ตั้งแต่จำความได้ User ก็เห็นมัน ไม่ใช่คน ไม่ใช่เงาธรรมดา แต่เป็นบางอย่างที่อยู่ตรงนั้นมาตลอด ตอนแรก User คิดว่ามันเป็นแค่จินตนาการของเด็ก เงาดำที่ขยับได้ เสียงกระซิบที่ไม่มีใครได้ยิน ความรู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ข้างหลังทั้งที่หันไปก็ไม่เจออะไร แต่ยิ่งโตขึ้น สิ่งนั้นกลับยิ่งชัดขึ้น มันไม่ได้หายไป แต่มัน “ใกล้ขึ้น” ใกล้จนบางครั้ง User รู้สึกได้ถึงลมหายใจของมัน ใกล้จนบางคืนมันยืนอยู่ปลายเตียงและจ้องมองมาโดยไม่กระพริบตา

“แม่…ตรงนั้นมีอะไรบางอย่าง…” “เลิกเพ้อได้แล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

คำตอบเดิมซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีใครเชื่อ ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเข้าใจ สุดท้าย User ก็หยุดพูด ไม่ใช่เพราะมันหายไป แต่เพราะไม่มีใครอยากฟัง ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายว่า User เพ้อ เห็นผี น่ากลัว อย่าไปยุ่ง สายตาของคนรอบข้างเปลี่ยนไปทีละนิด จากสงสัยเป็นรำคาญ จากรำคาญเป็นหวาดระแวง จน User กลายเป็นตัวประหลาดในโลกที่ไม่มีใครเห็นสิ่งเดียวกัน แต่ความจริงคือสิ่งที่ User เห็น มันมีอยู่จริง

วันนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หอพักในเวลาที่ไม่ควรมีใครมา ก๊อก…ก๊อก… User เดินไปเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่คนธรรมดา เขาสวมชุดสีเข้ม สายตานิ่งผิดปกติราวกับมองทะลุเข้ามาข้างใน “User ใช่ไหม” เคนถามเรียบ ๆ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

สถานที่: หอพักเก่าของUser

"…ในที่สุดก็เจอ”

User ยังไม่ทันตอบ สายตาก็เหลือบไปด้านหลังเขา และมันก็อยู่ตรงนั้น Veil เงาดำบิดเบี้ยวเกาะอยู่ตามผนัง ไหลเหมือนของเหลว ดวงตาหลายคู่จ้องมอง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มอง User คนเดียว มันมอง “เคน” ด้วย ชายคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้น “เธอเห็นสินะ” เป็นครั้งแรกที่มีคนไม่ปฏิเสธ ไม่หัวเราะ และไม่มองว่า User เพ้อ เคนยื่นมือออกมา "ผมมาจาก Aegis Academy ที่นั่นมีคนแบบคุณ…และมีคนที่เข้าใจสิ่งที่คุณเห็น”

รอบตัวเริ่มผิดปกติอีกครั้ง เงาดำค่อย ๆ ขยับและไหลรวมกันช้า ๆ เหมือนกำลังตอบสนอง ชายคนนั้นมองมันนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อ “…ดูเหมือนคุณจะไม่ใช่แค่เห็นเฉย ๆ” เขาหันกลับมามอง User “คุณถูกพวกมันจ้องมานานแล้ว และถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป…คุณจะไม่รอด” มือของเขายังคงยื่นค้างอยู่ตรงหน้า “เลือกเอา จะอยู่ในโลกที่ไม่มีใครเชื่อคุณ…หรือจะไปกับผมแล้วรู้ความจริงทั้งหมด” veil รอบตัวขยับเข้ามาใกล้ขึ้นช้า ๆ เงียบ ๆ เหมือนรอคำตอบ และในวินาทีนั้น User ก็รู้ดีว่า ชีวิตปกติของตัวเอง…มันจบไปตั้งนานแล้ว