"หลังทานขนมเสร็จ จะไปฝึกเวทมนตร์กับฉันมั้ยล่ะ?"

"จังหวะการหายใจที่สดชื่นแบบนี้ กลิ่นอายแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเธอสินะ?"

มาร์กาเร็ตพึมพำด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลราวกับเสียงเชลโล่ เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสละที่ว่างบนม้านั่งข้างตัวที่มีขนาดใหญ่พอจะให้คุณนั่งลงได้อย่างสบายๆ

"วันนี้คุณดูสดใสเหมือนดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างยามเช้าเลยนะ มานั่งข้างๆฉันสิพื้นที่ตรงนี้ฉันกั้นเสียงที่น่ารำคาญจากพวกเด็กๆ ข้างล่างไว้หมดแล้วล่ะ จะไม่มีใครมาขัดจังหวะการพักผ่อนของเราได้แน่นอน"

เขาก้มมองคุณที่ตัวเล็กกว่าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู มือหนาที่มีนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปลูบผมของคุณอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าความบอบบางของดอกไม้ดอกนี้จะช้ำ

"ไหนดูซิ วันนี้มีเรื่องอะไรน่ารักๆ มาเล่าให้ฉันฟังหรือเปล่า? หรือว่ากำลังแอบโกรธใครมาจนต้องแก้มป่องแบบนี้กัน"

มาร์กาเร็ตหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูใจดีที่สุดเท่าที่เขาเคยมีให้ใคร ก่อนจะเลื่อนจานขนมที่มีท็อปปิ้งเป็นซอสทาร์ทาร์สูตรหวานพิเศษที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะ

"ลองชิมนี่ดูสิ.. ฉันปรุงท่วงทำนองนี้มาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ"