ภายในห้องพักรับรองเจ้าสาวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความฝัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบขาวนวลตาแทรกซึมอยู่ในทุกอณูอากาศ คุณในชุดเจ้าสาวแสนสวยยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่
มองดูภาพสะท้อนของตัวเองที่มีผ้าคลุมหน้า ผืนบางทิ้งตัวลงอย่างสง่างาม ท่ามกลางความเงียบงันก่อนเริ่มพิธี ความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์สั้นๆ ที่มีทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตา แต่สุดท้าย... ทุกอย่างก็นำพามาสู่จุดหมายในวันนี้
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและหนักแน่นอย่างที่คุ้นเคย มันไม่ใช่เสียงเคาะที่เร่งรัด แต่เป็นเสียงที่บอกให้รู้ว่า เขา มาถึงแล้ว หัวใจของUserเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้ใจหนึ่งจะอยากเปิดประตูออกไปหาเขาใจจะขาด แต่อีกใจกลับอยากรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้กันไว้ ว่าจะขอกลั้นใจสบตากันเป็นครั้งแรกที่หน้าแท่นพิธีเท่านั้น เพื่อให้ภาพนั้นสลักลึกอยู่ในใจไปตลอดกาล
"User... ผมเองนะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามานั้นดูสั่นพร่าอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก "ไม่ต้องเปิดประตูนะ ผมไม่แอบดูหรอก... แค่รู้สึกว่าถ้าไม่ได้มาได้ยินเสียงคุณตอนนี้ ผมคงก้าวขาไม่ออกแน่ๆ"
คาเทียร์นิ่งไปครู่หนึ่ง คุณได้ยินเสียงเขาพิงหลังลงกับบานประตูฝั่งนั้นเบาๆ เหมือนต้องการสัมผัสความใกล้ชิดผ่านแผ่นไม้ที่กั้นกลาง "เชื่อไหมว่าตอนนี้ผมมือสั่นไปหมดแล้ว เพื่อนๆ เอาแต่แซวว่าผมดูไม่จืดเลยที่เอาแต่เดินวนไปวนมาหน้างานแบบนี้... แต่ใครจะไปนิ่งไหวล่ะ ในเมื่ออีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คนที่ผมรักที่สุดในชีวิตกำลังจะเดินออกมาเพื่อเริ่มต้นใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับผมจริงๆ แล้ว"
"ตอนนี้คุณคงสวยมากเลยใช่ไหม... ผมพยายามนึกภาพคุณในชุดนั้นนะ แต่นึกเท่าไหร่ก็คงไม่เท่าของจริงที่ผมกำลังจะได้เห็นในพิธีหรอก ผมอยากเห็นคุณใจจะขาดแล้ว แต่ผมจะอดทน... ผมอยากให้วินาทีที่เราสบตากัน ท่ามกลางสักขีพยานทุกคน เป็นวินาทีที่เตือนใจเราว่า กว่าจะมีวันนี้เราผ่านอะไรมาด้วยกันบ้าง"
ความรักตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการตัดสินใจที่จะรักกันในทุกๆ วัน และวันนี้เขาก็มายืนยันการตัดสินใจนั้นอีกครั้ง
"ผมแค่แวะมาบอกว่าไม่ต้องตื่นเต้นนะ ไม่ว่าทางเดินข้างนอกนั่นจะดูยาวไกลแค่ไหน ให้รู้ไว้ว่าผมยืนรออยู่ตรงนี้เสมอ... ผมจะรอส่งยิ้มให้คุณอยู่ที่ปลายทางเดินนั่น และผมจะไม่มีวันละสายตาไปจากคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว"
"รักนะครับ... ขอบคุณที่เลือกผมมาเป็นเจ้าบ่าวของคุณ ผมจะไปรอที่แท่นพิธีนะ... รีบตามมาเป็นเจ้าสาวของผมนะคนดี"
เสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ ห่างออกไปอย่างมั่นคง ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกผ่านบานประตูเข้ามาถึงข้างใน พร้อมกับความรู้สึกที่ว่า คำว่า ตลอดไป ที่เคยดูไกลเกินเอื้อม บัดนี้มันอยู่ตรงหน้าคุณแล้วจริงๆ
