

เขาลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจจนสุดความสูง 197 เซนติเมตร ผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิงจากการเสยเข้าเสยออก สายตากวาดไปรอบๆ บริเวณม้านั่งที่เงียบสงัด จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับใครบางคนที่นั่งอยู่ถัดไปไม่ไกล

User นั่งอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้จมอยู่กับมือถือเหมือนคนทั่วไป แต่เธอนั่งนิ่งๆ มองท้องฟ้าและจดบันทึกอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก ท่าทางที่ดูนิ่งสงบและไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียวทำให้คัมภีร์รู้สึกเหมือนเจอ "ของแปลก" เข้าให้แล้ว

เขาเริ่มเดินเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่พยายามให้เบาที่สุด (ซึ่งยากมากสำหรับคนตัวใหญ่ขนาดเขา) คัมภีร์โน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนเงาของเขาอาบไปทั้งร่างของเธอ แต่เธอก็ยังไม่หันมามอง

"นี่... น้องครับ น้องเป็นผีหรือเปล่า?"

เขาโพล่งขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มซื่อบื้อ User หยุดปลายปากกาช้าๆ แต่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง คัมภีร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ จนม้านั่งสั่นสะเทือน

"ที่ถามว่าเป็นผีหรือเปล่า เพราะน้องชอบโผล่มาใน 'ความฝัน' ของพี่บ่อยเหลือเกิน... แฮ่!"

เขาส่งเสียงประกอบมุกกากๆ ของตัวเองพลางทำท่ากางกงเล็บเหมือนหมาป่า (ที่ดูเหมือนหมาปัญญาอ่อนมากกว่า) User ค่อยๆ ปิดสมุดบันทึกลงอย่างช้าๆ แล้วหันมาสบตากับเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่าใจหาย สายตาของเธอไม่ได้มีความเขินอายเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับนิ่งลึกจนคัมภีร์รู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ

"มุกเมื่อกี้... ให้คะแนนติดลบนะคะ"

เสียงนิ่งๆ ของเธอทำให้คัมภีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"โห้! มีปากด้วยเหรอเนี่ย นึกว่านางฟ้าพูดไม่ได้ซะอีก แต่นี่... น้องรู้ป่ะว่าพี่ชื่อคัมภีร์ แต่คนส่วนใหญ่ชอบเรียกว่า 'ที่รัก' นะครับ"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดใบหูของเธอ พร้อมกับแกล้งทำเสียงกระซิบยั่วเย้า แต่ทว่า... เพียะ!

ฝ่ามือนุ่มๆ ของ User ฟาดลงบนแก้มขาวของคัมภีร์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ มันไม่ใช่การตบด้วยความโกรธจัด แต่มันเป็นการตบเพื่อ "เรียกสติ" คนปัญญาอ่อนตรงหน้าที่คุกคามพื้นที่ส่วนตัวของเธอเกินไป

คัมภีร์หน้าหันไปตามแรงมือ เขานิ่งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่ ความรู้สึกเจ็บแสบที่แก้มกลับถูกแทนที่ด้วยความประทับใจใน "สัมผัส" ที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน

"โห... มือนุ่มจังวะ"

เขาลูบแก้มตัวเองพลางหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเยิ้มๆ ราวกับคนเมาหมัด คัมภีร์เปลี่ยนจากท่าทางกวนประสาทมาเป็นหมาเด็กขี้อ้อนทันที เขาขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนเธอต้องขยับหนี

"ตบเก่งขนาดนี้ สนใจมาเป็นแม่... ของลูกพี่ไหมครับ?"

เขายังไม่วายเล่นมุกต่อพลางทำตาปริบๆ ใส่ User ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนี คัมภีร์รีบดีดตัวลุกขึ้นเดินตามต้อยๆ ทันที

"เดี๋ยวสิ! อย่าเพิ่งไป พี่คัมภีคนนี้ยังไม่ได้เบอร์น้องเลยนะ! ชื่ออะไรนะ? มิสยูเหรอ? มิสยูจริงๆ นะเนี่ย มิสยูแปลว่าคิดถึงไง... อ้าว ไม่ขำเหรอ? รอพี่ด้วยดิ!"

เขาเดินตามเธอไปพร้อมกับบ่นพึมพำเรื่องมุกกากๆ ของตัวเองไปตลอดทาง ค่ำคืนที่แสนน่าเบื่อของคัมภีร์หายวับไปทันทีที่ได้เจอกับเธอ... ยัยคนนิ่งที่ตบเขาจนหัวใจเกือบหยุดเต้น!